മായാകല/എം.കെ.ഹരികുമാർ

 

 

മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ എല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങളും തുറന്നുപിടിച്ചാലും വളരെക്കുറച്ച് അറിവുകളിലേക്ക് മാത്രമേ തുറക്കുന്നുള്ളൂ .അതിൽ തന്നെ കമ്പാർട്ട്മെൻറലൈസേഷനുണ്ട് .എല്ലാ വ്യക്തികൾക്കും എല്ലാ അറിവുകളുമില്ല. ഒരു ബഹിരാകാശശാസ്ത്രജ്ഞന്  പെയിൻ്റിംഗിനെക്കുറിച്ച് കാര്യമായ  അറിവുണ്ടാകണമെന്നില്ല .ആൽബർട്ട് ഐൻസ്റ്റീനെ ഭൗതികശാസ്ത്രജ്ഞനായി നാം ആദരി ക്കുന്നു. എന്നാൽ ചിത്രകാരൻ വാൻഗോഗിൻ്റെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയ ജീവിതവെളിപാടുകൾ എന്താണെന്ന് ഐൻസ്റ്റീന് അറിയില്ല ;തിരിച്ചും അങ്ങനെ തന്നെ. ഓരോ മനുഷ്യനും ജീവിതത്തെ, ലോകത്തെ ,പ്രപഞ്ചത്തെ ഓരോ കണികയോളം വലിപ്പമേ അറിയുന്നുള്ളു. ഓരോ വ്യക്തിയും സർഗസിദ്ധിയിലൂടെ ലോകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നാമമാത്രമായ അറിവുകൾ കൊണ്ടുവരുന്നു. മഹാനായ സംഗീതജ്ഞൻ യെഹൂദി മെനുവിൻ സംഗീതകലയുടെ ഒരു കണമാണ് നമുക്ക് നല്കിയത്.

പ്രാപഞ്ചിക സംഗീതമെന്ന മഹാസമുദ്രം ഇനിയും അജ്ഞാതമായി ശേഷിക്കുകയാണ്. 

സദാപ്രസന്നവും സൗഖ്യവുമായി ശ്രീകൃഷ്ണൻ ഓടക്കുഴൽ വായിക്കുമ്പോഴുള്ള ശാന്തത എങ്ങനെയുണ്ടാകുന്നുവെന്ന് ആലോചിക്കാൻ പോലും കഴിയില്ല. പ്രാപഞ്ചികമായ പ്രതിഭാസങ്ങളുമായി നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ഉദ്വേഗങ്ങളും ത്വരകളും ആശകളും കെട്ടുപിണഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. 

ഒരാൾക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് പ്രപഞ്ചത്തെക്കുറിച്ച് ഒന്നുമറിയില്ല. പലരുടെ വിജ്ഞാനം ചേർന്ന ഒരു വലിയ വിജ്ഞാനമേഖല രൂപപ്പെടുകയാണ്. ഓരോ തരം ജീവിയും അങ്ങനെ തങ്ങളുടെ ഐന്ദ്രിയലോകത്തിനകത്താണ് സംവേദനക്ഷമമായ ചര്യകൾ വികസിപ്പിച്ചെടുക്കുന്നത്. അപ്പോൾ പ്രപഞ്ചം അതിൻ്റെ ദൃശ്യതയിലും അഗാധതയിലും അകന്നു തന്നെ നിൽക്കുകയാണ് .അതൊരു അതാര്യ മേഖലയാണ്. അവിടേക്ക് മനുഷ്യർക്കെന്നല്ല ,ഒരു ജീവിക്കും പ്രവേശനമില്ല. എല്ലാ ജൈവ ഇന്ദ്രിയ സിദ്ധികളും പരിമിത പ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്. എന്നാൽ അതൊക്കെ സ്വകാര്യമാണ്‌. അഭൗമമായ ഈ വാദ്യസംഗീതം പുറപ്പെടുവിക്കുന്നവർ പരസ്പരം അതിനെക്കുറിച്ച് അറിയില്ല. ഓരോ ജീവിയും അതിൻ്റെ മാത്രം സംഗീതമാണ് അറിയുന്നത്. അതിൻ്റെ  തൊട്ടരികിലുള്ള സംഗീതസാഗരത്തെ അറിയാനേ കഴിയുന്നില്ല. ഈ നിസ്സഹായതയാണ് ജീവിതത്തിലെ വിവശത,ദു:ഖം,അന്യത,നിരാശ …

“ആത്‌മോപദേശശതക’ത്തിൽ ഗുരു ഇങ്ങനെ എഴുതുന്നു :

“അലയറുമാഴിയിലുണ്ടനന്തമായാ

കലയിതു കല്യ,യനാദി കാര്യമാകും

സലിലരസാദി ശരീരമേന്തി നാനാ-

വുലകുരുവായുരുവായി നിന്നിടുന്നു “

അനന്തമായ ഒരു മായാകലയെക്കുറിച്ചാണ് ഗുരു പറയുന്നത്. എന്താണ് അതിൻ്റെ  സവിശേഷത ?അലകളില്ലാത്ത ഒരു കടലിനെ ഗുരു അവതരിപ്പിക്കുകയാണ്. അലയറുമാഴിയാണത് .അതിലാണ് അന്തമറ്റ മായാലോകമുള്ളത് .ആ കല മായയാണ്. അത് ഓരോ നിമിഷത്തിലും സഹസ്രകോടി സ്വഭാവങ്ങളെ അന്തർവഹിക്കുകയാണ്.

അതിൻ്റെ പൊരുൾ മാറുകയാണ്. അത് മനുഷ്യബുദ്ധിയെ കബളിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യനു യാതൊന്നിനെയും ആസ്പദിച്ച് അതിൻ്റെ അർത്ഥമോ പരിണാമമോ വേർതിരിച്ചെടുക്കാനാവില്ല .മനുഷ്യനെ ഉപയോഗിച്ച് വലിച്ചെറിയുകയാണ് ആ മായാകല. അത് അനാദിയായ കാര്യങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന, വെള്ളവും മറ്റ് ഐന്ദ്രിയരസങ്ങളും കൂടിച്ചേർന്നുണ്ടാകുന്ന ഓരോ ജീവിയിലും, ജീവിവർഗ്ഗത്തിലും സന്നിഹിതമാണ്.

ജീവിയുടെ ഉന്മാദ,വിഷാദശീലങ്ങൾക്ക് ബോധ്യപ്പെടാത്ത വിധം യഥാർത്ഥ്യത്തിനുള്ളിൽ  മറിഞ്ഞിരിക്കുകയാണ് ആ മായാകല.  നാനാതരത്തിലുള്ള വസ്തുക്കളും വിഷയങ്ങളും പ്രമേയങ്ങളുമായി അത് ജീവികളിൽ വിലസുകയാണ്.

വ്യർത്ഥതയുടെ ലീല 

അർത്ഥവും അർത്ഥസന്ദിഗ്ദ്ധതകളും ഭാവനകളും എല്ലാം ഈ മായാകലയുടെ   ഫലമായി ആവിർഭവിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.

അന്തമില്ലാത്ത പ്രവാഹമാണത്. അനേകം ശരീരങ്ങൾ അനേകം ലീലകളിൽ ബദ്ധരായിരിക്കുന്നു. ഓരോന്നിനെയും കണ്ണുകെട്ടി നൃത്തം ചെയ്യുകയാണ് ഈ മായാകല. ഇതാകട്ടെ നമ്മെ ചലിപ്പിക്കുകയാണ്; എവിടെയും അവസാനമുണ്ടെന്ന തോന്നലിൽ നമ്മൾ അതിൻ്റെ ലീലയിൽ കണ്ണുകെട്ടി നൃത്തം ചെയ്യുന്നു.

“നവനവമിന്നലെയിന്നു നാളെ മറ്റേ –

ദിവസമിതിങ്ങനെ ചിന്ത ചെയ്തിടാതെ

അവിരതമെണ്ണിയളന്നിടുന്നതെല്ലാം 

ഭ്രമമൊരു ഭേദവുമില്ലറിഞ്ഞിടേണം”

ഭാവിയിലേക്ക് നമ്മെ നടത്തിക്കുകയാണ് ആ മായാകല. അതിന് നമ്മെ ഭ്രമിപ്പിക്കാനാകും. സത്യത്തെ അത് ഓരോ വേളയിലും പലതായി ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നു . നമ്മുടെ ഇഷ്ടങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ഏത് വേണമെങ്കിലും തിരഞ്ഞെടുക്കാം.

മഹാനായ ജർമ്മൻ ചിന്തകൻ ഫ്രെഡറിക് നിഷെ (Friedrich Nietzche)പറഞ്ഞു: Knowledge kills action ;action requires the veils of illusions.ജ്ഞാനികൾ പാരമാർത്ഥികമായ ഒരു അതുല്യതയിലേക്ക് പ്രയാണം ചെയ്യുകയാണ്. അവരുടെ ആന്തരികമായ സജ്ജീകരണം അത്തരത്തിലുള്ളതാണ് .അവർ വസ്തുവിൻ്റെ ബാഹ്യ ആവരണത്തെ  തകർത്ത് അകത്തു കയറുന്നു. വാക്കുകൾ പിളർത്തുന്നു. ജ്ഞാനിക്ക് അതുകൊണ്ട് വൃഥാപ്രയത്നം ആവശ്യമില്ല. ജ്ഞാനികൾ വ്യർത്ഥതയെ തരണം ചെയ്യുകയാണ്. ലോകജീവിതത്തിൽ വ്യർത്ഥത  കടലിലെ ആഫ്രിക്കൻ പായൽ പോലെ പടരുകയാണ് .അതിനടിയിൽ നിന്ന് സാരം ഗ്രഹിക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ട ജ്ഞാനി വ്യർത്ഥതയെ ഒരു മിഥ്യയായി കാണുകയാണ്. അതിൻ്റെ ആവരണം വിവിധ പ്രവർത്തനങ്ങളാൽ  മുഖരിതമാണ് .പ്രവർത്തിക്കണമെങ്കിൽ മിഥ്യയുടെ മൂടുപടങ്ങൾ ആവശ്യമാണെന്ന് നിഷെ പറയുന്നത് അതുകൊണ്ടാണ്. സാധാരണ മനുഷ്യന് ജീവിക്കാൻ മിഥ്യയാവശ്യമാണ് .കാരണം, ജ്ഞാനം  വളരെ അകലെയാണ്. മിഥ്യകളാൽ  ചുറ്റപ്പെട്ട ഒരു ദ്വീപിൽ അർത്ഥശൂന്യമായി കലഹിക്കുന്നത് അവൻ്റെ ‘വ്യർത്ഥ’മായ അർത്ഥാന്വേഷണത്തിൻ്റെ ഭാഗമാണ്. അത് വീണ്ടും അനിവാര്യമായ വിധത്തിൽ മിഥ്യകളുടെ വേലിയേറ്റമുണ്ടാക്കുന്നു. 

ചീത്തയായ ഒരു ലോകത്തോട് പടവെട്ടുന്ന നമ്മൾ ക്രമേണ ചീത്തയാകുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. അതിനെതിരെയാണ് ജാഗ്രത വേണ്ടത് .ഇതിനു ജ്ഞാനം ആവശ്യമാണ്. 

നിത്യജീവിതത്തിലെ മായാകലയുടെ സാന്നിദ്ധ്യം തർക്കമറ്റ കാര്യമാണ്. നാം തന്നെ ഒരു മായാകലയാണ്. മായയാൽ ഉണ്ടാക്കപ്പെട്ടതു പോലെ ,സ്വപ്നസമാനമെന്ന പോലെ ,

ജലരേഖകൾ പോലെ ജീവിക്കുന്നവർ. ഓർമ്മകൾക്ക് മാത്രം അസ്തിത്വമുള്ള ഒരു ലോകത്താണ് നമ്മുടെ അർത്ഥങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നത്. യുക്തിയുടെ ഏറ്റക്കുറച്ചിൽ അനുസരിച്ച് നാം സ്വന്തം നരകങ്ങൾ സദാനിർമ്മിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

അതിനെ മറികടക്കുമ്പോൾ മായാ കലയുടെ പിടിയിൽനിന്ന് മോചിതമാവുന്നു. അതാണ് സദാശിവമായിത്തീരുന്നത്.

മിഥ്യാലോകങ്ങളുടെ പ്രവാഹം

ജീവിതത്തിലെ കോശങ്ങൾ മായാകലകൊണ്ട് നിർമ്മിച്ചതാണ്. ആശകൾ മായകലയുടെ ഫലമാണ്. അത് ഒന്നിനൊന്ന്  വൈവിധ്യമാർന്നതാണ്. ഓരോ ചിന്തയുടെ വ്യക്തിത്വവും വിഭിന്നമായിരിക്കുന്നത് ഇതിൻ്റെ വിധിയാണ്. അതിനെ ആസ്പദിച്ചുപോകുന്ന ,അതിൻ്റെ ഫലമായുള്ള വൈകാരിക ബലാബലങ്ങൾ പരീക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം അത് വ്യർത്ഥമാവുകയാണ്. എന്നിട്ടും അതിൽ യുക്തി കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നു .’അനാദികാര്യ’മെന്ന് ഗുരു വിവക്ഷിക്കുന്നത് ഇതിനെയാണ്. ഈ അനാദികാര്യം ഒരു മനുഷ്യനിലോ ഒരു സമൂഹത്തിലോ ഒതുങ്ങുന്നില്ല. അത് ശതഗുണിതങ്ങളായി പെരുകുകയാണ്. അതിൻ്റെ മിഥ്യകൾ താനെ രൂപപ്പെടുന്നു. മിഥ്യാലോകങ്ങളുടെ പ്രവാഹങ്ങൾ നാലുപാടും പടരുകയാണ്. മനുഷ്യൻ അത് നിർമ്മിക്കാൻ നിയോഗിക്കപ്പെട്ടവനാണ്. 

ഓരോ ജീവിയിലും ഈ അനാദികാര്യങ്ങൾ ആവിർഭവിക്കുന്നു. അത് പലകാലങ്ങളിൽ പലതായി പിരിയുന്നു .പരസ്പരം ഏറ്റുമുട്ടാനും  മടിയില്ല.

ഒരാളിൽ തന്നെ പല കർതൃത്വങ്ങൾ രൂപപ്പെടാനും ഇതുമതി. ജലവും രസവും എന്നതുകൊണ്ട് ഗുരു അറിയിക്കുന്നത് ശരീരത്തെയാണ്. ശരീരമുള്ളയിടത്തെല്ലാം ഈ അനാദികാര്യമുണ്ടാകും. അതിൻ്റെ സ്പന്ദങ്ങളും പ്രതിസ്പന്ദങ്ങളും നമ്മെ ഒരു മരുഭൂമിയിലെന്നപോലെ വഴിതെറ്റിക്കാൻ പര്യാപ്തമാണ്. എല്ലാം ഭ്രമമാണെന്ന് ഗുരു തുടർന്നു  പറയുന്നുണ്ട് .എന്തിനാണ് നമുക്ക് ഭ്രമങ്ങൾ? അപ്പോൾ മാത്രമാണ് മായാകല നിലനിൽക്കുന്നത്. അതിൽ നിന്നൊഴിയാൻ നമുക്ക് സാധ്യമല്ല. ജീവിതത്തിൻ്റെ തിരയില്ലാത്ത കടലുകളിൽ നാം കാണുന്നത് മായാകല മാത്രമാണ്.അതിലാണ് നമ്മുടെ അസ്തിത്വം .

അത് പൊള്ളയായ ഒരു കുഴൽ പോലെയാണ്. ഒരിക്കലും അതിൻ്റെയറ്റത്ത് എത്തുവാനാകില്ല.

നശ്വരതയ്ക്ക് എതിരെ പൊരുതാം 

ജീവിതത്തിലെ നശ്വരതയാണ് മനുഷ്യരെ പരിഭ്രാന്തരാക്കുന്നത് ;സ്വയം മറക്കുന്നത് അവിടെയാണ്. മരണം നശ്വരതയുടെ സന്ദേശത്തെ പത്തിവിടർത്തിയ സർപ്പത്തെപ്പോലെ പ്രകടമാക്കി കാണിക്കുകയാണ്. എന്നാൽ നമുക്ക് അതിനെതിരെ പൊരുതേണ്ടതുണ്ട് .മായാ കലയിൽനിന്ന് അതിജീവിക്കാനായി നമ്മൾ ജീവിതത്തെ ജ്ഞാനമുഖിയാക്കേണ്ടതുണ്ട്. അതുകൊണ്ടാണ് അമേരിക്കൻ എഴുത്തുകാരനായ ഡേവിഡ് ലെവിതൻ(David Levithan) പറഞ്ഞത്, ‘നമ്മൾ വെറും ധൂളിയായല്ല തുടങ്ങുന്നത് ,നമ്മൾ ധൂളിയായല്ല  അവസാനിക്കുന്നത് ;ധൂളിയേക്കാൾ വലുത് നമ്മൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന്’.അങ്ങനെയൊരു ചിന്തയാണ് മായാകലയിലും മനുഷ്യർ ജീവിതം വെടിയാതിരിക്കാൻ കാരണം .പൊരുളുകളെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തയിൽ അതിൻ്റെ അന്ധതമസ്സിൽ നമുക്ക് കൂടുതൽ അന്വേഷിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ജീവിതം എവിടെയോ ആർത്ത് തളിർക്കുന്നു ;ഒഴിവാക്കാനാവാത്ത വിധിപോലെ. ഗുരുവിൻ്റെ ഭാഷയിൽ ‘സലിലരസാദി ശരീരമേന്തി’.ശരീരം ഏന്തിയ ജീവികളാണ് നമ്മൾ. നമ്മൾ ഉള്ളിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ ആയുധമാണ് ഈ ശരീരം . നശ്വരതയാണ് ശരീരമായി നമ്മുടെ മുന്നിലുള്ളത്. അതാകട്ടെ ക്ഷയോന്മുഖമാണ്. ശരീരത്തിൽ നശ്വരതയോടെ ഇരിക്കുക എന്ന പൊള്ളുന്ന അനുഭവം മനുഷ്യരെ മാനസികമായി പിരിമുറുക്കത്തിലാക്കുന്നു .മായാകലയിൽപ്പെട്ട് നമ്മൾ മോഹവിവശകരാവുകയാണ്. സൗന്ദര്യം ഒരു പ്രലോഭനവും മരീചികയുമായി നമ്മുടെ മനസ്സിൽ ഉയർന്നുവരികയാണ്. ഈ സൗന്ദര്യം കവികളും എഴുത്തുകാരുമെല്ലാം പാരമ്യതയുടെ  അനുഭവമായി കാണുകയാണ് .എന്നാൽ അത് മായാകലയിൽ ആവൃതമാണ്. അതിനു നമ്മെ മോചിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല; പകരം അതിൻ്റെ തന്നെ വ്യാമിശ്രമായ കുതൂഹലങ്ങളിലേക്ക് നയിച്ചു കൊണ്ടുപോവുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. സൗന്ദര്യം വിശദീകരിക്കാനാവാത്ത അറിവാണ്; ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നതും ഭീകരവുമായ അറിവാണത്. കലാകാരന്മാർ ആ അറിവിൻ്റെ ജ്വാലയിൽ തൊടാനാവാതെ ഭ്രമം ബാധിച്ചു പിന്തിരിയുന്നു. സൗന്ദര്യത്തിലേക്ക് ചെല്ലുന്തോറും അത്  കൂടുതൽ ദുരൂഹവും അപ്രാപ്യവുമായിരുന്നു. സൗന്ദര്യത്തെ തൊട്ടുനോക്കാനാവില്ല ;അത് അസ്തിത്വത്തിൻ്റെ പ്രഹേളികയായി അവശേഷിക്കുകയാണ്. ജ്ഞാനിയായ കവി ജ്ഞാനത്തിനും അതീതമായ സൗന്ദര്യത്തെ തേടി വ്രണിതരാവുന്നു.

ജലം കൊണ്ടു മുറിവേറ്റവനെ കാണണമെന്നു സ്പാനിഷ് കവി ഗാർസിയ ലോർക എഴുതുന്നത് അതുകൊണ്ടാണ്.

“പ്രതിവിഷയം പ്രതിബന്ധമേറിമേവു-

ന്നിതിനെ നിജസ്മൃതിയേ നിരാകരിക്കൂ;

അതിവിശദസ്മൃതിയാലതീതവിദ്യാ-

നിധി തെളിയുന്നിതിനല്ല നീതിഹാനി”

അറിവു തന്നെ പ്രതിബന്ധമായി മാറാം. അറിവിനു ആധാരമായ ഏതൊരു വസ്തുവും നമ്മെ കൂടുതൽ ചോദ്യങ്ങളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോവുകയാണ് .അതിനു അന്തമില്ല .ആറ്റം കണ്ടുപിടിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രം ഒന്നും അവസാനിക്കുന്നില്ല. നാനോ സാങ്കേതികത (Nanotechnology) കണ്ടുപിടിച്ചതോടെ പുതിയ ആവശ്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കുന്നു. സൂര്യനിലെ സംഗീതം പോലും കേൾക്കാൻ മനുഷ്യൻ ശ്രമിക്കുന്നു. അറിവ് പെരുകുകയാണ്; അസ്വസ്ഥതകൾ പെരുകുന്നു .അറിവ് തേടുന്നവൻ ദുഃഖത്തെയും തേടുകയാണല്ലോ. അത് വസ്തുവിനെയും അറിവിനെയും രണ്ടായി തന്നെ നിലനിർത്തുന്നു. 

അതീത വിദ്യാനിധി

വസ്തുവും വസ്തുവിനെ ആരായുന്നവനും ഒന്നായി തീരുന്നില്ല. അതീതവിദ്യാനിധി’യാണ് മാനവമോചനത്തിനായി ഗുരു ഉപദേശിക്കുന്നത്. അവിടെ മായാകലയില്ല. അവനവനെ അറിയുന്ന ആവശ്യകത എപ്പോഴും വന്നുചേരുന്നുമില്ല. ഭൗതിക ജീവിതത്തിലെ സുഖങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും ആത്മാവിൻ്റെ ആനന്ദവും  ഒന്നായിത്തീരുന്നിടത്താണ് ഭൂരിപക്ഷം മനുഷ്യരും കഴിയുന്നത്. അവർക്ക് ആത്മജ്ഞാനം വളരെ ദൂരെയാണ് .പലപ്പോഴും അവർ ആത്മാവിനെ പരംപൊരുളായി കാണുന്നില്ല. മനസ്സിൽ അറിയുന്ന വികാരങ്ങളും കലകളുമാണ് അവരെ ജീവിതത്തിൽ ഉയർത്തുന്നത്. എന്നാൽ എല്ലായ്പ്പോഴും ആത്മാവിൻ്റെ  അന്വേഷണത്തിൽ ഒരു ശൂന്യത മനുഷ്യനെ മഥിക്കുന്നുണ്ട്. നശ്വരതയുടെ അർത്ഥമെന്ത്, എന്തിനാണ് താൻ ജനിച്ചത് ,എന്താണ് തന്നെ ഉന്മത്തനും ഉത്സുകനുമാക്കുന്നത് തുടങ്ങിയ ചിന്തകൾ ഏതൊരു വ്യക്തിയെയും വല്ലപ്പോഴുമെങ്കിലും അലട്ടാറുണ്ട്. ആ അലട്ടൽ താമസിയാതെ  കെട്ടടങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു. ഒരു മിന്നൽ പോലെ ചില അറിവുകൾ നമ്മളിലൂടെ കടന്നു പോകുന്നു .സ്വപ്നത്തിലെന്നപോലെ അത് മാഞ്ഞുപോവുകയും ചെയ്യുന്നു. മനസ്സിൻ്റെ സിദ്ധിയാണത്. ഒരു അസാധാരണ ഗാനം കേൾക്കുമ്പോഴോ  മഹത്തായ ഒരു പുസ്തകം വായിക്കുമ്പോഴോ നമ്മെ നാമല്ലാതാക്കി  ഉന്നതമാക്കുന്ന എന്തോ  സംഭവിക്കുന്നു; അത് ആത്മീയമാണ്. പ്രാപഞ്ചികമായ ഒരു പൊരുളിന് മുഖാമുഖം വരുന്നതിൻ്റെ സൂചനയാണത്,  അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ കലയിലെ സൗന്ദര്യം മായാകലയുടെ ഭാഗമാണോ ? വൈകാരികക്ഷമതയുടെ അത്യുന്നതമായ വിതാനത്തിൽ, സൗന്ദര്യത്തിൻ്റെ സ്പർശത്തിൽ നാം ആത്യന്തികവും അനശ്വരവുമായ  അറിവിനെയല്ലേ സ്പർശിക്കുന്നത്?

ഒരു ദൈവം/എം.കെ ഹരികുമാർ

 

 

ശ്രീനാരായണഗുരു ദൈവത്തെ നാവികനായും ജീവിതത്തെ സമുദ്രമായും സങ്കല്പിച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ . ‘ദൈവദശക’ത്തിലെ ആദ്യ നാലുവരിയിൽ തന്നെ ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നു. ജീവിതം സമുദ്രമാണെന്ന് പറയുന്നത് രണ്ട് അർത്ഥത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാം. ഒന്ന്, അത് അഗാധവും അജ്ഞേയവുമാണ്. സമുദ്രത്തിൻ്റെ വ്യാപ്തി നമ്മുടെ കണ്മുന്നിലില്ല .അത് അജ്ഞേയതയുടെ ഒരു ഭാഗം മാത്രമാണ്. കണ്ണുകൾക്ക് കാണാൻ പറ്റാത്ത വ്യാപ്തിയിലാണ് അത് നിലനിൽക്കുന്നത്. കടൽ ഒരേ സമയം പ്രത്യക്ഷവും അപ്രത്യക്ഷവും ദൃശ്യവും അദൃശ്യവുമാണ്. രണ്ട് ,കടൽ അപ്രവചനാത്മകമാണ്. കടൽ വിഷാദമാണ്. കടലിൽ സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുന്നു എന്ന കാഴ്ച തന്നെ വിഷാദാത്മകമാണ്. കടൽ വിഷാദമായിരിക്കെ ,ഭീഷണവുമാണ്. കടൽ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൻ്റെ  ദുരൂഹത വർധിപ്പിക്കുന്നു. ദൈവം നാവികനാവുന്നതിൻ്റെ സൗന്ദര്യം  കടലിൻ്റെ ഈ അഗാധ ,അജ്ഞേയ സത്യങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വർധിക്കുകയാണ്. ദൈവം കടലിനെ ഭരിക്കുന്നു. വെറും നാവികനല്ല, മനുഷ്യരെയും ഇതൊരു ജീവജാലങ്ങളെയും കാത്തുരക്ഷിക്കുന്ന ശക്തിയാണത് .നാവികൻ അജ്ഞാത നാമധാരിയായ പൊരുളാണ്. അതുകൊണ്ട് ദൈവം എന്ന പൊതുനാമം ഉപയോഗിക്കുന്നു. വ്യത്യസ്ത പേരുകളിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ദൈവങ്ങളുടെ കൂടിച്ചേരലാണ് ഗുരു നാവികൻ അല്ലെങ്കിൽ ദൈവം എന്ന് പറയുമ്പോൾ സംഭവിക്കുന്നത്.

അത് പ്രാപഞ്ചിക ശക്തിയാണ് ;ദൈവം എന്ന നാമത്തിൽ അവതരിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യശരീരിയല്ല .മാനുഷിക ദൈവത്തെ മാത്രമേ നമുക്ക് പ്രത്യക്ഷത്തിൽ ഭാവന ചെയ്യാനാകൂ. അത് വിഗ്രഹങ്ങളായി, നാമങ്ങളായി നമ്മുടെ മുന്നിലുണ്ട്. എന്നാൽ അതിനപ്പുറമുള്ള ദൈവം ഒരു പൊരുളായി നിലനിൽക്കുകയാണ്. ആ കേവല ദൈവത്തെ ഗുരു  നാവികനായി പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു. നാവികനായ ദൈവം നമുക്ക് പരിചയമുള്ളതല്ല. ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ ദൈവത്തെ ഗുരു ദൈവശാസ്ത്രവിചിന്തനത്തിനായി വേറൊരു ഭാഷയിലേക്ക് പരിഭാഷപ്പെടുത്തുകയാണ്. ഭാഷ എന്നു പറഞ്ഞത് സംവേദന തലമാണ് .മതാധിഷ്ഠിതവും ആരാധനാസമ്പ്രദായത്തിലുള്ളതുമായ  ദൈവത്തെയല്ല ഗുരു പരിചയപ്പെടുത്തുന്നത് ;നാവികൻ എന്ന രൂപത്തിലുള്ള ദൈവത്തെയാണ്. നാവികൻ ഒരു ആരാധനാസങ്കല്പമല്ല. ദൈവം രക്ഷകനായി വരുകയാണ്; കടലിലാണല്ലോ നാം അകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് .കടൽ അപകടമേഖലയാണ്. അവിടെ സുരക്ഷയൊരുക്കാൻ പ്രകൃതി തന്നെ വേണം .പ്രകൃതി അവിടെ നാവികൻ്റെ രൂപത്തിലേ വരികയുള്ളു. ആ നാവികൻ്റെ കപ്പൽ കാത്തുകഴിയുന്ന ഭക്തന്മാരെ ഗുരു കാണുന്നു .

മനുഷ്യബുദ്ധിക്ക് അപ്പുറം 

“നാവികൻ നീ ഭവാബ്ധിക്കോ രാവിവൻതോണി നിൻപദം ” 

ഭവം എന്നാൽ സംസാരം എന്നർത്ഥം. ഭവാബ്ധി എന്നാൽ സംസാരമാകുന്ന സാഗരം .ഈ വ്യാവഹാരിക ലോക ജീവിതത്തിൻ്റെ സമുദ്രസമാനമായ കയറ്റിറക്കങ്ങളിൽ ,കുഴഞ്ഞുമറിയലുകളിൽ, ദുരവസ്ഥകളിൽ ,അഗാധതകളിൽ സമാധാനത്തിൻ്റെ ജലവാഹനം  വരേണ്ടതുണ്ട് .അത് വാക്കായി, പ്രവൃത്തിയായി ,ചിന്തയായി, ജീവിതചര്യയായി ,സ്നേഹമായി വരാം. അതിനെയെല്ലാം വ്യക്തിത്വവത്ക്കരിക്കുകയാണ് ഗുരു  നാവികൻ എന്ന പദത്തിലുടെ .നാവികൻ്റെ ആവിക്കപ്പൽ എന്താണ്? ദൈവത്തിൻ്റെ പാദമാണത്. ആ പാദത്തിൽ അഭയം തേടുകയാണെങ്കിൽ രക്ഷയായി.ഇത് അന്ധവിശ്വാസമാണെന്ന് പറയുന്ന കുബുദ്ധികൾ കണ്ടേക്കാം .

മനുഷ്യമനസ്സിൽ നിന്ന് യാഥാസ്ഥിതികവും മതാധിഷ്ഠിതവുമായ ദൈവത്തെ മാറ്റി അവിടെ മനുഷ്യനും പ്രകൃതിയും തമ്മിലുള്ള അനശ്വരമായ രമ്യതയെയാണ് ഗുരു പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നത്. ഭൗതികവാദികൾ പറഞ്ഞത് പ്രകൃതിയെ കിടക്കണമെന്നായിരുന്നല്ലോ. പ്രകൃതിയെ കീഴടക്കാൻ മനുഷ്യൻ ആരാണ് ?അവൻ പ്രകൃതിയിലെ ഒരു വൈറസിനെ പേടിച്ച് എത്ര മാസങ്ങളാണ് വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങാതിരുന്നത് എന്നാലോചിക്കണം. എത്ര ലക്ഷം പേരാണ് ആ വൈറസിൻ്റെ ആക്രമണത്തിൽ മരണമടഞ്ഞത്! .

പ്രകൃതിയുടെ വ്യവസ്ഥ ഋതുക്കളായും  ദിനരാത്രങ്ങളായും പഞ്ചഭൂതങ്ങളായും നാം അനുഭവിക്കുന്നു. അതിനോട് ചേർന്നാണ് നാം നിൽക്കേണ്ടത്. അതിനെ അലങ്കോലപ്പെടുത്തിയാൽ ജീവജാലങ്ങളുടെ നിലനിൽപ്പ് അപകടത്തിലാവും. പ്രകൃതിയുടെ ചാക്രികമായ ചലനങ്ങളിൽ നമുക്ക് ഒരുമയോടെ പോകാനാകും. അതുകൊണ്ടാണ് പ്രകൃതിയെ, രക്ഷിക്കുന്ന ബിംബമായി കാണുന്നത്. മനുഷ്യബുദ്ധിക്ക് അപ്പുറത്തുള്ള ദൈവമാണത്. മനുഷ്യൻ്റെ യുക്തി പരിമിതമാണല്ലോ. ഏതു വൈറസ് എവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെടുമെന്നു നമുക്കറിയില്ല. ഏത് രീതിയിൽ നാളെ സൂര്യൻ്റെ ചൂട് ഉയരുമെന്ന് മുൻകൂട്ടി പറയാനാവില്ല. കാരണം ,അത് അദൃശ്യതയുടെ ,അജ്ഞേയതയുടെ ലോകമാണ്.

അവിടെയാണ് ദൈവമിരിക്കുന്നത്. ഇത് യുക്തിചിന്തയാണ് .ദൈവത്തിന് അദൃശ്യമായിരിക്കാനേ കഴിയൂ. ദൈവം നാവികനായി വരുന്നത് കാണാനൊക്കുമോ എന്ന് ചോദിച്ചാൽ, നമ്മുടെ ഭാവിയെ അലട്ടലില്ലാതാക്കാൻ  പലതരത്തിൽ പ്രവർത്തിച്ചേക്കാവുന്ന ഘടകങ്ങളുടെ നേർക്ക് നമുക്കുള്ള വിനീതമായ പ്രാർത്ഥനയാണ് മുഖ്യമായിട്ടുള്ളത് .പ്രാപഞ്ചിക ശക്തികളെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നത് അവിവേകവും, ബഹുമാനിക്കുന്നത് യുക്തിയുമാണ്. യുക്തിചിന്തയിലാണ് ദൈവം ഉണ്ടാകേണ്ടത്. യുക്തിരാഹിത്യത്തിൽ ദൈവമിരിക്കുന്നില്ല.

നമ്മുടെ കണ്ണുകൾക്കും കാതുകൾക്കും അപ്രാപ്യമായത് ഈ ലോകത്തുണ്ട്. ശാസ്ത്രത്തിന് അങ്ങോട്ട് എത്താനാവില്ല .ഒരു ചിവീട് മനുഷ്യജീവിതത്തെ എങ്ങനെയാണ് കാണുന്നതെന്ന് പറയുന്ന ഒരു ശാസ്ത്രവും എവിടെയുമില്ല .ഒരു നായയുടെ കുരയുടെ ഭാഷ എന്താണെന്ന് വ്യാഖ്യാനിക്കാൻ കഴിവുള്ള ഒരു ഭാഷാശാസ്ത്രജ്ഞനുമില്ല. ഇതാണ് യുക്തി. ഈ യുക്തിയിലൂടെ നമുക്ക് അദൃശ്യതയിലെ ദൈവത്തെ അറിയാം. അപ്രകാശിതമായ ,അദൃശ്യമായ ദൈവത്തെ മനസിലാക്കുമ്പോൾ നാം കൂടുതൽ വിവേകമുള്ളവരാകും. ലോകത്തിൻ്റെ അദൃശ്യത (Invisibility) നമ്മുടെ നിത്യജീവിത സാക്ഷ്യമാണ്. 

ദൈവം അപ്രത്യക്ഷതയാണ് 

മനുഷ്യൻ അജ്ഞാതമായ പൊരുളുകളുടെ ലോകത്ത് നട്ടംതിരിയുകയാണ് .ആ അദൃശ്യതയിൽ ദൈവമിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ മനസ്സിൽ നാളെ എന്ത് ചിന്തയാണ് ഉണ്ടാകാൻ പോകുന്നതെന്ന് പ്രവചിക്കാൻ ഒരു ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞനും സാധ്യമല്ല. അതുകൊണ്ട് ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞനും  അപ്പുറമാണ് ദൈവം .ദൈവത്തിനു  മറഞ്ഞിരിക്കാനേ കഴിയൂ .

നമ്മളാണ് പ്രത്യക്ഷത ;ദൈവം  അപ്രത്യക്ഷയാണ്. ഭാവിയെ പ്രവചിക്കാ ൻ അറിയാത്തതുകൊണ്ട് ദൈവം ഭാവിയാണ് .ദൈവം ,അവിടെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. സൂക്ഷ്മാണുക്കളെ  നമുക്ക് കാണാൻ കഴിയാത്തതുകൊണ്ട്  ആ അദൃശ്യതയിൽ ദൈവത്തെ പ്രതീക്ഷിക്കാം. പ്രപഞ്ചരഹസ്യത്തെ  കണ്ണുകൾകൊണ്ട് കാണാനാവാത്തതിനാൽ ദൈവം എവിടെയുമുണ്ട് എന്ന സത്യം  മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കാം. അത് വിരാട് അവസ്ഥയുടെ ചിതറലാണ് ;വികേന്ദ്രീകരണമാണ് .അദൃശ്യതയുടെ സാകല്യതയിൽ ദൈവം പല രൂപഭാവങ്ങളിൽ വസിക്കുന്നു. ഒരു ജീവിയുടെ രൂപത്തിൽ ദൈവമില്ലേ എന്ന് ചോദിക്കാം. എന്നാൽ അത് സൃഷ്ടിയാണ്. അതിൻ്റെ പ്രത്യക്ഷതയിൽ ദൈവത്തിനു പ്രവർത്തിക്കാനാവില്ല .അതേസമയം അതിനെ വലയം ചെയ്തിരിക്കുന്ന അജ്ഞാതത്വത്തിൻ്റെ സമുദ്രത്തിൽ ദൈവം സർവത്ര സന്നിഹിതമാണ്.

തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം എന്താണ് സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നതെന്ന് അറിയാത്തതുകൊണ്ട്, ദൈവം വരാനിരിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളിലാണുള്ളതെന്ന് കാണാം.  കാലത്തിൽ ദൈവം സന്നിവേശിച്ചിരിക്കുന്നു. കാണാമറയത്ത് ദൈവം വിന്യസിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

‘ഇന്ദ്രിയവൈരാഗ്യം’ എന്ന കവിതയിൽ “കാണുന്ന കണ്ണിനൊരു ദന്ധവുമില്ല കണ്ടെൻ

പ്രാണൻ വെടിഞ്ഞിടുകിലെന്തിന് പിന്നെയെല്ലാം! 

കാണും നിറം തരമിതൊക്കെയഴിഞ്ഞെഴും നിൻ

ചേണുറ്റ ചെങ്കഴലു തന്നു ജയിക്കശംഭോ!” 

കണ്ണുകൾ കാണുക മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത് .അത് ആരുടെ ശരീരത്താണെന്ന് നോക്കിയിട്ടല്ല കാണുന്നത്. അതിനു കാണലിൽ വിവേചനമില്ല .കണ്ണുകൾക്ക് കാണാൻ യാതൊരു നിബന്ധനയുമില്ല ;കാണുന്നത് എന്തായാലും അത് കണ്ടതായി അംഗീകരിക്കും. എന്നാൽ കാണുന്ന വ്യക്തിക്ക് കാണലുകളുടെ ഒടുവിൽ ഒരു വ്യർത്ഥത തോന്നിയേക്കാം. കണ്ടതെല്ലാം ശരിയായിരുന്നോ എന്ന ചോദ്യം മനുഷ്യധിഷണയിലാണ് ഉയരുന്നത് .കാണലിൻ്റെ രതിയിൽ മുഴുകിയാലും പ്രാണൻ വെടിയണം, പിന്നീട്. കണ്ടതുകൊണ്ട് ഒന്നും  രക്ഷപ്പെടില്ല; കണ്ടവനും രക്ഷപ്പെടില്ല . കണ്ടു കണ്ടു നാം മെല്ലെ  മാറുകയാണ്; കാണാത്തതിലേക്ക്. കാണാത്തതിൻ്റെ ഒരു മഹാസമുദ്രത്തെ   ഉപേക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് .കണ്ടതെല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കുകയാണ് ഒടുവിൽ .

കണ്ണുകൾ കണ്ടു കണ്ടു ഓരോന്നിൻ്റെയും നിറവും തരവും മനസ്സിലാക്കുന്നു; വിവേചനം ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്നു അർത്ഥം .വിശ്ളേഷണം ചെയ്യാനുള്ളതാണ് കണ്ണുകൾ ,വെറും കാണലിനപ്പുറത്ത്. കണ്ണുകൾ പൊരുളുകളെ ഇഴപിരിച്ചെടുക്കുന്നു . ഓരോന്നിൻ്റെയും വേറിടൽ ,അസ്തിത്വം കണ്ണുകൾ ഉറപ്പുവരുത്തുന്നു .നാം വഴി വിട്ട് പിരിഞ്ഞു പോവുകയാണ് കാഴ്ചകളിലൂടെ .ഉണ്മയിൽ നിന്നു തിരിച്ചു നടക്കുകയാണോ ?ഉണ്മയിലേക്ക് നടക്കുകയാണോ കാഴ്ചകളിലൂടെ കണ്ണുകൾ ?

അതാര്യതയുടെ മഹാസമുദ്രം

എന്നാൽ കാണലുകൾക്കെല്ലാം അപ്പുറത്തുള്ള അദൃശ്യതയുടെ ഒരു ലോകമുണ്ടല്ലോ .ഭാവിയുടെയും  അതാര്യതയുടെയും അജ്ഞാതത്വത്തിൻ്റെയും ആ  മഹാസമുദ്രമുണ്ടല്ലോ. അവിടെയാണ് ‘നിൻ ചേണുറ്റ ചെങ്കഴലു’ള്ളത് എന്ന് ഗുരു കാണുന്നു. അവിടെയാണ് ദൈവത്തിൻ്റെ  വാസസ്ഥലമുള്ളത് .അദൃശ്യതയിൽ ദൈവമിരിക്കുന്നു ,അദൃശ്യതയിൽ മാത്രമാണ് ദൈവമിരിക്കുന്നത് എന്ന തത്ത്വമാണ് ഗുരു അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. 

ഇതാണ് ഗുരുവിൻ്റെ ‘ഒരു ദൈവം. ഇത് ഭൗതികജീവിതത്തിൻ്റെ നൂറായിരം  ആഗ്രഹങ്ങളുടെയും പരാതികളുടെയും ഭ്രമങ്ങളുടെയും അപ്പുറത്തുള്ള അപാരതയുടെ കാഴ്ചയാണ്. യഥാർത്ഥ ലോകം നമ്മുടെ അപ്പുറത്താണുള്ളതെന്ന സാരമാണിത്. നാം കണ്ടതൊക്കെ കൊഴിഞ്ഞുപോയ ഇലകളായി നിരീക്ഷിക്കാവുന്നതാണ്. അവിടെ കരിഞ്ഞ ഇലകളാണുള്ളത്.  ഓർമ്മകളായി അത് മനസ്സുകളിലേക്ക് ഇരച്ചെത്തി വീണ്ടും ഭൂതകാലത്തേക്ക് തന്നെ മടങ്ങിപ്പോകുന്നു .ചവറുകൾ പിൻമുറ്റത്തുനിന്നു വന്ന് ഭൂതകാലത്തിലേക്ക് തന്നെ അപ്രത്യക്ഷമാവുകയാണ്.

ഓർമ്മകൾ വന്ന് നൃത്തം ചെയ്യുമ്പോൾ നാം തനിച്ചല്ലെന്നു തോന്നും; കാരണം നാം ഭൂതകാലത്തിൻ്റേതായിരുന്നുവല്ലോ .അവിടെ നിന്നും വരുന്ന ഒരു പൂവിതൾ പോലും ഒരു മഹാവൃക്ഷമായി തോന്നും. ഭ്രമം പോലെ അത് അപ്രത്യക്ഷമാവുകയും ചെയ്യും. ഭൂതകാലത്തിൻ്റെയും  ഓർമ്മകളുടെയും ചവച്ചു തീർത്ത ജീവിതം ഒരു ഭൗതികാവശിഷ്ടമാണ്. അതിനപ്പുറത്ത് ദൈവത്തിൻ്റെ അതാര്യ ലോകമുണ്ട് .ഏകദൈവം എന്ന ഈ അപ്രാപ്യത എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെയാണ്. അതിലേക്ക് അടുക്കാനാണ് മഹാമുനിമാർ തപസ്സ് ചെയ്യുന്നത്. ഭൗതികമായ അലങ്കാരങ്ങളിൽപ്പെട്ട് സ്വസ്ഥത നശിക്കുകയോ ത്വരകൾ വർദ്ധിക്കുകയോ ചെയ്താൽ സൗമ്യമായ ഭാവിയുടെ സ്വരം അപ്രാപ്യമാകും .അതിനു കനത്ത നിശ്ശബ്ദത ആവശ്യമാണ്.

അന്തര്യാമിയായ നിശ്ശബ്ദതയിലെ അവാച്യമായ പ്രാപഞ്ചികസംഗീതം എന്നെങ്കിലും നമുക്ക് അനുഭവവേദ്യമാകുമോ ? ഓരോ വിഷാദകണവും നമ്മെ അങ്ങോട്ട് പ്രലോഭിപ്പിക്കുകയാണ്. ദുഃഖത്തിൻ്റെ  അലകൾ നൃത്തം ചെയ്തു  കഴിയുമ്പോൾ മനസ്സ് ഒരു മാൻകുട്ടിയെപ്പോലെ അപാരതയെ നോക്കി എടുത്തു ചാടും .മഴ മാറി നേർത്ത വെയിലിൽ ആകാശം പതിവിലേറെ വെളുത്ത് വെള്ളയായി പ്രഭാവം കൊള്ളുമ്പോൾ അപാരത നമുക്ക് അടുത്താണെന്ന് തോന്നും .അത് പ്രലോഭനങ്ങളുടെ വാതിലാണ്.

ഗുരുവിൻ്റെ ചിന്തയിൽ ദൈവത്തെ മനുഷ്യൻ ആർജിക്കേണ്ടതിൻ്റെ ഒരു വേദാന്തവുമുണ്ട് .ദൈവം സൃഷ്ടിയും സൃഷ്ടാവും സൃഷ്ടിക്കുള്ള സാമഗ്രിയുമായതുകൊണ്ട്, ദൈവത്തിൻ്റെ സൃഷ്ടികളായ എല്ലാത്തിനും ദൈവികാംശമുണ്ട്; അതിൽ അപ്രത്യക്ഷതയുടെ സൗന്ദര്യം അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. നമ്മൾ എന്താണോ അത് നമ്മൾ മനസ്സിലാക്കിയ ദൈവത്തിൻ്റെ  പ്രത്യക്ഷവത്ക്കരണമാണ്. നാം  കുറ്റകൃത്യങ്ങളെ മഹത്തരമായി കാണുന്നുണ്ടെങ്കിൽ ,അത് നമ്മളിലെ  ദൈവത്തിൻ്റെ ആജ്ഞയാൽ  സംഭവിക്കുന്നതാണ്. നമ്മുടെ വർത്തമാനം നമ്മുടെ ദൈവത്തിൻ്റെ  ഒരു പ്രകടനാത്മകതയാണ്. നാം ചീത്തയായാൽ നമ്മുടെ ദൈവവും ചീത്തയാകും. അതുകൊണ്ട് ദൈവത്തെ പരിശുദ്ധമാക്കണമെങ്കിൽ നാം പരിശുദ്ധമാകണം. ഗുരു പഞ്ചശുദ്ധി പാലിക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞത് ദൈവത്തെ മനുഷ്യശരീരത്തിൽ മഹത്വപ്പെടുത്താനാണ്. ഒരു ചീത്ത മനസിൽ ചീത്തദൈവമാണുള്ളത്. അവൻ്റെ മനസിൻ്റെ സാധ്യമായ ദൈവം ചീത്തയായിരിക്കും. ചീത്ത പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്തുകൊണ്ടാണല്ലോ അവൻ ദൈവത്തെ കൂട്ടിനു വിളിക്കുന്നത് .അതിനപ്പുറത്ത് വിശുദ്ധമായ ദൈവത്തെ പ്രാപിക്കണമെങ്കിൽ നമുക്ക് കൂടുതൽ പരിശ്രമിച്ചു  മുന്നേറേണ്ടതുണ്ട് .വിളക്ക് കത്തുമ്പോഴേ പ്രകാശമുള്ളു. വിളക്കണഞ്ഞാൽ ഇരുട്ടിൻ്റെ അധിപത്യവും അന്ധതമസുമാണ് ഉണ്ടാവുക .അതുകൊണ്ട് ദൈവത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്നവനാണ് മനുഷ്യൻ. മനുഷ്യനും സൃഷ്ടാവാണല്ലോ .അവൻ സന്താനോല്പാദനം മാത്രമല്ല, വിജ്ഞാന നിർമ്മിതിയിലും  കലാസാഹിത്യസൃഷ്ടികളിലും ഏർപ്പെടുന്നു. സൃഷ്ടിക്കുമ്പോൾ ദൈവമുണ്ടാകുന്നു. ഗുരുവിൻ്റെ  ഒരേയൊരു ദൈവം അവിടെയുണ്ട്. പ്രവൃത്തികളിലൂടെ കൂടുതൽ പ്രകാശം പരത്തുകയാണെങ്കിൽ ,ദൈവം അവിടെയാണുള്ളത്, ഒരേയൊരു ദൈവം .

ഒരു മതം /എം.കെ.ഹരികുമാർ

 

 

fbt

മതം ഒരു അടയാളമായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണിന്ന്.  ഒരാളുടെ ശരീരത്തിൻ്റെ ,സമൂഹത്തിൻ്റെ  കൊടിയാണിത്. ശരീരത്തിലാണ് മതം . എല്ലാ മതങ്ങളും ശാരീരകവുമാണ്. ഏത് മതാനുയായിയെയും ശരീരം നോക്കി തിരിച്ചറിയാം .

ശരീരത്തിൽ പല തരത്തിലുള്ള വസ്തുക്കൾ ആലങ്കാരികമായി പിടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാവും. ശരീരം എന്നാൽ  വസ്ത്രവും കൂടിയതാണ്. ആ വസ്ത്രം ഇന്ന് മതപരവുമാണ് ,മിക്കപ്പോഴും .മതപരമായ ജീവിതമേ നമുക്കുള്ളു. ഓരോരുത്തരും അവരവരുടെ മതത്തിൽ സുരക്ഷിതരാണ് എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു. ഇന്ന് മതരഹിതനാവാൻ പ്രയാസമാണ്. ഭരണകൂടങ്ങളും നിയമവ്യവസ്ഥയുമെല്ലാം വ്യക്തിയെ മതവത്ക്കരിക്കാനാണ് തുനിയുന്നത്. ഈ മതവൽക്കരണം മനുഷ്യമനസ്സിനെ പ്രത്യേകരീതിയിൽ ചിട്ടപ്പെടുത്തുകയാണ് .ജീവിതത്തെ ഒരു കൂട്ടമായി ഓരോ വ്യക്തിയും തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നു. എ എന്ന വ്യക്തി ഒറ്റയ്ക്കല്ലെന്നു കരുതാൻ കാരണം അയാൾ ഒരു മതമാണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ്. അയാളുടെ മതത്തെ വിമർശിക്കുകയോ നിരാകരിക്കുകയോ  ചെയ്താൽ അയാൾ എതിർക്കും; ചിലപ്പോൾ അത് ഒരു കലാപമായി മാറിയേക്കാം. അതിൻ്റെയർത്ഥം വ്യക്തിയുടെ ബോധമായി മതം മാറുന്നു എന്നാണ്. കേവലമായ വിശ്വാസമോ ജീവിതരീതിയോ എന്നതിലുപരി  ജീവിതത്തേക്കാൾ വലിയ ഏതോ പ്രതിഛായയാണത്.

പെരുമാറ്റരീതികളുടെ വിശുദ്ധമായ നിയമാവലിയും കർമ്മശ്രംഖലകളുമായി മതം വ്യക്തിയെ പുനർനിർവ്വചിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.  മതത്തിൻ്റെ ചത്വരമാണ് ഓരോ വ്യക്തിയും .ഇങ്ങനെ വിവിധ തരം മതങ്ങൾ ലോകത്ത് നിലനിൽക്കുകയും വ്യത്യസ്ത മനുഷ്യപ്പെരുമാറ്റ നിയമവ്യവസ്ഥകൾ സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ട് ലോകം വിശ്വാസത്തിൽ ഒരു ഏകധ്രുവത്തിലെത്തുക അസാധ്യമായി ത്തീർന്നിരിക്കുന്നു. വ്യക്തികൾക്ക് വേറെ ഒരു മാർഗ്ഗം പരീക്ഷിക്കാനില്ല . കാരണം ,മതം ഒരു വ്യവസ്ഥയും വ്യവഹാരവുമായി തുടരുകയാണ് .അതിൻ്റെ ആചാര്യന്മാരും പൗരോഹിത്യവർഗ്ഗവും വ്യക്തിയിൽ ആധിപത്യം പുലർത്തുകയാണ്. പക്ഷേ ,മതത്തെ നിരോധിക്കണമെന്ന് ഗുരു പറഞ്ഞിട്ടില്ല .ലോകത്ത് എത്ര ലക്ഷം മതങ്ങളുണ്ടായാലും നിങ്ങൾ നന്നായോ എന്നാണ് ഗുരു തിരക്കിയത്.   മതങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷതയിലുണ്ടെങ്കിലും അവയ്ക്ക് എന്തുകൊണ്ട് മനുഷ്യരെ കൂടുതൽ നല്ല മനുഷ്യരായി ,കർത്തവ്യബോധമുള്ള, നന്മയുള്ള ,ദയയുള്ള, നന്ദിയുള്ള ജീവികളായി വളർത്താൻ മനുഷ്യർക്ക് കഴിഞ്ഞില്ലെന്ന് ഗുരു ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങൾ ഏതു മതത്തിൽ ജീവിച്ചാലും മനുഷ്യനായി ജീവിക്കേണ്ടതിൻ്റെ അനിവാര്യതയെക്കുറിച്ച് ഗുരു  ഊന്നിപ്പറഞ്ഞത് .

അയിത്തത്തിനു ബദൽ

മനുഷ്യനാണ് ഇവിടെ വളർച്ച പ്രാപിക്കേണ്ടത്, മതങ്ങളല്ല. മതങ്ങളുടെ പേരിൽ ലോകത്തിൽ ഏറ്റവും വലിയ കെട്ടിടങ്ങളുണ്ടായാൽ മനുഷ്യൻ്റെ ധാർമ്മികമായ അവബോധമൂല്യം ഉയരണമെന്നില്ല.എന്നാൽ 

മതത്തിൻ്റെ അടിമയാകാതിരിക്കാൻ പ്രയാസമാണ്. മതങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സംവാദം എത്രയോ ദരിദ്രമായിക്കഴിഞ്ഞു. ഒരു മതത്തിൻ്റെയുള്ളിൽ മാത്രമാണ് ആളുകൾ ഒത്തുകൂടുന്നത്. ഒരു മതത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ പരസ്പരസംവാദമില്ല.മതത്തിനുള്ളിലെ കലഹങ്ങൾ അവസാനിക്കുന്നേയില്ല.

മതപരമായ അയിത്തം ഇപ്പോഴും അവസാനിക്കുന്നില്ല. രണ്ടു മതത്തിൽപ്പെട്ട കമിതാക്കൾക്ക് യഥേഷ്ടം വിവാഹം കഴിക്കാൻ കഴിയാത്തവിധം മതങ്ങൾ പുതിയ അധികാര വ്യവസ്ഥയായിരിക്കുകയാണ്. മതങ്ങൾക്കാണ് മനുഷ്യത്വം വേണ്ടത്. മതസംവാദങ്ങൾ, മതങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സംവാദങ്ങൾ വലിയൊരു സാംസ്കാരികചർച്ചയായി മാറേണ്ടതുണ്ട്. രണ്ടു സമുദായത്തിൽപ്പെട്ടവർ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു വിവാഹം കഴിക്കുന്നത് പ്രേമത്തിൻ്റെ വിജയമാണ്, മതങ്ങളുടെ വിജയമല്ല. മതങ്ങൾ പരസ്പരം ആ ആശയം മുന്നോട്ട് വയ്ക്കണം. എന്നാൽ വൈരുദ്ധ്യമെന്നു പറയട്ടെ, മതം വിട്ടുള്ള  വിവാഹത്തെ മതങ്ങൾ തന്നെ എതിർക്കുകയാണിപ്പോൾ. മതങ്ങളുടെ അയിത്തത്തെ ഒഴിവാക്കാനാണ് ഗുരു ഒരു മതം എന്ന ആശയം പരിചയപ്പെടുത്തിയത്. ഇത് ഗുരുവിൻ്റെ വിവിധ കൃതികളിലും ഭാഷണങ്ങളിലും വ്യാപിച്ചു നില്ക്കുന്ന പ്രപഞ്ചജീവിത രമണീയതയാണ്.

അവിടെയാണ് ഗുരുവിൻ്റെ ഒരു മതം എന്ന ആശയം പരിശോധിക്കേണ്ടത്.  ഗുരു ഒരു പുതിയ മതം സ്ഥാപിക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞില്ല. ഗുരുവിൻ്റെ ചിന്തകളിൽ ഒരു പുതിയ മതത്തിൻ്റെ ആശയങ്ങളുണ്ട് .പക്ഷേ, അതിനിയും ഇവിടെ ആരായപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ഗുരു തൻ്റെ മതം എന്ന അർത്ഥത്തിലല്ല ഒരു മതം എന്നു പറയുന്നത്. ലോകജീവിതത്തിൽ ഒരു കള്ളിയിലൊതുങ്ങാതെ യഥാർത്ഥമായ മതാനുഭവത്തെ സാക്ഷാത്ക്കരിക്കാനാകുമോ എന്ന  വിപ്ലവകരമായ ആലോചനയാണ് ഗുരുവിൻ്റേത് .ചട്ടക്കൂടുകളില്ലാത്ത ,സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൻ്റെ മതമാണത്. 

നിർവൃതൻ്റെ മതം

“ജ്ഞാതാജ്ഞാതസമ: സ്വാന്യ –

ഭേദശൂന്യ :കുതോ ഭിദാ

ഇത്യാദി വാദോപരതിർ

യസ്യ തസ്യൈവ നിർവൃതി: “

എന്നു ഗുരു ‘നിർവൃതിപഞ്ചക’ത്തിൽ  എഴുതുന്നുണ്ട്.

അറിഞ്ഞതിനെയും അറിയാത്തതിനെയും ഒരുപോലെ കാണണം. വ്യക്തികൾക്കിടയിലെ ഭേദചിന്തയെ ഉപേക്ഷിക്കണം. വ്യക്തികൾ തമ്മിലുള്ള ഭേദചിന്ത പലതരം നശീകരണ വാസനകളെ ഉദ്ദീപിപ്പിക്കും. ഇന്നത്തെ സമൂഹത്തിൽ അത് വളരെ പ്രകടമാണ്. ഇങ്ങനെ ചെറുതും വലുതുമായ ഭേദങ്ങളെ, സ്പർദ്ധകളെ, വിഭാഗീയതകളെ അന്യഭാവനകളെ, മറികടക്കുന്നവനിൽ ഗുരു ഒരു വിശ്വമാനവനെ കാണുന്നു.

അവനാണ് നിർവൃതൻ

ഈ നിർവൃതന് ഒരു ജാതിയേ ഉള്ളൂ; അത് ലോകത്തെ മുഴുവൻ ഐക്യത്തോടെയും ഹൃദയത്തോടെയും സമീപിക്കുന്നവൻ്റെ സ്നേഹഭാവനയുടെ ജാതിയാണ്. 

ആ ജാതിയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവനു എന്തുകൊണ്ട് ഒരു  മതത്തിൽ ഒരുമിച്ച് കഴിഞ്ഞുകൂടാ?

പേർഷ്യൻ കവി ജലാലുദ്ദീൻ റൂമി എഴുതി:

“In the waters of purity 

I melted like salt 

Neither blasphemy, nor faith,nor conviction nor doubt remained. 

In the centre of my heart a star has appeared

And all the seven heavens have become lost in it ” .

നിർവൃതനെ ഇതിൽ കാണാം .അവൻ ശുദ്ധിയിൽ അലിഞ്ഞ് മാനുഷികമായ പരിമിതികളെ അതിലംഘിക്കുന്നു. ഹൃദയാന്തർ ഭാഗത്തെ നക്ഷത്രം ഏഴു സ്വർഗ്ഗക്കളെക്കാൾ മഹത്തരമാകുന്നത് അസ്തിത്വത്തിൻ്റെ ലക്ഷ്യം സ്വയം കണ്ടെത്തുന്നതിനാലാണ്. പൂർണതയെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കുന്നവർക്കു മാത്രമേ ഇങ്ങനെ എഴുതാനൊക്കൂ .

അറിഞ്ഞതും അറിയാത്തതും ഒരുപോലെയാകുന്നത് ,ഭേദചിന്തകളുടഅവസാനമാണ്. അവിടെയാണ് ഗുരുവിൻ്റെ മതം അന്വേഷിക്കേണ്ടത്.  ഈ മതം എല്ലാ ബഹുസ്വരങ്ങളെയും ഉദ്ഗ്രഥിക്കുകയാണ് അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ചരടിൽ കോർക്കുകയാണ് .സകലമതങ്ങളും ചിന്തകളും ആശയസംഹിതകളും വ്യത്യസ്തമായ മാർഗ്ഗങ്ങളിൽ കൂടി മുന്നോട്ടു പോകുമ്പോഴും അടുത്തടുത്ത് ഇരിക്കാൻ സഹായിക്കുന്നത് ഗുരുവിൻ്റെ മതമാണ്. ആ മതം ആന്തരികമായ രമ്യതയാണ്, ഒരു പുഞ്ചിരിയാണ് ,പ്രകൃതിയാണ് ,സുഗന്ധമാണ് ,ആരാമമാണ് ,ഇളംകാറ്റാണ് ,ഹൃദയശുദ്ധിയോടെയുള്ള പ്രാർത്ഥനയാണ് .ഏറ്റവും സംസ്കാരചിത്തനായ മനുഷ്യൻ്റെ മനസ്സിൽ ഈ നവമതം ഒരു പുതിയ ഉണർവ്വായി പ്രവർത്തിക്കും.  എല്ലാം മതാനുയായികൾക്കും പരസ്പരകലഹമില്ലാതെ ഒരുമിച്ചിരുന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കാവുന്ന ഒരു ആത്മീയ ഇടമാണ് ഗുരുവിൻ്റെ ‘ഒരു മതം’.

ഹൃദയശുദ്ധിയുടെ ആകാശം നിർമ്മിക്കാം 

ആശങ്കകളോ ,പൂർവജന്മങ്ങളുടെ ഭാരമോ ,പശ്ചാത്താപമോ ,പാപമോ ,ഇല്ലാതെ ഹൃദയശുദ്ധിയുടെ ആകാശം നാം നിർമ്മിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. മാനവസൗഹൃദവും പ്രകൃതിയോടുള്ള രമ്യതയും ഇതരജീവികളോടുള്ള അനുതാപവുമാണ് നമ്മുടെ ഈ  മതത്തിൻ്റെ കാതൽ .മതം , ഒരിക്കലും വിലകൂടിയ വസ്ത്രംപോലെയാകരുത് .അത് ഭൗതികമായ നേട്ടമല്ല, ആത്മീയമായ പ്രഭാവമാണ്. സകലഭൗതിക സ്വത്തുക്കൾക്കും അഹന്തകൾക്കും  മുകളിലുള്ള നൈർമല്യമാണത്. തെറ്റായ വിദ്യാഭ്യാസമൂല്യങ്ങളിൽപ്പെട്ട് നട്ടം തിരിയുന്ന നമ്മൾ ഇനി എന്ന് പ്രാചീനമായ, ശുദ്ധമായ നന്മകളിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകും? പ്രകൃതിയിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകുന്നതുപോലെ അനിവാര്യമാണത്. ഗുരുവിൻ്റെ  മതം ഒരാത്മനിർവൃതിയായി പരിലസിക്കുകയാണ്. നമ്മുടെ വിചാരപരമായ വ്യർത്ഥതകളെ തുടച്ചുനീക്കി ,അവിടേക്ക് മൈത്രിയുടെ സംഗീതമാവേശിക്കുകയാണ് .

“കോ നാമ ദേശ: കാ ജാതി:

പ്രവൃത്തി: കാ കിയദ് വയ:

ഇത്യാദി വാദോപരതിർ 

യസ്യ തസ്യൈവ നിർവൃതി “

(നിർവൃതിപഞ്ചകം )

ഇങ്ങനെ പറയുന്നത് മഹത്വത്തിൻ്റെ  പാരമ്യമായി കാണണം. പേരിലും നാട്ടിലും ജാതിയിലും തൊഴിലിലും വയസിലും എത്തിരിക്കുന്നുവെന്നു  ചോദിക്കുന്നവൻ മതത്തിലും എന്തിരിക്കുന്നുവെന്ന് ചോദിക്കുമെന്നാണ് ഈ ശ്ളോകത്തിൽ നിന്നു നാം മനസിലാക്കേണ്ടത്. കാരണം, തൊഴിലും ജാതിയും നമ്മെ ഒരു ചതുരക്കള്ളിയിലാക്കുകയാണെങ്കിൽ, നമ്മുടെ അന്തർലീനമായ ബൃഹദാ കാരത്തിന് അതുൾക്കൊള്ളാനാവുകയില്ല. മനസ്സിൽ പേറുന്ന നിസ്സാരതകളെ , ഉപയോഗശൂന്യമായവയെ വഴിമധ്യേ ഉപേക്ഷിക്കണം. അർത്ഥപൂർണ്ണമായതിനെ പകരം  കൂടെ കൂട്ടണം. ഒരു ജാതിയിൽ എത്താമെങ്കിൽ ഒരു മതത്തിലും എത്താം .

പഞ്ചായത്ത് ഓഫീസിൽ നമ്മെ  തിരിച്ചറിയാൻ സഹായിക്കുന്ന രേഖയല്ല ഗുരുവിൻ്റെ മതം .അത് എല്ലാ കവികളും കലാകാരന്മാരും ലക്ഷ്യമാക്കിയ സാർവദേശീയമായ സൗഹൃദമാണ്. സൗഹൃദത്തിനു ഒരു ആത്മീയതയുണ്ട് .അതാണ് ഒരു മതത്തിലൂടെ  സാക്ഷാത്ക്കരിക്കപ്പെടുന്നത് .

ഒരു മതമെന്നാൽ ഹിന്ദുമതമാണെന്നോ , ക്രിസ്തുമതമാണെന്നോ  തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്. കൺമുന്നിലുള്ള സാമ്പ്രദായികമതമല്ലത്. അതിന്നപ്പുറമുള്ള മനുഷ്യൻ്റെ മേഖലയാണത്. മനുഷ്യൻ്റെ മേഖല നിശ്ചയിക്കുന്നത്  വിദ്യാഭ്യാസമോ ,രാജ്യമോ, മതമോ അല്ല. വിദ്യാഭ്യാസം എങ്ങനെ അവിദ്യാഭ്യാസമായി എന്നു ബോധ്യപ്പെടാൻ സഹായിക്കുന്നതാണ് ഗുരുവിൻ്റെ മേലുദ്ധരിച്ച ശ്ലോകം .

തൊഴിലും പദവിയും സമ്പത്തും അഹന്തയുമാണ്, വിദ്യാഭ്യാസത്തിലൂടെ നമ്മൾ മഹത്തായ ആദർശങ്ങൾ, ജീവിതലക്ഷ്യങ്ങൾ എന്നീ നിലകളിൽ വിപണനം ചെയ്തുപോരുന്നത്. ഈ അപകടകരമായ മൂല്യങ്ങൾ വഹിക്കാത്തത് ഇന്നത്തെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ വിദ്യാഭ്യാസമല്ല. അതിനെ ലാഭമില്ലാതായി വിലയിരുത്തും. അന്യൻ്റെ സമ്പത്ത് അപഹരിക്കുന്നതാണ് മിടുക്ക് എന്ന്  പ്രചരിപ്പിക്കുന്നവരുണ്ട്. അസൂയയും ആർത്തിയുമാണ് ഇന്ന് വിദ്യാഭ്യാസ മൂല്യങ്ങളായി കച്ചവടം ചെയ്യുന്നത്. പ്രകൃതിക്ക് നിരക്കാത്ത മത്സരവും ഉത്ക്കണ്ഠകളുമാണ് വിദ്യാലയങ്ങളിൽ നിറയുന്നത്. ശാന്തത എവിടെയുമില്ല. വിദ്യാഭ്യാസം അധികാരത്തിനും പണത്തിനും വേണ്ടി മാത്രമാകുന്നതോടെ അതിനുള്ളിലെ സഹജമായ അനുതാപവും സ്നേഹഭാവവുമെല്ലാം അസ്തമിക്കുന്നു .ഇത് എത്ര ആപൽക്കരമാണ്. വിദ്യാഭ്യാസം ഭാവിയെയാണ് നശിപ്പിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് ഗുരു നിർവൃതൻ എന്ന മഹത്തായ ആശയത്തെ അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.

മൈത്രിയുടെ ഇടം

നിർവൃതന് യഥാസ്ഥിതിക വിദ്യാഭ്യാസത്തിൻ്റെ പിന്തിരിപ്പൻ വാദങ്ങളോട് യോജിക്കാനാവില്ല .ജാതി, തൊഴിൽ ,പണം, അധികാരം തുടങ്ങിയ മൂല്യങ്ങളിൽ ആർത്തിയോടെ പിടിമുറുക്കിയശേഷം മനുഷ്യനെ വെറുക്കുന്നവരെ  നിർവൃതൻ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കില്ല. വെറുപ്പ്  വിദ്യാഭ്യാസത്തിലൂടെ തടസ്സമില്ലാതെ കടന്നുവരുന്നതു കൊണ്ടാണ് സമൂഹം നിസ്സാര കാര്യങ്ങളിൽ കലഹിക്കുന്നത് .അന്ധത എല്ലായിടത്തേക്കും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. അവിടെയാണ് ഗുരു ഉദ്ബോധിപ്പിക്കുന്നത് ,എല്ലാം മലിനചിന്തകളെയും തരണം ചെയ്യുന്ന ഒരു മതമാണ് വേണ്ടതെന്ന് . ഗുരുവിൻ്റെ മതം ദൈവാരാധനയോ , പൂജാവിധികളോ , സ്വർണാഭരണശേഖരമോ, ഭണ്ഡാരമോ,  ആഴ്ചതോറുമുള്ള പ്രാർത്ഥനയോ, പ്രാർത്ഥനാലയങ്ങളോ ,ദൈവത്തിൻ്റെ  മാധ്യസ്ഥമോ ഒന്നുമല്ല; അത് മനുഷ്യഹൃദയത്തിൻ്റെ ലാവണ്യം  പ്രകടമാക്കുന്ന മൈത്രിയാണ്.

ദൈവമില്ലാത്ത മതങ്ങൾക്കും ദൈവമുള്ള മതങ്ങൾക്കും ഇടയിലാണ് ഗുരുവിൻ്റെ മതം. അതൊരു സ്ഥാപനമല്ല; സ്ഥാപനരഹിതമായ മൈത്രിയുടെ സംവാദവും അവബോധവുമാണ്. മനുഷ്യൻ സവിശേഷമായി ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന  തത്വത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമാണ് ഈ ചിന്ത .സവിശേഷമായ ആ ജീവിതം സ്വന്തം അസ്തിത്വത്തിൻ്റെ അർത്ഥം ആരായുന്നു .

അവൻ്റെ സങ്കീർണമായ മാനസികപ്രശ്നങ്ങളും ക്ഷുദ്രമായ അഹന്തയും മാറിപ്പോകേണ്ടതാണ്. അതിനു പ്രപഞ്ചജീവിതത്തിൽ മനുഷ്യൻ ആർജിക്കേണ്ട ഒരവബോധമുണ്ട്. വിനീതമായി ,അവൻ മറ്റു മനുഷ്യരോടും ജീവജാലങ്ങളോടും  ഇടപെടണം. അവൻ്റെ അന്തരംഗത്തിൽനിന്ന് ഭാവിയിലേക്ക് വ്യാപിക്കുന്ന സുന്ദരമായ സമാധാനചിന്തകളുണ്ടാകണം. അവൻ തനിച്ചല്ല :അതുകൊണ്ട് അവൻ ഇതരമനുഷ്യരുടെ ലോകങ്ങളുമായി ബന്ധിക്കപ്പെടാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സാർവദേശീയ, സർവ്വചരാചരക്ഷേമത്തിൻ്റെ മതമാണത്. അവിടെ മരണാനന്തര ജീവിതത്തേക്കാൾ പ്രധാനമായ സംഗതി ഈ ലോകത്ത് ലോകോപകാരപ്രദമായി ജീവിക്കുക എന്നാണ് .ലോകോപകാരപ്രദമായ ജീവിതമാണ് ഗുരുവിൻ്റെ മതം . അതിനു ക്ഷേത്രമോ, ദൈവമോ ,ആരാധനയോ  വേണമെന്നില്ല. ഇതെല്ലാം മനസ്സിൽ പരിപാവനമായി ഉണ്ടായിരിക്കണം. 

ഗുരു തൻ്റെ മതത്തെ സേവനതത്ത്വമായി ഇങ്ങനെ  സംഗ്രഹിക്കുന്നു:

“ഈശൻ ജഗത്തിലെല്ലാമാ

വസിക്കുന്നതുകൊണ്ട് നീ

ചരിക്ക മുക്തനായാശി

ക്കരുതാരുടെയും ധനം”

“ആസുരം ലോകമൊന്നുണ്ട്,

കുരിരുട്ടാലതാവൃതം 

മോഹമാർന്നാത്മഹന്താക്കൾ

പോകുന്നു മൃതരായതിൽ ” 

എല്ലായിടത്തും ദൈവമുണ്ടല്ലോ . അതുകൊണ്ട് നമുക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ ജീവിക്കാം, നമ്മളിലും ദൈവമുണ്ടല്ലോ. എന്നാൽ അതിൻ്റെ പേരിൽ മറ്റുള്ളവരുടെ ധനം ആഗ്രഹിക്കരുത്.അത് നാശമാണ്. ഈ ലോകത്തിൽ തന്നെയാണ് ആസുരലോകമുള്ളത്. അത്  അജ്ഞാനമാകുന്ന അന്ധകാരത്താൽ  ആവൃതമാണ്. അജ്ഞാനം ഭയവും വെറുപ്പുമാണ്; തിന്മയാണത്.  അവിടേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നവൻ ചീത്തയായിപ്പോകും .എന്നാൽ അത്യാർത്തിയുള്ളവർ അതിൽ പോയി നശിക്കുന്നു. ഈ ജ്ഞാനമാണ് ഗുരു മതത്തിൻ്റെ കാതൽ.

ഒരു ജാതി /എം.കെ. ഹരികുമാർ

 

 

യാഗം നടത്തുന്നതിനു വേണ്ടതായ സാധനങ്ങൾ കൊണ്ടുവരുന്നതിൻ്റെ  പ്രായോഗിക സൗകര്യമനുസരിച്ചാണ്  ഉപനിഷത്തിൽ വർണങ്ങളെപ്പറ്റി പറയുന്നത്. അത് തൊഴിലിൻ്റെയും അറിവിൻ്റെയും അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള തരം തിരിവാണ് .പക്ഷേ, അത് മനുഷ്യർക്കിടയിലുള്ള ആത്യന്തികമായ വിഭജനമല്ല. പല ദേശക്കാർ ഉണ്ടാകുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. പല തൊഴിലുകളിൽ ഏർപ്പെടുന്നവരും  അവരുടെ മക്കളും ആ തൊഴിലിൽ  തുടരുന്നുണ്ടാവും. അത് മനുഷ്യർക്കിടയിലെ പ്രകൃതിയുടെയോ ജനിയുടെയോ വിഭജനമല്ല. ആടും പോത്തും രണ്ടു വർഗമാണെന്ന് പറയുന്നപോലെയുള്ള വിഭജനം മനുഷ്യർക്ക് അസാധ്യമാണ്. കർമ്മം ചെയ്താൽ സംസ്കാരം നേടാം; അറിവു് നേടിയാൽ ജ്ഞാനിയാകാം . അതുതന്നെയാണല്ലോ ബ്രഹ്മജ്ഞാനികളുടെയും നിയോഗം. ബ്രഹ്മത്തെക്കുറിച്ച് ജ്ഞാനം നേടിയെന്നതുകൊണ്ട് വേറൊരു ജാതിയാകുന്നില്ല. അവരും മനുഷ്യർ തന്നെ. രോഗങ്ങൾ പിടിപെടാം;  സങ്കീർണമായ മനുഷ്യാവസ്ഥകൾ  അവരെയും ബാധിക്കാം. പരമശാന്തി തേടി പർവതമുകളിലേക്ക്  പോകുന്നതുകൊണ്ട് നാം വേറൊരു ജാതിയാകുമോ?

ജാതി ഒരു തളച്ചിടലാണ്; വ്യാജസ്വത്വ നിർമ്മിതിയാണത്. മാനസികമായ ഐഡൻറിറ്റി, തൊഴിൽപരമായ ഐഡൻ്റിറ്റി എന്നിവയെല്ലാം കളവാണ് .അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല. ഇത്തരം ധാരണകൾ ഒരാളുടെ വളർച്ചയ്ക്ക് തടസ്സമാകരുത് .കുറേക്കൂടി ഉയർന്നു  ചിന്തിക്കാൻ തടസ്സമാകുന്ന തരത്തിൽ ദൈവചിന്തയോ, ജാതിചിന്തയോ  പാടില്ലെന്നാണ് ഗുരു ഉപദേശിക്കുന്നത്.

‘ദൈവദശക’ത്തിൽ ഗുരു ദൈവത്തെ വളരെ അടുത്തുനിന്നാണ് സംബോധന ചെയ്യുന്നത്; പുതിയ ഉപനിഷത്താണത്. അടുത്തില്ലാത്തതല്ല ദൈവം. അടുത്തുനിന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കുകയാണ്. എന്തുകൊണ്ടാണ് അടുത്തുനിന്നു പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത്? ദൈവചിന്ത നമ്മുടെ വളർച്ചയാണ്. നൈമിഷികവും  നിസ്സാരവും നശ്വരവുമായ ജീവിതസന്ദർഭങ്ങളിൽപ്പെട്ട് തകർന്ന്  തിന്മയിലേക്ക് ചുരുങ്ങിപ്പോകുന്നതിനു പകരം ,അസ്തിത്വത്തിന് ഒരു പടി മുകളിൽ നിൽക്കാനാണ് അത് സഹായിക്കുന്നത്. പെരുവിരലിൽ എഴുന്നുനിന്നു നോക്കുന്ന അനുഭവമാണത്; താഴേക്കുള്ള നോട്ടമല്ല .ദൈവത്തിൻ്റെ മഹത്വത്തെ അറിയാൻ ശ്രമിക്കുന്നവനു ജാതിചിന്ത തടസ്സമാകരുത്. അതുകൊണ്ടാണ് ഗുരു ആഴി ,തിര ,കാറ്റ് ,ആഴം തുടങ്ങിയ ബിംബങ്ങൾ കൊണ്ടുവരുന്നത്. ഇതെല്ലാം ബൃഹത്തായ ആവിർഭാവങ്ങളാണ്. മനസ്സ് ചെറുതാക്കിയാൽ മനസ്സിലാകില്ല.  ലോകവിസ്തൃതിയുടെയും  ജ്ഞാനവിസ്തൃതിയുടെയും  മഹാനുഭവങ്ങൾക്ക് മുൻപിലാണ് നാം സ്വന്തം നിസ്സാരതകളെ വെടിയേണ്ടത്.അത്തരം സാഹചര്യങ്ങൾ നമ്മെ ഉദ്ബുദ്ധരാക്കും .

ഏകവചനാത്മകതയിൽ നിന്നു സമസ്തബോധത്തിലേക്ക് 

ഒരു മനുഷ്യവ്യക്തി ഏകവചനമാണല്ലോ. അയാൾ തനിച്ചാണ്. അയാൾ സ്വന്തം പ്രതിഛായയുമാണ്. അയാളിൽനിന്നു സ്വന്തം പ്രതിഛായയെ വേർപ്പെടുത്താനാവാത്തതുപോലെ , ഏകവചനാത്മകതയെയും വേർപിരിക്കാനാവില്ല. എന്നാൽ അതിനെ മഹത്തായ ഒന്നിനു വേണ്ടി ഉദാത്തവത്ക്കരിക്കാനാകും. ഈ മഹാബ്രഹ്മാണ്ഡ വൈവിധ്യത്തിലും അതിനെ ചൂഴുന്ന അപാരമായ ഉണ്മയിലും നമുക്ക് അനുഭവത്തിൻ്റെ ഒരു ചീന്തെങ്കിലും ലഭിക്കണമെങ്കിൽ ഈ ഏകവചനത്തിൻ്റെ ബാഹ്യമായ തടവറകൾ ഭേദിക്കേണ്ടതുണ്ട്. വ്യക്തിയിലെ സമഷ്ടിബോധത്തെ ഉജ്വലിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. 

നമ്മൾ വൈയക്തികമായ പാരതന്ത്ര്യം അനുഭവിക്കുന്നു എന്നു  ബോധ്യപ്പെടുന്നത് പ്രാപഞ്ചികമായ രമ്യതയെക്കുറിച്ചുള്ള അവബോധമുണ്ടാകുമ്പോഴാണ്. മെക്സിക്കൻ കവി ഒക്ടാവിയോ പാസ് പറഞ്ഞതുപോലെ ജനിക്കുമ്പോൾ നാം  അനാഥനാണ്. ഒറ്റയ്ക്കാണ് ജീവിതത്തെ അറിയുന്നത്;സുഖദുഃഖങ്ങൾ സ്വന്തം ശരീരത്തിലാണല്ലോ നാം കണ്ടുമുട്ടുന്നത്‌. എന്നാൽ നമ്മളിൽ ഒരു ഉത്ക്കടമായ വികാരമുണ്ട് .അത് ലോകത്തോട് ,സമൂഹത്തോട്, ദൈവത്തോട് ചേരാനുള്ള ത്വരയാണ്. 

മറ്റുള്ളവർ ഇല്ലെങ്കിൽ നമ്മളില്ല . നമ്മളിലെ ഏകവചനാത്മകമായ പരിമിതിയെ മറികടന്നു, ഒരു പക്ഷിയെപ്പോലെ, പുറംലോകത്തിൻ്റെ  സമസ്തബോധത്തിലേക്ക് ,രമ്യതയിലേക്ക് ചിറകടിച്ചു പറന്നുയരുരേണ്ടതുണ്ട്.  അത് സമഗ്രമായ ലോകാനുഭവത്തിന് നേർക്കുള്ള നമ്മുടെ അന്തരംഗത്തിൻ്റെ  ഏറ്റവും വിശുദ്ധവും സാംസ്കാരികവുമായ നോട്ടമാണ്. മഹത്തായതിനെ പ്രാപിക്കാനുള്ള മനുഷ്യസഹജമായ അന്ത:ക്കരണമാണത്. അവിടെ നമ്മുടെ ജാതിയില്ലാതാവുന്നു. നമുക്ക് വളരെ പരിമിതവും ബുദ്ധിശൂന്യവും സർഗരഹിവുമായ ഒരു ജാതിവലയത്തിനകത്ത് ദീർഘനാൾ കഴിയാനാവില്ലെന്ന് അറിയുന്നത് അപ്പോഴാണ്. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൻ്റെ  ആകാശം ആവശ്യമായി വരുന്നു.

‘അറിവാമാഴിയിൽ നിന്നു 

വരുമെല്ലാവുടമ്പിനും 

കരുവാണിന ,മീ നീരിൻ 

നിര താൻ വേരുമായിടും’

(ജാതിലക്ഷണം) 

എന്നു ഗുരു എഴുതുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കണം. വെള്ളം തന്നെയാണ് കടൽ . കടൽത്തിരകളിൽ വേറിട്ടതായി ഒന്നും  തന്നെയില്ല. അങ്ങനെയുള്ള സാകല്യതയിലേക്കാണ് നാം ഉണരേണ്ടത്. വ്യക്തിഗതമായ മനോഭാവനകളുടെ ലീലകളിൽനിന്നു സമഗ്രവും ലോകസാരഗ്രാഹിയും സാംസ്കാരികവുമായ ഉണ്മയിലേക്ക് മനുഷ്യനെ എടുത്തുയർത്തുമ്പോഴാണ് ഗുരുവിനെ ഏകജാതി പ്രവർത്തിച്ചുതുടങ്ങുന്നത്.അല്ലാത്തപ്പോൾ പലതരം ഇനങ്ങൾ എന്ന തെറ്റിദ്ധാരണയിൽപ്പെട്ട് നാം മനസ്സ് ചിതറി, ജീർണിച്ചു നശിക്കുന്നു. അനുകമ്പയും ലോകാവബോധവും സദാചാരവുമാണ് ഗുരു ജാതിനിർമാർജനത്തിന് ഉപയോഗിക്കുന്ന ഉപകരണങ്ങൾ. അനുകമ്പയും സ്നേഹവും ഉണ്ടായാൽ അകൽച്ച ഇല്ലാതാകും. അനുകമ്പ തെറ്റുകൾ ക്ഷമിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കും. ലോകവബോധം നമ്മെ  ഏകവചനത്തിൻ്റെ ബന്ധനത്തിൽനിന്ന് മോചിപ്പിക്കും. നമ്മൾ മാത്രമല്ല ഇവിടെയുള്ളതെന്ന് അത് പഠിപ്പിക്കും. പരസ്പരം കലഹിച്ച് ജീവിതം നശിപ്പിക്കുന്നവർ വേറെയും ലോകങ്ങൾ ഉണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നത് മനുഷ്യനെ പ്രബുദ്ധനാക്കും .

ജീവിതം ദുഃഖം മാത്രമാണെന്നു ജർമൻ ചിന്തകനായ ഷോപ്പനോർ പറഞ്ഞത്  ലോകാവബോധത്തിൻ്റെ ഫലമാണ്. ആശയാണ് ലോകത്തിൻ്റെ  ദുഃഖങ്ങൾക്ക് കാരണമെന്നു ബുദ്ധൻ പറഞ്ഞത് ലോകവബോധമുണ്ടായതുകൊണ്ടാണ്.’സങ്കല്പകല്പിതം ദൃശ്യം'(അസത്യദർശനം)എന്നു ഗുരു പറയുന്നതും ഇതേ ലോകാവബോധം മൂലമാണ് .ലോകത്തു കാണുന്നതെല്ലാം സങ്കല്പത്തിലുള്ളതാണ്. ഒരു വ്യക്തി തൻ്റെ  ‘ഐഡൻറിറ്റി’യുടെ ,സ്വത്വത്തിൻ്റെ  നിസ്സാരതകൾക്കെതിരെ യുദ്ധം  ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്; തന്നേക്കാൾ മഹത്തായ, പ്രബുദ്ധമായ അനുഭവങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ .

ഏകവചനത്തിൽ നിന്ന് ജൈവവൈവിധ്യ (Biodiversity ) ത്തിലേക്കാണ് ഗുരു നമ്മെ  ക്ഷണിക്കുന്നത്. അവിടെ സകലമാനവജാതികളും ഒരു പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ വരികയാണ്. അങ്ങനെയൊരു നോട്ടം അസാധ്യമാകുകയാണെങ്കിൽ ഗുരുവിൻ്റെ ഏകജാതിദർശനം നമ്മളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല എന്നാണർത്ഥം .പാരമാർത്ഥിക ലോകത്ത് ,സത്തയുടെ ഒരു കണം  എന്ന നിലയിൽ മനുഷ്യൻ അവൻ്റെ  വ്യാജത്തനിമയിൽ തന്നെ നിലീനമായി ജീവിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന തനിച്ചാകൽ ദോഷകരമാണ്.

ലോകപ്രിയം എന്ന ജാതി 

ഒരാൾ തന്നിലേക്കുതന്നെ വലിയുന്നത് ഹിംസയ്ക്കും ക്രൂരതയ്ക്കും ഇടയാക്കുന്നു.മറ്റുള്ളവരുമായി സംവാദവും സമ്മേളനവും സാധ്യമാകാതെ വരുന്നത് തനിച്ചാകലിൻ്റെ ദോഷഫലമാണ്. സംവാദങ്ങൾ, അനുതാപങ്ങൾ അസ്തമിക്കുമ്പോൾ അഹന്തയും ഭൗതികത്വരയും ഹിംസയും അക്രമവാസനയുമാണ് ഉയർന്നുവരുന്നത് .ഇതിനെ ചെറുക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഒരു ഉദ്യാനമുണ്ടാക്കാൻ നാം ശരിക്കും പണിയെടുക്കണം. ഒരു പൂവിൽനിന്ന് ഒരുദ്യാനത്തിലെത്തിച്ചേരാൻ പൂക്കളെ സ്നേഹിക്കണം. ഒരു പൂവിനോടും താല്പര്യമില്ലാത്തവൻ അവൻ്റെ ചുറ്റുപാട് വൃത്തിഹീനമാക്കിയേക്കാം; അല്ലെങ്കിൽ ഒന്നിലും നന്മ കാണാത്തവനായി മാറാം. ഏകാന്തതയിലെ സർഗ്ഗാത്മകതയെ മറന്നുകൊണ്ടല്ല ഇത് പറയുന്നത്. സൃഷ്ടിയിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന കലാകാരന്മാർക്ക് ഏകാന്തത ബൗദ്ധികമായ അനിവാര്യതയാണെങ്കിൽ ,ജാതിചിന്തയിൽ ഉടക്കികിടക്കുന്നവനിൽ അത് വിനാശകരമാണ് .അവനവൻ മാത്രം എന്ന ചിന്തയുണ്ടാകുന്നത് അങ്ങനെയാണ്. മറ്റൊരാളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ ആശ്രയിച്ചാണ് നമ്മുടെ സ്വാതന്ത്ര്യമുള്ളത്. 

‘പ്രിയമൊരു ജാതി,യിതെൻ പ്രിയം ത്വദീയ –

പ്രിയ,മപരപ്രിയമെന്നനേകമായി പ്രിയവിഷയം പ്രതി വന്നിടും ഭ്രമം,തൻ

പ്രിയമപരപ്രിയമെന്നറിഞ്ഞിടേണം ‘

(ആത്മോപദേശശതകം)

പ്രിയമാണ് ജാതി .പ്രിയം  എല്ലാവർക്കും അറിവുള്ള വികാരമാണ്. അത് ലോകത്തോടുള്ള താദാത്മ്യമാണ്; ഏകത്വമാണ്. ഒരുവൻ്റെ പ്രിയം അവൻ്റെ അറിവാണെന്നങ്കിൽ, അതിനപ്പുറം അപരൻ്റെ പ്രിയത്തിൻ്റെ വലിയൊരു ലോകമുണ്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയണം .’ഇതെൻപ്രിയം എന്ന് ഗുരു പറയുന്നത് അറിവിനെക്കുറിച്ചാണ്. അപരൻ്റെ  പ്രിയം മനസ്സിലാക്കാത്തവൻ നാശോന്മുഖമായ ഉടൽ മാത്രമാണ്. ഒരു വീട്ടിൽ ഗൃഹനാഥൻ മറ്റുള്ളവരുടെ പ്രിയമറിയണം. അതുപോലെ മറ്റംഗങ്ങളും അപരപ്രിയം ശ്രദ്ധിക്കണം. 

ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ ,ഒരു വാക്ക് മറ്റുള്ളവരെ ഉൾക്കൊള്ളണം. അപരൻ്റെ പ്രിയമാണ് നമുക്ക് വേണ്ടത്. പ്രിയം എല്ലാം ഒന്നാണ് ;നമ്മുടേതും  മറ്റുള്ളവരുടേതും .ഈ സമസ്ത താദാത്മ്യമാണ് ഗുരുവിൻ്റെ  ഏകജാതിയുടെ വിശ്വവിജയം.ലോകജീവിതത്തിൻ്റെ  ജൈവവൈവിധ്യമാണ് ഗുരുവിൻ്റെ ഏകജാതി. അതിൽ വേറെ ഒന്നും തന്നെയില്ല; കണ്ണാടിയിലെന്നപോലെ അത് നമ്മെത്തന്നെയാണ് പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നത്. നമുക്ക് അന്യതയില്ലെന്നതിൻ്റെ ഉത്തമമായ  ദർശനമാണ് ഒരു ജാതി .

“പ്രിയമപരൻ്റെയതെൻപ്രിയം” ഗുരു വ്യക്തമായി സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അപരൻ്റെ പ്രിയത്തിലെത്തിച്ചേരണമെങ്കിൽ നമ്മുടെ സങ്കുചിതവും അസ്വതന്ത്രവും  വികലവുമായ പ്രിയങ്ങളെ വെടിയണം.  ഏകജാതിയിലെത്തിച്ചേരാനാണ് കൊല്ലരുത് ,തിന്നരുത് എന്നു ഗുരു ഉദ്ബോധിപ്പിക്കുന്നത് .കൊന്നാൽ നമുക്ക് സങ്കുചിത ജാതിയുടെ ജീർണത മാത്രമേ സ്വന്തമായുള്ളു .കൊല്ലുമ്പോൾ സമസ്തലോകത്തിൻ്റെയും രമ്യത  നഷ്ടപ്പെടുന്നു. കൊല്ലാതിരിക്കുമ്പോൾ സമസ്തദയയുടെയും ഭാഗമാണ് നമ്മൾ. അങ്ങനെ എല്ലാ ജീവിവർഗങ്ങളെയും ഒരു കൂടാരത്തിലെത്തിച്ച് ആത്മസാഹോദര്യം സാക്ഷാത്ക്കരിക്കാനാവുന്നു. 

വ്രണിതരെല്ലാം നമ്മുടെ ജാതി 

ദൈവത്തെ അറിയുന്നത് ഏകജാതിയിലായിരിക്കുമ്പോഴാണ്. ദീനരെല്ലാം നമ്മുടെ ജാതിയാണ്. അയൽക്കാരെല്ലാം നമ്മുടെ ജാതിയാണ്. വ്രണിതരെല്ലാം നമ്മുടെ ജാതിയാണ് .അവരെയെല്ലാം നമ്മോടൊപ്പം ചേർക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ സ്വത്വജാതി ഒരു നുണയും ലോകൈകമായ ഏകജാതി ഉന്നതവുമായിത്തീരുന്നു. ഒരു പക്ഷി ,അതിൻ്റെ കൂട്ടിൽനിന്നു  പുറത്തുവന്ന്, ആയിരമായിരം പക്ഷികൾ മത്സരിച്ചു പറന്നു ആകാശത്ത് തീർക്കുന്ന വിവിധ പക്ഷിച്ചിത്രങ്ങളിൽ പങ്കെടുക്കുന്നതുപോലുള്ള വിചിത്രമായ ഒരു ജീവിതമാണ് ഏകജാതി. ധനുസ്സ് ആകൃതിയിൽ നൊടിയിടയിൽ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും പറന്നു ആയിരക്കണക്കിന് പക്ഷികൾ നടത്തുന്ന വ്യോമാഭ്യാസത്തിൽ പങ്കെടുക്കാൻ ദൂരെ ഒരു കൂട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് കഴിയുന്ന പക്ഷി പുറപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിൽ ,അവിടെയാണ് നാം ഗുരുവിൻ്റെ ഏകജാതിയുടെ  രൂപകം അന്വേഷിക്കേണ്ടത്. നാമോരോരുത്തരും ആ ഒറ്റപ്പെട്ട പക്ഷിയെപ്പോലെ ആകാശത്തിലെ  പക്ഷികളുടെ വ്യോമാഭ്യാസത്തിൽ പങ്കുചേരാനായി പുറപ്പെടേണ്ടതാണെന്ന  സന്ദേശം ഗുരുവിൻ്റെ വാക്കുകളിൽ കാണാം.നമ്മൾ അപൂർണരാണ്. ഒറ്റയ്ക്ക് നിസ്സഹായരായ മനുഷ്യരാണ്. നമ്മൾ ചെറുസംഘങ്ങളായതുകൊണ്ടു മാത്രം ലോകത്തെ രക്ഷിക്കാനാവില്ല .ലോകം നമ്മുടേതാണെന്ന അറിവ് പ്രധാനമാണ്. ലോകത്ത് എവിടെയും ദുരന്തമുണ്ടായാലും അതു നമ്മുടേതു മാണ്. ഏകവ്യക്തി എന്ന നിലയിൽനിന്നു നമ്മൾ ലോകവ്യക്തി എന്ന തലത്തിലേക്ക് ഉയരുമ്പോഴാണ് ഏകജാതി ദൃശ്യമാവുന്നത് .അപ്പോൾ മാത്രമാണ് മനുഷ്യൻ ഒരു പൂർണ സംസ്കാരികജീവിയാകുന്നത്. വില കൂടിയ വസ്ത്രം ധരിച്ചാൽ മനുഷ്യത്വമുണ്ടാവുകയില്ല. അത് ഹൃദയത്തിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്; ലോകത്തെയാകെ പുൽകുന്ന അവബോധം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നത് മനസ്സിൽ നിന്നാണ്.ലെബനീസ് കവി ഖലിൽ ജിബ്രാൻ പറഞ്ഞു : 

“Beauty is eternity 

Gazing at itself

In a mirror.

But you are eternity 

And you are the mirror “

“സൗന്ദര്യം അനശ്വരതയാണ് ,

ഒരു കണ്ണാടിയിൽ 

അത് സ്വയം നോക്കുകയാണ്.

എന്നാൽ നിങ്ങളാണ് 

ആ അനശ്വരത .

നിങ്ങൾ തന്നെയാണ് 

ആ കണ്ണാടി ” 

നമ്മൾ അറിവുള്ള ജീവിയായി മാറുമ്പോൾ ലോകവും നന്നാവും. ഒന്നിൽ നിന്നു ഗുണപരമായ നിലയിൽ സംഘസത്തയിലേക്കുള്ള നമ്മുടെ സംക്രമണം നമ്മെ അനശ്വരതയിലാണ് നടത്തിക്കുന്നത്. സൗന്ദര്യമാണ് നമ്മൾ. നമുക്ക് സ്വയം അതു  ദർശിക്കാനാവണം. നമ്മളിൽ തന്നെയാണ് അനശ്വരതയും സൗന്ദര്യവുമുള്ളത് ;അതു നോക്കി ഉറപ്പിക്കേണ്ടതും നമ്മൾ തന്നെയാണ്.

ഗുരുവിൻ്റെ ഏകജാതി എന്നു  പറയുന്നത് ഈ അനശ്വരമായ സൗന്ദര്യത്തിൻ്റെ ലോകസാകല്യമാണ്. ലോകമാണ് നമ്മളിലേക്ക് വരുന്നത്; അല്ലെങ്കിൽ ഏകമായ വ്യക്തി എന്ന നിലയിൽനിന്ന് വളർന്ന് നാം തന്നെയാണ് ലോകമായി മാറുന്നത്

ദൈവം വെയിൽപോലെ പെയ്യുകയാണ് /എം.കെ.ഹരികുമാർ

 

 

യുക്രെയ്നിൻ്റെ നിറങ്ങളെല്ലാം നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. മനുഷ്യരുടെ മുഖങ്ങളിൽ നിന്നു ഗ്രാമഛായകൾ വിസ്മൃതമായി. മരങ്ങൾ മാത്രം എല്ലാ വിഷവും കുടിച്ചു കറുത്ത് കരുവാളിച്ച് നിൽപ്പുണ്ട് .ശാന്തമായ, സ്വയം  നിറഞ്ഞ ഒരു ബിംബവും  എവിടെയുമില്ല .ഒരു പുല്ലിനുപോലും ബോംബിൻ്റെ ശബ്ദം മാത്രമേ  ഓർക്കാനാവുന്നുള്ളു. യുക്രൈൻ ആർട്ടിസ്റ്റുകളുടെ ബ്രഷിൽ ഗ്രാമത്തിൻ്റെ ഒരു നിറവും അവശേഷിക്കുന്നില്ല. എല്ലാ കാൻവാസും പ്രതിരോധത്തിൻ്റെ പണിയിലാണ് .മിസൈൽ വന്നു പതിച്ച് ചിത്രങ്ങൾ ചിതറുകയാണ്. 

യുക്രെയ്ൻ കലാകാരി മാരിനാ  ഈസ്റ്റ്മാൻ (Marina Eastman) വരച്ച  Ukrainian Village എന്ന ചിത്രം ആധിയുടെയും പലായനത്തിൻ്റെയും വെപ്രാളത്തിനിടയിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഗ്രാമങ്ങളെക്കുറിച്ചോർക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. ഓർമ്മകൾകൊണ്ട് തുന്നിച്ചേർത്ത ചിത്രങ്ങളുടെ ഒരു കൂട് മനസിലേക്ക് വരുകയാണ്. ഈ ചിത്രം നമ്മെ ,തേങ്ങലോടെ ,ഭൂതകാലത്തിൻ്റെ മഴവരും ഇരമ്പങ്ങളിലേക്ക് പ്രാണരക്ഷാർത്ഥം ഓടിച്ചെല്ലാൻ പ്രേരിപ്പിക്കും .നിഷ്കളങ്കവും സ്വരരാഗവിവശവുമായ ഗ്രാമം എത്ര സ്വച്ഛമാണെന്ന് ഓർത്ത് നാം നിശ്ശബ്ദതയിലമരും. ഗ്രാമത്തെ ഓർത്ത് പച്ചിലകളുടെ തണുപ്പിലേക്ക് ചേക്കേറാൻ തോന്നുന്നത് യുദ്ധകാലത്തായിരിക്കും. അപ്പോൾ ഗ്രാമം ഒട്ടും കാല്പനികമായിരിക്കില്ല .ജീവിതത്തിൻ്റെ വിലയാണത് ബോധ്യപ്പെടുത്തുക .ഗ്രാമം കപടമാകുന്നത് നഗരങ്ങൾ പെരുകുമ്പോഴാണ്‌. ഫ്യൂഡൽ ഗ്രാമങ്ങളല്ല യഥാർത്ഥ ഗ്രാമങ്ങൾ .ഈസ്റ്റ്മാൻ്റെ ചിത്രം ഗ്രാമത്തിലേക്ക് ജീവൻ്റെ ശുദ്ധതയും നൈർമ്മല്യവും ആവാഹിക്കുന്നു .വിദ്യാഭ്യാസത്തിലൂടെ നമുക്ക് നഷ്ടപ്പെടുന്നതാണിത്. ഇന്ന് വിദ്യാഭ്യാസം അവിദ്യാഭ്യാസമാണ്. വിദ്യാഭ്യാസത്തിലൂടെ എന്താണോ നേടേണ്ടിയിരുന്നത് അതിനു പകരം അതിൻ്റെ നേർ വിപരീതമായതെല്ലാം – പക ,വാശി ,അസൂയ ,മത്സരബുദ്ധി ,ആർത്തി ,ധനമോഹം ,ഉപദ്രവവാസന – തഴച്ചുവളരുകയാണ്. ഈ ദുർവാസനകളെ പാകപ്പെടുത്തുന്ന ഇടങ്ങളാണ് ക്ളാസ് റൂമുകൾ .യഥാർത്ഥവിദ്യ തേടിപ്പായ കുറെ കഥാകൃത്തുക്കളെ ഓർക്കുകയാണ്. പൊറ്റെക്കാട് ,ഉറൂബ്  സി.വി.ശ്രീരാമൻ തുടങ്ങിയവരുടെ ഗ്രാമങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഓർമ്മിക്കാൻ ഈസ്റ്റ്മാൻ്റെ ചിത്രം  ഇടയാക്കി .ദൈവം അവിടെ വെയിൽ പോലെ പെയ്യുകയാണ് ,അവിദ്യയെ തമസ്കരിക്കാൻ. 

പെസ്സോവയുടെ അരുചി 

പോർച്ചുഗീസ് കവി ഫെർണാണ്ടോ പെസ്സോവ തൻ്റെ ആത്മകഥയായ TheBook of Disquiet ൽ ആത്മീയ പ്രക്ഷോഭത്തിൻ്റെ പാരമ്യാവസ്ഥയെ  വിവരിക്കുന്നുണ്ട്. ഭൗതികമോ ആന്തരികമോ ആയ സംഘർഷം നമ്മെ ആത്മീയമായ നിരാഹാരത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടും .

“I’am losing my taste for everything, including even my taste for finding everything tasteless “

എല്ലാ രുചികളിൽ നിന്നും മനുഷ്യൻ അകലുന്നത് സംഘർഷകാലത്താണ് ,സന്ദിഗ്ദ്ധ കാലത്താണ്. അരുചി പോലും മനസിലാക്കാനാവാതെ നമ്മെ കഴപ്പിക്കും .യുക്രെയ്നിൽ നിന്ന് പലായനം ചെയ്തവരുടെ മനോനില ഇതായിരിക്കില്ലേ ?

സി.വി.ബാലകൃഷ്ണൻ്റെ കഥ പാളി 

‘മോനിക്കയും മാർഗരീത്തയും തമ്മിൽ ഗൗരവതരമായ ഒരു സംഭാഷണം’ (പ്രഭാതരശ്മി ,മാർച്ച് ) എന്ന കഥ സി. വി.ബാലകൃഷ്ണൻ എന്തിനെഴുതി എന്നു മനസ്സിലാകുന്നില്ല. 

ഒരു പേജ് നിറയെ എഴുതിവച്ചിട്ടുണ്ട്. ആകെ രണ്ടു ഖണ്ഡികകളെയുള്ളൂ. രണ്ടാമതൊന്ന് ആലോചിക്കുക പോലും ചെയ്യാതെയാണ് ഈ കഥാസാഹസത്തിനു മുതിർന്നതെന്ന് അനുമാനിക്കുന്നു. ബാലകൃഷ്ണൻ കഥയെ ഒരിക്കലും ഗൗരവത്തോടെ കണ്ടിട്ടില്ല. എനിക്ക് ബാലകൃഷ്ണനോട് പറയാനുള്ളത് ഇതാണ്: നമുക്ക് എഴുതാൻ ഒരവസരം വരുമ്പോൾ പരമാവധി ആവിഷ്കരിക്കുക. മുൻകാലങ്ങളിൽ എന്തെഴുതി എന്നത് വച്ചല്ല വായനക്കാർ പുതിയ രചനയെ സമീപിക്കുന്നത്. എന്തെങ്കിലും കാട്ടിക്കൂട്ടിയിൽ വായനക്കാർ കൈകാര്യം ചെയ്യും .ഈ കഥ ഒന്നാന്തരം പൈങ്കിളിയാണ്. ഗർഭം ,അവിഹിതഗർഭം തന്നെയാണ് പ്രമേയം. അവിഹിതഗർഭം പേറുന്ന മോണിക്ക എന്ന സ്ത്രീ ഗർഭം അലസിപ്പിക്കുന്നതിനു എതിരാണത്രേ .അതിനു വായനക്കാർ എന്താ വേണ്ടത് ?അവൾ കൂട്ടുകാരിയോട് ചോദിക്കുകയാണ് മേരി ചെയ്തത്  അങ്ങനെയാണോ എന്ന് ! .ഇതോടെ കഥയുടെ തകർച്ച പൂർത്തിയായി. 

എന്തെങ്കിലും എഴുതുമ്പോൾ ദയവായി വായനക്കാരനെ ഓർക്കുക. ഹെമിംഗ്വേ ,മാക്സിം ഗോർക്കി തുടങ്ങിയവരുടെ കഥകൾ വായിച്ചവർ അവിടെ നില്ക്കുകയല്ല ;അവർ ഹാറുകി മുറകാമിയെയും ജൂലിയൻ ബാൺസിനെയും വായിക്കുന്നു. ഗർഭവും അലസിപ്പിക്കലുമൊക്കെ ഇവിടെ എത്രയോ പേർ എഴുതി നശിപ്പിച്ചതാണ്. ഇനിയും അതു തന്നെ വേണോ ?

താരതമ്യേന രസം തോന്നിയത് വി.എസ്.അജിത് എഴുതിയ ‘ഇന്നു  രാത്രി പതിനൊന്നിന് ‘(പ്രസാധകൻ, ഏപ്രിൽ )വായിച്ചപ്പോഴാണ്. ഇപ്പോൾ ഫേസ്ബുക്ക് പ്രണയവും അനന്തര സമാഗമവുമാണല്ലോ പുതിയ സംഭവ വികാസങ്ങൾ .കഥ പറയാനാഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് ഫേസ്ബുക്ക് മെസഞ്ചർ ധാരാളം വിഭവങ്ങൾ ഒരുക്കുന്നുണ്ട് .ഈ കഥയിലും വിഭവദാനം നടത്തുന്നത് മെസഞ്ചറാണ്. യാദൃശ്ചികമായി പരിചയപ്പെട്ട ഒരു പെൺസുഹൃത്ത് ക്ഷണിച്ചതനുസരിച്ച് വീര്യമുള്ള ഒരു സമാഗമത്തിനായി, രാത്രിയിൽ അവളുടെ അപരിചിതമായ വീട്ടിലേക്ക് ചെല്ലുകയാണ് കഥാനായകൻ. എന്നാൽ അവളെ കണ്ടു പരിചയപ്പെട്ടു സ്നേഹത്തിൻ്റെ അടയാളങ്ങൾ പുറത്തെടുക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും അവൾ കലിതുള്ളി തെറിവിളിക്കാൻ തുടങ്ങി.അവളും മകളും ഒറ്റയ്ക്കാണ് താമസം. അവളെ കല്ലെറിഞ്ഞും തെറി പറഞ്ഞും ശല്യപ്പെടുത്തുന്ന കുറേപേർ ചുറ്റുവട്ടത്തൊക്കെയുണ്ട്. അവരിലൊരാളാണ് ഫേസ്ബുക്കിലൂടെ താൻ പരിചയപ്പെട്ട ഈ അതിഥിയെന്ന് അവൾ തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നു. മുട്ടയിൽ കൂടോത്രം എഴുതിയ നരാധമനാണ് അവനെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്താൻ അവൾ ഒരു കടലാസിൽ എഴുതിച്ച് കൈയക്ഷരം പരിശോധിക്കുന്നു .ഒരു തെറ്റും ചെയ്യാത്ത അവൻ ഞെട്ടലിൽ നിന്നു മുക്തനാകുന്നതിനു മുന്നേ തന്നെ അവനു കിട്ടി: “ചവിട്ടിത്തള്ളിയിട്ടു കളഞ്ഞു. പുറം തലയിടിച്ചാണ് വീണത്.അവളുടെ കാല് എൻ്റെ കൊരവള്ളിയിലാ ” .

ഈ കഥ എന്നെ രസിപ്പിക്കാൻ കാരണമുണ്ട് .സാമ്പ്രദായിക ഫേസ്ബുക്ക് പ്രണയങ്ങളുടെയും കൂടിച്ചേരലുകളുടെയും വേർപെടലുകളുടെയും സ്ഥിരം ട്രാക്കിലല്ല ഈ കഥ ഓടുന്നത്. ഒരു അസാധാരണ ട്വിസ്റ്റ് സംഭവിക്കുകയാണ്. ഇത്രയെങ്കിലും വേണമല്ലോ ഒരു ഫേസ്ബുക്ക് കഥയെഴുതുമ്പോൾ .

ദസ്തയെവ്സ്കി ന്യൂറോട്ടിക് വ്യക്തിത്വം ?

സമീപകാലത്താണ് സമകാലീന സാഹിത്യചിന്തകനായ എൽ. ജയിംസ് ഹാമണ്ട് (L.James Hammond) എഴുതിയ ചില ലേഖനങ്ങൾ വായിച്ചത്. ചിന്താ കുഴപ്പങ്ങൾ പരിഹരിക്കാൻ, അദ്ദേഹം ഇരുപതാംനൂറ്റാണ്ടിനു മുമ്പുള്ള പുസ്തകങ്ങളാണത്രേ വായിച്ചത്. 

ദസ്തയെവ്സ്കി ഒരു ന്യൂറോട്ടിക് വ്യക്തിത്വമായിരുന്നു എന്നാണ് ഹാമണ്ട് പറയുന്നത്. തൻ്റെ മനസ്സിൻ്റെ  പ്രശ്നങ്ങളും നരകങ്ങളുമാണ് അദ്ദേഹം മറ്റുള്ളവരിൽ കാണാൻ ശ്രമിച്ചത് .ദസ്തയെവ്സ്കിയുടെ  കഥാപാത്രങ്ങളിൽ മിക്കവരും ആത്മപീഢയിൽ വേവുകയാണ്. സ്വയം പീഡിപ്പിക്കുന്ന അവരുടെ അതിരുവിട്ട സദാചാരബോധം അവരെ സാധാരണ സ്ത്രീകളുമായി ബന്ധം സ്ഥാപിക്കുന്നതിൽ നിന്ന്  പിന്തിപ്പിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത് ;  പകരം അവർ ശാരീരിക അവശതകളുള്ള സ്ത്രീകളെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു,ഒരു  കൃപ എന്ന നിലയിൽ .സ്വയം അപഹസിക്കുകയും നിന്ദിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സ്വഭാവമുള്ള ഈ കഥാപാത്രങ്ങൾ മിക്കപ്പോഴും  ബഫൂണുകളെപ്പോലെയാണ് പെരുമാറുന്നതെന്ന് ഹാമണ്ട് കണ്ടെത്തുന്നു.

സൗന്ദര്യത്തെക്കുറിച്ച് ഹാമണ്ട് പറയുന്നത് ഇതാണ്: “സൗന്ദര്യം സാർവത്രികമോ കാലാതീതമോ അല്ല.  കാലദേശങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് അതിന് മങ്ങൽ സംഭവിക്കുന്നു .പുരാതന ഗ്രീസിലെ ഭാവനാശാലിയായ ഒരെഴുത്തുകാരൻ ഇന്നത്തെ വായനക്കാരെ ആകർഷിക്കുന്നില്ല. പുരാതന ഗ്രീക്ക് എഴുത്തുകാർ പണ്ഡിതന്മാരെയാണ് ആകർഷിക്കുന്നത്. പൗരസ്ത്യ  സംസ്കാരത്തിൽ പാശ്ചാത്യജനതയ്ക്ക് അത്രകണ്ട് താല്പര്യം ജനിച്ചിട്ടില്ല .ചൈനയിലെയോ  ജപ്പാനിലെയോ കവികളെ പാശ്ചാത്യരാജ്യങ്ങളിലെ സാഹിത്യചിന്തകർ കാര്യമായി സ്വാധീനിച്ചിട്ടില്ല” .

ഇത് എത്രയോ ശരിയാണ് .ഇപ്പോൾ പാശ്ചാത്യലോകത്ത്, സാഹിത്യത്തിനും തത്ത്വചിന്തയ്ക്കും വേണ്ടി  ആയിരക്കണക്കിന് പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾ ഓൺലൈനിലുണ്ട്. മിക്കവാറും പ്രമുഖരുടെ രചനകളെല്ലാം  സൗജന്യമായി വായിക്കാം. എട്ടു കോടി പുസ്തകങ്ങളുടെ പി.ഡി.എഫ് ആർക്കു  വേണമെങ്കിലും യഥേഷ്ടം ഡൗൺലോഡ് ചെയ്തു വായിക്കാം. പാശ്ചാത്യദേശങ്ങളിലെ വിമർശകരുടെ  ലേഖനങ്ങളിൽ ഇന്ത്യയിലയോ  ചൈനയിലെയോ ജപ്പാനിലെയോ   എഴുത്തുകാരുടെ രചനകളെപ്പറ്റി ഒരു പരാമർശംപോലും ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല.

വിജയൻ്റെ സംഗീതവ്യൂഹം 

ചില വാക്യങ്ങൾ എഴുതുമ്പോൾ സ്കൂളിൽ മാഷുമാർ പറഞ്ഞത് കേൾക്കുന്നവരാണെങ്കിൽ, ആവർത്തനം ഒഴിവാക്കാൻ ശ്രമിക്കും. പകരം പര്യായപദങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കും. ഇത് തെറ്റാണ്. ചില വാക്കുകൾ അത്യാവശ്യമായി ആവർത്തിക്കേണ്ടി വരും. അത് സംഗീതത്തിൻ്റെയും കലയുടെയും ആവശ്യമാണ് .ഒരു ഖണ്ഡികയിൽ ഒരു വാക്ക് മൂന്നോ നാലോ പ്രാവശ്യം ആവർത്തിക്കുന്നത് തെറ്റാണെന്ന് പറയുന്നവർ കണ്ടേക്കാം. എന്നാൽ ആവർത്തനത്തിനും ചില ഉപയോഗങ്ങളുണ്ട് .ഒ.വി. വിജയൻ്റെ  ‘ധർമ്മപുരാണം’ എന്ന നോവലിൻ്റെ  ഒടുവിലെ ഭാഗം ശ്രദ്ധിക്കണം. ഒരു നോവൽ എങ്ങനെ അവസാനിപ്പിക്കണമെന്ന് വിജയന്  നല്ല ധാരണകളുണ്ട്. ഇന്ത്യൻ എഴുത്തുകാരിൽ ഇതുപോലൊരു തീവ്രബോധം മറ്റാർക്കെങ്കിലുമുണ്ടോ എന്നറിയില്ല. സാഹിത്യരചന എങ്ങനെ അവസാനിപ്പിക്കണമെന്ന് അറിയണമെങ്കിൽ ആവശ്യത്തിൽ കൂടുതൽ പ്രതിഭ വേണം.’ധർമ്മപുരാണം’ അവസാനിപ്പിക്കാൻ വിജയൻ തൻ്റെ ജ്ഞാനം മുഴുവൻ ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു .കലാ സങ്കേതങ്ങളുടെ മുഖാവരണങ്ങൾ തട്ടിമാറ്റി ,തന്നിലൂടെ തന്നെ  സഞ്ചരിക്കുകയാണ് എഴുത്തുകാരൻ :

” പരാശരൻ ജാഹ്നവിയുടെ തീരത്തുനിന്നു. അപ്പോഴാണ് പൊടുന്നനെ അയാൾ ആ മരം കണ്ടത്. അനാഥനായ പരാശരൻ്റെ  മുകളിൽ അപാരമായ ആ വടവൃക്ഷം പടർന്നു നിന്നു. പരാശരൻ്റെ  കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി .

പരാശരൻ മരത്തിൻ്റെ മുമ്പിൽ മുട്ടുകുത്തി.

പരാശരൻ മരത്തെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

പരാശരൻ അലമുറകൊണ്ടു :

‘സിദ്ധാർത്ഥാ രാജാവേ ,ഇത് അങ്ങാണോ ‘ ?

ഓരോ ഇലയും കൊമ്പും വേരും പരാശരനോട് സംസാരിച്ചു. അതൊരു സ്വരപ്രളയമായി. അതിൻ്റെ അർത്ഥം മനസിലാക്കാതെ പടനായകൻ അതിൻ്റെ തിരകളിൽ മുങ്ങിപ്പൊങ്ങി .

പരാശരൻ പ്രലപിച്ചു:

പറഞ്ഞു തരിക !എനിക്കു പറഞ്ഞു തരിക !’ 

വടവൃക്ഷം നിശബ്ദമായി .

അരികിലൂടെ സനാതനയായ ജാഹ്നവി ഒഴുകിക്കടന്നു.

ഒറ്റയ്ക്ക് പടനായകൻ ആ മഹാസസ്യത്തിൻ്റെ ചുവട്ടിൽ ഇരുന്നു. മൃഗസൃഷ്ടിയുടെ തീരാദു:ഖത്തിൽ പരാശരൻ പിന്നെയും പിന്നെയും കരഞ്ഞു.അയാളുടെ ചുമലിൽ ഞാന്നു കിടന്ന ആയുധം ഒരു കുഞ്ഞിനെപോലെ ഉറങ്ങി “.

ഇവിടെ പരാശരൻ എന്ന നാമം ആറ്  തവണ ആവർത്തിച്ചിരിക്കുന്നു .ഇത് എഡിറ്റ് ചെയ്യാൻ ഏതെങ്കിലും പബ്ളിഷിംഗ് കമ്പനിയിലെ എഡിറ്ററെ   ഏൽപ്പിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ അയാൾ പരാശരൻ എന്ന വാക്ക് ആവർത്തിക്കാതെ പകരം മറ്റു പല വാക്കുകൾ കണ്ടുപിടിക്കുമായിരുന്നു. 

പരാശരൻ എന്ന വാക്ക് വിജയന്  ആവശ്യമാണ് .വിജയൻ നയിക്കുന്ന  സംഗീതത്തിൻ്റെ  മഹാപ്രസ്ഥാനത്തിന് ഈ വാക്കുകളുടെ ആവർത്തനം ആവശ്യമാണ്. പരാശരൻ്റെ അടുത്തുള്ള വൃക്ഷം വളരുകയാണ്.  അതിൻ്റെ ഓരോ ഇലയും അയാളോട്  സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എപ്പോഴും ഈ സമന്വയവും  സമാശ്വാസവും പ്രകൃതിയിലുണ്ട്. കൈയിലൊതുങ്ങാത്ത ഈ വിഷയം പകർത്തുമ്പോൾ എഴുത്തുകാരൻ വയലിനിസ്റ്റ് യെഹൂദി മെനുവിൻ (yehudi Menuhin) ആകണം ,സാഹിത്യസംഗീതം ഉൾക്കൊള്ളാൻ .സിദ്ധാർത്ഥനായി മാറിയ വൃക്ഷത്തെ അറിയാൻ ബുദ്ധൻ്റെ അഹിംസയെ ആവാഹിക്കണം.

പരാശരൻ എന്ന വാക്ക് മാത്രമല്ല, വേറെയും വാക്കുകൾ ആവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്. ആവർത്തനം നമ്മെ ആത്മീയമായ ഒരു മന്ത്രധ്വനിയിലേക്ക് നയിക്കുകയാണ്. വളരെ നിശ്ശബ്ദവും വിജനവുമായി ഒരിടത്ത് ആത്മാവ് അതിനോടു തന്നെ നടത്തുന്ന ഒരു സംവാദമാണത്‌.  

കലയില്ല 

സുരേന്ദ്രൻ മങ്ങാട്  രചിച്ച ‘കസ്റ്റഡി’ ഒരു പോലീസ് ഇൻസ്പെക്ടറുടെ ജീവിതത്തെയാണ് പരിചയപ്പെടുത്തുന്നത്. പൊലീസുകാരുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇതൊക്കെ സാധാരണയാണ് .

റോഡുവക്കിൽ കിടന്ന ഒരാളെ എടുത്തുകൊണ്ട് ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോകുന്നവഴിയിൽ മരിക്കുന്നു .കസ്റ്റഡി മരണമാണെന്ന് വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുന്നു. അതിനെക്കുറിച്ചോർത്ത് വേവലാതിപ്പെടുന്ന പോലീസ് ഇൻസ്പെക്ടറാണ് കഥയിലുള്ളത്. ഈ കഥയ്ക്ക് എന്താണ് പ്രസക്തിയെന്ന് മനസ്സിലാകുന്നില്ല. ഒരു കഥ ഉണ്ടാകുന്നത് റിയലിസ്റ്റ് ജീവിതത്തിൻ്റെ അടിയിൽ അദൃശ്യമായി, കൂടുതൽ സത്യമായി മറ്റൊരു ജീവിതം ഉണ്ടെന്ന് തോന്നുമ്പോഴാണ്. കഥാകൃത്ത് മാത്രമാണ് അതിൻ്റെ സാക്ഷി. ഈ കഥയിലെ പൊലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥനെ എല്ലാവർക്കും അറിയാവുന്നതാണ്. അസാധാരണമായി ഒന്നുമില്ല. ഉപരിപ്ളവമായ സംഭവങ്ങൾ വിവരിക്കുന്നത് പത്രറിപ്പോർട്ടിൻ്റെ  ഭാഗമാണ് ;ചെറുകഥയല്ല .

ചെറുകഥയിൽ കലയുണ്ടാവണം. നിത്യജീവിതത്തിലെ ഒരു സംഭവം വിവരിക്കുന്നത് കഥയാണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നവരുണ്ട് .അവർക്ക് കലയോട് കൂറ് ഉണ്ടായിരിക്കില്ല.

നിരർത്ഥകമായ കഥ

ശിഹാബുദ്ദീൻ പൊയ്ത്തുംകടവിൻ്റെ  കഥകൾ ഞാൻ നന്നായി പരിശ്രമിച്ചു വായിച്ചു നോക്കിയിട്ടുണ്ട് .പക്ഷേ, എനിക്കാസ്വദിക്കാൻ പറ്റാറില്ല. കഥ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയശേഷം കഥാകൃത്തിനു ഏകാഗ്രത നഷ്ടപ്പെടുകയോ ലക്ഷ്യം തെറ്റി എവിടെയെങ്കിലും ചെന്നു വീഴുകയോ ചെയ്യുകയാണ് പതിവ്. 

‘അരികിൽ നീ വന്നിരിക്കൂ’ (മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പ് ,ഏപ്രിൽ 2) എന്ന കഥയും അതുപോലെതന്നെ ലക്ഷ്യം കാണാനാവാതെ എവിടെയോ തലകുത്തി വീഴുന്നു. ഇതിൽ ഡോ. അജ്മൽ ഹുസൈൻ എന്ന കഥാപാത്രത്തെ എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് കഥാകൃത്തിനു  അറിയില്ല. അയാളെ വിധ്വംസകസ്വഭാവമുള്ളവനാക്കാൻ  ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. അയാൾ ചോറുണ്ണുന്നത് ലൈംഗികാനുഭൂതിക്ക് വേണ്ടിയാണ് .അയാൾ ചോറുരുട്ടുന്നത് ഇണയുടെ ജനനേന്ദ്രിയത്തിൽ വിരലിടുന്നതിനു സമാനമാണത്രേ. കഥാകൃത്തിനോട് പറയാനുള്ളത് ഇതാണ്: ഔചിത്യത്തോടെ എഴുതുക. അന്നത്തെയെങ്കിലും വികലമാക്കാതിരിക്കുക. അതൊക്കെ അപക്വമായ സമീപനമായി അവശേഷിക്കുകയാണ്.തുടക്കത്തിൽ അയാളുടെ ഭക്ഷണശീലത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞുതുടങ്ങിയ കഥാകൃത്ത് പിന്നീട് അതെങ്ങനെ വികസിപ്പിക്കണമെന്ന റിയാതെ കുഴങ്ങുന്നു .

അയാൾക്ക് ഭാര്യയുമായുള്ള പ്രശ്നങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ഭാര്യ വാങ്കുവിളി കേൾക്കുമ്പോൾ ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രവൃത്തി എന്തായാലും നിർത്തിവയ്ക്കുകയാണത്രേ. അയ്യോ കഷ്ടം .ഡോക്ടറെ സംശയിക്കുകയും  ശകാരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അവൾ കോളജ് അധ്യാപികയാണെന്നോർക്കണം!  യാതൊരു ലോജിക്കുമില്ലാത്ത അവതരണം. കഥാകൃത്തിനു കഥ അവസാനിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. ഒടുവിൽ അജ്മലിനെ മദ്യപാനിയാക്കുകയാണ്. ഭാര്യ ജോലി ചെയ്യുന്ന കോളേജിൻ്റെ ഗേറ്റിനു മുന്നിൽ അയാൾ മദ്യപിച്ച് കൂത്താടി വീണു കിടക്കുകയാണത്രേ! എന്നിട്ടോ അതും പരാജയം .ആശുപത്രിയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഡോക്ടർ കോളജ് പടിക്കൽ വീണു കിടക്കുന്നത് അയാളുടെ ഭാര്യ കണ്ട് ബോധ്യപ്പെടുന്നു. അവൾ സഹോദരനെ വിളിച്ചു വരുത്തി നേരെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് രണ്ടു മണിക്കൂർ കാറോടിച്ച ചെല്ലുന്നു. ഡോക്ടറെ കണ്ട അവൾ ഉറപ്പു വരുത്തുകയാണ്:

“മുംതാസിൻ്റെ (ഭാര്യ) മുഖത്തേക്ക് ഡോക്ടർ നോക്കിയതേയില്ല .ഫസൽ (ഭാര്യയുടെ സഹോദരൻ)ഇതൊട്ടു ശ്രദ്ധിച്ചതുമില്ല. പക്ഷേ ,അവൾക്ക് എല്ലാം മനസ്സിലായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കണ്ണുകൾക്ക് താഴെയുള്ള തടിപ്പും  കറുപ്പും .പിന്നെ ,ധൃതിയിൽ ഷേവ്  ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ ഇടത്തെ കൃതാവിനിടയിൽ മുറിഞ്ഞതിൻ്റെ പാട്. അത് ചോദിക്കാൻ  തന്നെ മുംതാസ്  തീരുമാനിച്ചു .പക്ഷേ ,പറഞ്ഞു തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും പള്ളിയിൽ നിന്ന് അസർ ബാങ്ക് മുഴങ്ങി ” .

എന്ത് കഥയാണിത് ?എന്തെങ്കിലും വ്യക്തതയുണ്ടോ ? യാതൊന്നും പറയാനില്ലാത്തപ്പോൾ കഥയെഴുതാതിരിക്കുകയാണ് നല്ലത്.

ധൃതരാഷ്ട്രർക്കും പരവതാനി 

ധൃതരാഷ്ട്രർക്ക് സാമാന്യം  തരക്കേടില്ലാത്ത നന്മകളുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് സമർത്ഥിക്കുകയാണ് വി.പി.ഏലിയാസ് ‘ഇരുളൻ'(മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പ്, ഏപ്രിൽ 16) എന്ന കഥയിൽ .നല്ല ഭാവിയുള്ള പരിപാടിയാണ്. രാവണൻ, ദുശ്ശാസനൻ ,ദുര്യോധനൻ ,കംസൻ ,ശകുനി തുടങ്ങിയവരെയൊക്കെ വിശിഷ്ടവ്യക്തിത്വങ്ങളായി  സ്ഥാപിച്ചുകൊണ്ട് കഥയും നോവലുമെഴുതുന്നവരുണ്ട്. സമൂഹം അത്രമേൽ അഴിമതിയിലേക്കും ദുരയിലേക്കും മൂല്യരാഹിത്യത്തിലേക്കും ചെന്നു പതിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നതിൻ്റെ തെളിവാണ് ഇത്തരം സാഹിത്യരചനകൾ .ഇത്തരം രചയിതാക്കൾക്ക് ധർമ്മം എന്ന സമസ്യയെക്കുറിച്ച് വലിയ വിവരമില്ല .

ധർമ്മം ബാങ്കിലെ പലിശപോലെയോ, അവാർഡ് സംഘടിപ്പിക്കുന്നപോലെയോ അനായാസമായി മനസ്സിലാക്കാവുന്ന ഒരു പ്രശ്നമല്ല.വൈരാഗ്യമുള്ള എഴുത്തുകാരനോട് പക പുലർത്തുന്ന  പത്രാധിപരുടെ മനോനിലപോലെ വളരെ ലാഘവത്തോടെ കാണാവുന്നതല്ല ധർമ്മം. ധർമ്മത്തെ ധർമ്മപുത്രർപോലുമല്ല നിർവ്വചിച്ചത് , ശ്രീകൃഷ്ണനാണ്. അർജുനനു പോലും  ധർമ്മത്തെ മനസ്സിലാക്കാനായില്ല. കർണൻ ജീവിതകാലമത്രയും ധർമ്മത്തെ ഇഴപിരിച്ചെങ്കിലും അയാൾക്കും പിടികിട്ടിയില്ല. ഓരോ ശ്വാസത്തിലും ധർമ്മത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞ ഭീഷ്മർ, ഒടുവിൽ ഒരു കുരുക്ഷേത്ര ഭൂമിയിൽ ശ്രീകൃഷ്ണൻ ധർമ്മത്തെ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നത് കണ്ടു നിസ്സഹായനായി ആയുധം താഴെ വയ്ക്കുകയാണ്. ഇതാണ് വസ്തുതയെന്നിരിക്കെ ,മലയാളത്തിൽ ചിലർ ഇതാ ഞങ്ങൾ രാജ്യം പിടിച്ചടക്കുകയാണ് എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ട് മഹാഭാരതത്തെക്കുറിച്ച് തടിച്ച ഗ്രന്ഥങ്ങൾ എഴുതി. ഇവർക്കും ധർമ്മം എന്താണെന്ന് വ്യാഖ്യാനിക്കാൻ അറിയില്ല .

സത്യൻ അന്തിക്കാടിൻ്റെ  സിനിമകളിലെ നായകനെപ്പോലെ ശ്രീകൃഷ്ണനെ സമീപിച്ചിരിക്കുകയാണ് ഈ മഹാഭാരതവ്യാഖ്യാതാക്കൾ. കെ.സി. നാരായണൻ ,സുനിൽ പി. ഇളയിടം തുടങ്ങിയവർക്ക് സംഭവിച്ചത് ഇതാണ്. ശ്രീകൃഷ്ണൻ്റെ ധർമ്മത്തെ മനസിലാക്കാതെ മഹാഭാരതത്തെക്കുറിച്ച് എഴുതിയാൽ കൊമേഴ്സ്യൽ സിനിമാനിരൂപണം പോലാവും ; അവിടെ കഥാപാത്രങ്ങളെ പുറമേ നിന്ന് നിരീക്ഷിച്ചാൽ മതിയല്ലോ .

ഇവിടെ വി.പി.ഏലിയാസ്  സമർത്ഥിക്കുന്നത് ധൃതരാഷ്ട്രർക്ക് നിറയെ നന്മകളുണ്ടെന്നാണ്. ധൃതരാഷ്ട്രറുടെ ഈ വാക്കുകൾ നോക്കുക :”അധർമ്മം പ്രവർത്തിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് സുയോധനനെ വിലക്കിയില്ല എന്നതിനപ്പുറം എന്ത് ദോഷമാണ് എന്നിലാരോപിക്കാവുന്നത് ?വിലക്കിയില്ല എന്നതുപോലും സത്യമല്ല. വിലക്കുകളെ അവർ വകവച്ചില്ല എന്നതാണ് സത്യം. വാക്കുകൾക്ക് വിലയില്ലാത്തിടത്ത് ഒരാൾ പതുക്കെപ്പതുക്കെ മൗനിയായിത്തീരുന്നതിൽ എന്താണത്ഭുതം? ഞാൻ ചെയ്ത നന്മകളൊന്നും പരിഗണിച്ചില്ല “.

ധൃതരാഷ്ട്രർ സ്വയം ന്യായീകരിക്കുകയാണ്. അയാൾ പറയണമായിരുന്നു ,ചൂതുകളി നല്ലത്, പക്ഷേ രാജ്യം പണയംവച്ച് കളിക്കരുത് എന്ന് .തൻ്റെ വീട്ടിൽ ധർമ്മം സ്ഥാപിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ബോധ്യപ്പെട്ട ആ കിഴവൻ  ആത്മഹത്യചെയ്യണമായിരുന്നു.

യുക്രൈൻ കവി ഴദാൻ 

ഇന്നത്തെ യുക്രെയ്ൻ സാഹിത്യത്തിലെ പ്രധാന ശബ്ദങ്ങളിലൊന്നാണ് സെറി ഴദാൻ ((Serhiy Zhadan). ഏഴ് നോവലുകളും പന്ത്രണ്ട് കവിതാസമാഹാരങ്ങളും പുറത്തിറക്കിയിട്ടുണ്ട്. ദ് ന്യൂയോർക്ക് ടൈംസ് ഴാദൻ്റെ ‘ഹെഡ്ഫോൺസ് എന്ന കവിത മൂന്നു വർഷം മുമ്പാണ് പരിഭാഷചെയ്ത് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്. ടൈംസിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന ആദ്യ യുക്രെയ്ൻ എഴുത്തുകാരനാണ് ഴാദൻ .ബിബിസി അവാർഡ് ,ഡെറക് വാൽക്കോട്ട് അവാർഡ് എന്നിവ ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. “ഞങ്ങളുടെ രചനകൾ സാഹിത്യഭൂപടത്തിൽ അടയാളപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞു .ഇനിയാർക്കും അത് മായ്ച്ചു കളയാനാവില്ല ” -ഴദാൻ പറഞ്ഞു .

To know that you still lie there beyond the scorched mountain എന്ന കവിതയിൽ ഴദാൻ ഇങ്ങനെ കുറിക്കുന്നു:

I don’t have a home 

I have only a memory 

ഇത് ഇന്നത്തെ യുക്രെയ്ൻ ജീവിതത്തിൻ്റെ മനസ്സാക്ഷിയുടെ മുഖം പോലെ തുറന്നു കാട്ടുന്നു .

വേറൊരിടത്ത്  ഇങ്ങനെ വായിക്കാം:

When you,God, 

look in to a mirror, 

What do you see in your image? 

Woe unto you, the city forgotten by all .

ഈ യുദ്ധത്തിൽ കണ്ണാടികൾ എന്തുപറയും? അവ നമ്മുടെ മുഖത്തിനു പകരം ആധിയായിരിക്കും കാണിച്ചു തരുക .ഈ നഗരത്തെ എല്ലാവരും മറന്നിരിക്കുകയാണെന്ന് എത്ര നാൾ മുമ്പാണ് ഴാദൻ എഴുതിയതെന്നോർക്കണം. 2019 ലാണ് ഈ കവിത പരിഭാഷ ചെയ്യപ്പെട്ടത്. 

യുദ്ധങ്ങളുടെ ഭൂതകാലമാണ് ഇവിടെ തെളിയുന്നത് . 

എൻ. പ്രഭാകരൻ പിന്തിരിയുന്നു 

എഴുത്തുകാർ നിശ്ശബ്ദരായിപോയ കാലമാണല്ലോ ഇത് .യുക്രെയ്നിൽ എത്ര ലക്ഷം പേർ മരിച്ചാലെന്താ ? സ്വന്തം അവാർഡുകൾ നഷ്ടപ്പെടുത്താതെ നോക്കണം. അത്ര തന്നെ .ഇവിടെയാണ് ‘സാഹിത്യവിമർശം’ മാസികയും  ആനന്ദൻപിള്ളയും ശ്രദ്ധ നേടുന്നത്.  വിമർശിക്കപ്പെടാത്തതായി ഒന്നും ഉണ്ടായിരിക്കരുത്. ഈ നിലപാട് പ്രതീക്ഷ തരുന്നു. വിഗ്രഹങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാൻ വേണ്ടി ചിലർ തെറ്റായ മാർഗങ്ങൾ അവലംബിക്കുമ്പോൾ, അതിനെ ചെറുക്കേണ്ടത് ഭാവിയുടെ ആവശ്യമാണ്. 

എൻ. പ്രഭാകരൻ്റെ  ലേഖനം  (സത്യാനന്തരകാലത്തെ സത്യങ്ങൾ ,സാഹിത്യവിമർശം, ജൂൺ ) ഒരു കുറ്റസമ്മതമാണെന്ന് തോന്നുന്നു. അദ്ദേഹം സാഹിത്യാവബോധത്തിൻ്റെ  കാര്യത്തിൽ ഭേദപ്പെട്ട പരിശ്രമങ്ങൾ നടത്തുമെന്ന് വിചാരിച്ചിരുന്നവരെയെല്ലാം തട്ടിമാറ്റിക്കൊണ്ട് രാഷ്ട്രീയ പക്ഷപാതത്തിലും ആഴക്കുറവിലും  അഭിരമിക്കുകയാണ് പ്രഭാകരൻ  ചെയ്തത് .മറ്റുള്ളവർ എന്ത് വിചാരിക്കുമെന്ന് ഭയമുള്ളതുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു വിഷയത്തെയും തൊട്ടില്ല .രാഷ്ട്രീയമായ ചെറിയ നേട്ടങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി അഭിപ്രായങ്ങൾ വിഴുങ്ങി ജീവിക്കുന്ന എഴുത്തുകാരെ ഇന്ന് ധാരാളമായി കാണാനാവും. അവർ കിട്ടാനുള്ളതെല്ലാം കിട്ടുന്നതു വരെ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്കൊപ്പം അള്ളിപ്പിടിച്ചിരിക്കും. ഒന്നും കിട്ടാതാവുന്നതോടെ ചീത്ത പറഞ്ഞുതുടങ്ങും. 

പ്രഭാകരൻ കഴിഞ്ഞ രണ്ടുവർഷത്തിനുള്ളിൽ പോലും ഓർമ്മയിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്ന ഒരു കഥ എഴുതിയില്ല .വീക്ഷണപരമായ പ്രതിസന്ധിയായിരുന്നു. ഈ ലേഖനത്തിൽ അദ്ദേഹം ചില  ഉത്തരാധുനിക സിദ്ധാന്തങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യുന്നുണ്ട് ; നാട്യമാണത്. ഒരിടത്തും കൃത്യമായി ചെന്നുകൊള്ളരുതെന്ന് ശാഠ്യമുള്ളതുകൊണ്ടാണ് ,ഭയമുള്ളതുകൊണ്ടാണ് ഈ ലേഖനത്തിലും ആരുടെയും പേരു പറയാത്തതെന്ന് അനുമാനിക്കാം. തൻ്റെ കഥാരചനയിൽ സംഭവിച്ച സ്തംഭനത്തെ മറച്ചുപിടിക്കാനാണ് അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ എഴുതുന്നത് :” കഴിഞ്ഞ ദശകങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ദയനീയമായ അവസ്ഥയിൽ എത്തിച്ചേർന്നത് സാഹിത്യനിരൂപണവും  ഗവേഷണവുമാണ് ” .

സമീപകാലത്ത് സാഹിത്യ വിമർശനത്തിൽ എന്ത് സംഭവിച്ചു എന്ന് പ്രഭാകരന് അറിയില്ല. അദ്ദേഹം ഒന്നും വായിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല.പണ്ട് പഠിച്ചത് തന്നെ യാണ് ഇപ്പോഴും എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. സർവകലാശാലകളിലെ ഗവേഷണത്തെ   ഇവിടെ ആരാണ് ഗൗരവമായ എടുത്തിട്ടുള്ളത്? സാഹിത്യനിരൂപണമ ല്ല പരാജയപ്പെട്ടത് ,ചെറുകഥാപ്രസ്ഥാനമാണ്. ഇന്ന് ഏറ്റവും ദുർബലമായ ശാഖയാണത്. ഒരു നല്ല കഥയുണ്ടാവുന്നില്ല. എൻ. പ്രഭാകരൻ്റെ കഥകളിൽ കാണുന്ന പൊള്ളത്തരങ്ങൾ തന്നെയാണ് ഇവിടെ മറ്റു കഥാകൃത്തുക്കളും  ആഘോഷിക്കുന്നത്. സദുദ്ദേശത്തോടെ മാസിക നടത്തുന്ന ആനന്ദൻപിള്ളയെ പോലും വഴിതെറ്റിക്കുന്ന ലേഖനമാണ് പ്രഭാകരൻ്റേത്. 

എം.ആർ .ചന്ദ്രശേഖരൻ്റെ യാഥാസ്ഥിതിക ചിന്തകൾ 

എം. ആർ. ചന്ദ്രശേഖരൻ തൻ്റെ കാലഹരണപ്പെട്ടതും പല്ലുകൊഴിഞ്ഞതുമായ ചിന്തകൾ (സാഹിത്യവിമർശം ,ജൂൺ ഇങ്ങനെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു :”കവിതയിൽ കവിത്രയത്തിനു ശേഷം എൻ.വി . കൃഷ്ണവാരിയർ തന്നെ “.

സാഹിത്യനുഭവമില്ലാത്തയാളാണ് എം. ആർ. ചന്ദ്രശേഖരൻ .അറുപത് വർഷം പിന്നിലാണ് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ സാഹിത്യ ചിന്തകൾ .ആധുനികത വേണ്ട, ചെറിയൊരു നവീനാനുഭവം പോലും  അദ്ദേഹത്തിനു ഉൾക്കൊള്ളാനാവില്ല.ചില  എഴുത്തുകാരുണ്ട് ,ജീവിതത്തിൻ്റെ  നല്ലൊരു പങ്കും ഇടതുപക്ഷത്തിൻ്റെ  സാഹിത്യവുമായി നീങ്ങും .

എം.ആർ. ചന്ദ്രശേഖരൻ്റെ ഇടതുപക്ഷ ആഭിമുഖ്യം കാലഹരണപ്പെട്ടോ ?

ഇപ്പോൾ  ഇടതുപക്ഷവും വലിയ പ്രസാധനശാലകളും  സാഹിത്യപ്രവർത്തനം ഏതാനും പേരിലേക്ക്  ചുരുക്കുന്നതാണ് നാം  കാണുന്നത്. അതുകൊണ്ട്  ധാരാളംപേർ പുറത്താക്കപ്പെടുകയാണ്. ഇടതുപക്ഷ സംഘടനകളുമായി അടുത്ത് പെരുമാറുന്ന ഏതാനും പേരിലേക്ക് പാരിതോഷികങ്ങൾ ചുരുങ്ങിയിരിക്കുന്നു. വലിയ പ്രസാധന ശാലകളിൽ നാലോ അഞ്ചോ എഴുത്തുകാരുടെ രചനകൾക്കേ സ്ഥാനമുള്ളു .നമ്മൾ കൊടുത്താൽ പത്ത് മിനിട്ടിനുള്ളിൽ നിരാകരിക്കപ്പെടും .ഏതാനും പേരെ മാത്രം കോടീശ്വരികളും കോടീശ്വരന്മാരുമാക്കുക എന്ന നയം എത്ര ഹീനമാണ്! .പ്രഗത്ഭരെ തഴഞ്ഞ് തങ്ങളിലേക്ക് മാത്രം പ്രസാധന വ്യവസായം ചുരുങ്ങുന്നതിൽ ഈ ‘ആർദ്രഹൃദയ’ർക്ക് സന്തോഷമേയുള്ളു. മറ്റനേകം പേരെ എരപ്പാളികളായി നിലനിർത്തുന്നത് ചിലപ്പോൾ, ഒരു തന്ത്രമായിരിക്കും .അവാർഡുകളെല്ലാം  കറങ്ങിത്തിരിഞ്ഞ് ഈ കുറച്ചാളുകളിലേക്ക്  തന്നെ എത്തിച്ചേരുമല്ലോ.

സാഹിത്യമത്സരം എന്തിന് ?

ആദിവാസി ഭാഷയിൽ എഴുതിയാൽ  ഉടനെ അത് മികച്ച കവിതയായി തിരഞ്ഞെടുക്കുകയായി. മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പ് നടത്തിയ മത്സരത്തിൽ ഒന്നാം സ്ഥാനം നേടിയ ‘കുടിവെപ്പ്’ എന്ന കവിത വായിക്കുക. ഒരു ഫാഷനു വേണ്ടിയാണോ കവിതാമത്സരം? കീഴാളൻ എന്ന വിഷയം കടന്നു വന്നാൽ ഉത്തമ കവിതയോ ?

” എൻ്റമ്മേ  പൊന്നാരമ്മേ

എനിക്കിരിക്കാൻ

കാലടി നെലം വേണം 

എന്നെ വടക്കോട്ട് 

കുടിയിരുത്തീല്യേല് 

വിരിഞ്ഞ പൂങ്കൊലവാട്ടും പോലെ തെങ്ങിൻ പൂക്കുല കൊഴിക്കും പോലെ

അടിവേരറുത്തു മുടിക്കും ഞാനേ!”

ഈ കവിത തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ജഡ്ജിമാർ സച്ചിദാനന്ദൻ ,പി.പി .രാമചന്ദ്രൻ ,അനിത തമ്പി എന്നിവരാണ്. ഇവരുടെ കാവ്യാവബോധത്തിനു സംഭവിച്ച പാളിച്ച അവരുടെ വിധി തീർപ്പുകളെയും ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു.

വെട്ടിയിട്ട തടിക്കഷണങ്ങളുള്ള അറക്കമില്ലിനെ വിവരിച്ചാലും കവിതയുണ്ടാവണം. എന്താണ് കവിത? അതിനു മനുഷ്യനുമായി എന്തെങ്കിലും ബന്ധമുണ്ടോ ? ഇല്ലെങ്കിൽ വേണ്ട. വിഷ്ണുവിൻ്റെ കവിതയ്ക്ക് എം. ജയചന്ദ്രനോ ,ശരത്തോ ഈണമിട്ടാൽ നന്നായിരിക്കും. 

മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പിൻ്റെ കഥാമത്സരത്തിൽ ഒന്നാം സ്ഥാനം കിട്ടിയ ‘ചീമാബുവെ’ (ദിൽദാർ എം, ഏപ്രിൽ 23) എന്ന കഥ വായിച്ച് നിരാശയോടെ തലതാഴ്ത്തുകയാണ് .ഇതിനൊക്കെയാണോ അവാർഡ്  കൊടുക്കുന്നത് ?

ചന്ദ്രമതി, വി.ജെ. ജയിംസ് ,ശിഹാബുദ്ദീൻ പൊയ്ത്തുംകടവ് എന്നിവരാണ് വിധികർത്താക്കൾ .അവരുടെ അഭിരുചിയാണോ ‘ചീമാബുവെ ‘ എന്ന കഥയുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ കാണുന്നത്? .മലയാളകഥയുടെയും കവിതയുടെയും ഭാവിയെ  അപകടപ്പെടുത്തുക എന്ന ഗൂഢ താത്പര്യത്തോടെയാണ് സമ്മാനാർഹമെന്ന നിലയിൽ രചനകൾ തിരഞ്ഞെടുത്തിട്ടുള്ളത്. 

ഒരിക്കലും മലയാള യുവത്വം ഇങ്ങനെ തെക്കും വടക്കുമറിയാതെ കഥയെഴുതില്ല. ആ യുവത്വത്തെ ഇപ്പോൾ മിസ് ചെയ്യുകയാണ്. 

മറ്റു ചില താല്പര്യങ്ങളുടെ പേരിലാണ്  മികച്ച കഥ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതെങ്കിൽ ഒന്നും പറയാനില്ല. ഇക്കാര്യത്തിൽ മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പിനെ കുറ്റപ്പെടുത്താനാവില്ല. 

ദിൽദാർ ഒരു ലേഖനത്തിലെന്ന പോലെ കുറെ ചിത്രകാരന്മാരുടെ  അഭിപ്രായങ്ങളും ചർച്ചകളും  വിശദീകരിക്കുന്നു. അനുവാചകൻ്റെ മനസ്സിനെ സ്പർശിക്കുന്ന ഒരു വാക്യം പോലുമില്ല .കുടത്തിനു പുറത്ത് വെള്ളമൊഴിച്ചിട്ടെന്ത് കാര്യം ? എന്താണ് എഴുതാൻ പോകുന്നതെന്ന് വ്യക്തമായി  അറിഞ്ഞിട്ട് കഥയെഴുതരുത്. അറിയാത്തതിലേക്കാണ് നാം കാടുവെട്ടിത്തെളിച്ച് മുന്നേറേണ്ടത്. നിർഭാഗ്യവശാൽ കഥ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന ജഡ്ജിമാർക്കും അതൊന്നുമറിയില്ല.

എൻ .ശശിധരൻ്റെ മഹാകണ്ടുപിടിത്തങ്ങൾ 

പ്രത്യേകിച്ച് യാതൊരു കണ്ടെത്തലുമില്ലാതെ എഴുതുകയാണ് എൻ. ശശിധരൻ .വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് കലാകൗമുദിയിൽ ഞാൻ  എഴുതിക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ ശശിധരനോട് എഴുതരുതെന്ന് വരെ  എനിക്ക് പറയേണ്ടി വന്നു.  എല്ലാവർക്കും അറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങൾ  മഹാകണ്ടുപിടുത്തമാണെന്ന മട്ടിൽ  എഴുതുന്നവരുടെ കൂട്ടത്തിലാണ് ശശിധരനും. അദ്ദേഹം എഴുതിയ ‘മലയാളസാഹിത്യം എവിടെ ?(എഴുത്ത്, ജനുവരി )എന്ന ലേഖനം മൂന്നു പതിറ്റാണ്ടിനു മുൻപ് വായിക്കേണ്ടതായിരുന്നു .2022 ൽ  അതിൻ്റെ ആവശ്യമില്ല. അദ്ദേഹം നിരത്തുന്ന മഹാകണ്ടുപിടുത്തങ്ങൾ ഇങ്ങനെയാണ്:

“കാരൂരിൻ്റെ ശില്പഭദ്രത ഇന്നത്തെ എഴുത്തുകാർക്ക് സങ്കൽപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല, ഉറൂബ് മലയാളത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ നോവലിസ്റ്റുകളിൽ  ഒരാളാണ്, മലയാളത്തിൽ ഏറ്റവും വലിയ എഴുത്തുകാരൻ ബഷീറാണ്, സഞ്ജയനു ശേഷം കണ്ട മഹാനായ ഹാസസാഹിത്യകാരൻ വി.കെ.എൻ ആണ് ,ഒ.വി. വിജയൻ്റെ പാറകൾ ,എം.പി.നാരായണപിള്ളയുടെ മുരുകൻ എന്ന പാമ്പാട്ടി തുടങ്ങിയ കഥകൾ മലയാളത്തിലെ മികച്ച കഥകളാണ് .

ഇതുപോലെ ആരെങ്കിലും എഴുതുമോ ? ശശിധരന് അറിയില്ലെങ്കിൽ പറയാം. ഇതൊക്കെ നൂറ്റൊന്നു വട്ടം ആവർത്തിക്കപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളാണ് .വല്ലപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരുടെ ലേഖനങ്ങൾ വായിക്കണം. പലരും എഴുതിയെഴുതി ബോറടിപ്പിച്ച കാര്യങ്ങൾ തൻ്റെ സ്വന്തം  കണ്ടുപിടുത്തമാണെന്ന മട്ടിൽ  നിർത്തിവയ്ക്കുന്നത് ശരിയല്ല .

ഇത്രയും ബുദ്ധിശൂന്യമായി സാഹിത്യത്തെ സമീപിക്കാൻ മറ്റാർക്കെങ്കിലും കഴിയുമോ എന്ന് സംശയമാണ്. മലയാളസാഹിത്യം എവിടെ എന്ന തലക്കെട്ടു് വായിക്കുമ്പോൾ നാം ഗഹനമായി പലതും പ്രതീക്ഷിക്കും.എന്നാൽ  ലേഖനം വെറും പതിരാണ്. 

യുക്രെയ്ൻ കവി ലിനാ കോസ്റ്റൻകോ

യുക്രെയ്ൻ പെൺകവിയും എഴുത്തുകാരിയുമായ ലിനാ കോസ്റ്റൻകോ (Lina Kostenko) സമകാലിക സാഹിത്യലോകത്ത് ശക്തമായ ഒരു സാന്നിധ്യമാണ് .

The Rays of the Earth, wandering of the heart എന്നീ കവിതാസമാഹാരങ്ങളിലൂടെ അനുവാചകരെ സ്വാധീനിച്ച കോസ്റ്റൻകോ രചിച്ച വിംഗ്സ് (Wings) എന്ന കവിതയിലെ ചില വരികൾ ഇങ്ങനെയാണ്:

“ഇത് സത്യമാണ് ,

ചിറകുകളുള്ളവർക്ക് 

നിലം വേണ്ട.

നിലം വേണ്ടെങ്കിലും 

ആകാശം ഉണ്ടായിരിക്കും.

യാതൊരു കളിസ്ഥലവുമില്ലെങ്കിലും

സ്വാതന്ത്ര്യം ഉണ്ടായിരിക്കും.

ജോഡികളില്ലെങ്കിലും 

മേഘങ്ങളുണ്ടായിരിക്കും .

പക്ഷികളുടെ സത്യം ഇതാണ് ” 

പ്രണയത്തിൻ്റെ കനൽ എരിയുന്നു 

സമീപകാലത്ത് ആസ്വദിച്ച് വായിച്ച കഥയാണ് ‘ആർഗിറോപോളസ്'(പ്രസാധകൻ ,മാർച്ച് ).മേഘമൽഹാർ രചിച്ചതാണിത്. 

ഈ കഥാകരിയെ ഞാനാദ്യമായി വായിക്കുകയാണ്. കഥയെഴുതാനുള്ള മൗലികമായ പ്രേരണയും ശക്തിയുമുള്ള കഥാകാരി ഒരു പ്രേമ പരവശൻ്റെ അനിവാര്യമായ സങ്കടങ്ങളും തത്ത്വചിന്തകളും പ്രതിരോധങ്ങളും പലായനങ്ങളുമാണ് പകർത്തുന്നത്. ഇതെല്ലാം യഥാർത്ഥമായി തന്നെ മനുഷ്യമനസ്സിലുള്ളതാണ്. സമൂഹമോ ഭരണകൂടമോ നിർവ്വചിക്കുന്ന സോദ്ദേശ്യകഥാപാത്രമല്ല മനുഷ്യൻ. അവൻ ഓരോ നിമിഷവും വ്യത്യസ്തമാണ് .മനുഷ്യനെ നിർവചിക്കാനാവില്ല;

അവന് ചിന്തകളേയുള്ള; ജീവിതം മറ്റെവിടെയോ ആണ്. കഥയിൽ ഒരിടത്ത് ഇങ്ങനെ വായിക്കാം:

“പ്രണയവും അങ്ങനെയാണ്. കടുംനിറങ്ങളെപോലെ. നമ്മിൽ നിന്ന് മറിഞ്ഞിരിക്കും. കൗമാരത്തിൽ ,യൗവ്വനത്തിൽ ഇതാണ് പ്രണയത്തിൻ്റെ നിറമെന്ന് പറഞ്ഞു ലോകം നമ്മെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കും. നമ്മളത് വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യും. പക്ഷേ, വളരെ വൈകി മറ്റേതോ നിമിഷത്തിൽ ഒരു നിറം നമ്മെ തേടിയെത്തും, അത് നമ്മെ  സ്വതന്ത്രരാക്കും. ഒരു മാന്ത്രിക വലയത്തിൽ അകപ്പെടുത്തും. കാല്പനികത ഏതുമില്ലാതെ വളരെ സ്വാഭാവികമായി ചിത്രം വരയ്ക്കുന്നതു പോലെ നിങ്ങൾ പ്രണയിക്കപ്പെടുന്നത് എത്ര മനോഹരമായിരിക്കും. പ്രകൃതിയിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ അവസ്ഥ! അതിനെ കണ്ടെത്തുക “.

അകൃത്രിമമായി പ്രണയിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന എന്തോ ഒന്ന് മനസ്സിലേക്ക് വരുന്നു. നഷ്ടപ്പെടുന്ന ജീവിതങ്ങളിൽ നിന്ന് നമ്മെ  രക്ഷപ്പെടുത്തുന്നത് അതാണ്.  പക്ഷേ, ഒരിടത്തും സാക്ഷാത്ക്കരിക്കാനാവാതെ, ആന്തരിക ബലഹീനതകളിൽ പ്രേമം  തകർന്നുവീഴുന്നു. വികാരജീവികളുടെ മാത്രം സ്വന്തം ദുരന്തമാണത്. പ്രണയിക്കുമ്പോൾ ദു:ഖവുമുണ്ടാകുന്നു. 

പ്രണയം ശാശ്വതമോ യാഥാർത്ഥ്യമോ അല്ല .അത് സ്വപ്നമാണ് .സ്വപ്നത്തിൽ ആയിരിക്കുമ്പോൾ, നമ്മൾ പൂർവ്വാശ്രമം ഉപേക്ഷിക്കുകയാണ്. ഈ കഥയിലെ യുവാവിൻ്റെ ജീവിതത്തിൽ പല പെൺകുട്ടികളും വന്നു പോകുന്നു. എല്ലാ ആനന്ദങ്ങളും പിന്നിൽ കുറെ ചാരവും പിരിമുറുക്കവും അവശേഷിപ്പിക്കുന്നുണ്ട് .ഈ ഭാഗം അത് വ്യക്തമാക്കുന്നു :

“ഞങ്ങൾ മദ്യം കഴിച്ചു. കുബൂസും അൽഫാമും കഴിച്ചു .നാലഞ്ച് സിഗരറ്റുകൾ ഒരുമിച്ച് വലിച്ചു. അതിനിടയിൽ സംസാരങ്ങളൊന്നുമുണ്ടായില്ല. പിന്നീട് ഗ്രൗണ്ട് ഫ്ലോറിലുള്ള മുറിയിലേക്ക് ഞാനും അപ്സ്റ്റെയറിലുള്ള മുറിയിലേക്ക് അവളും നടന്നു. രാത്രി അതിഭീകരമായി നീലിച്ചിരുന്നു. ഒരുതരം കരിനീല. വിഷപ്പാമ്പുകൾ ഇണചേരുന്നുണ്ടാകും. കട്ടിലിൽ വീണ്ടും കുനിഞ്ഞിരുന്നു. എത്ര കുനിഞ്ഞിരുന്നിട്ടും സ്വസ്ഥത കിട്ടാത്തതെന്ത് ?”

എല്ലാ സുഖവും ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വരുമെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്നെ പ്രണയിക്കുകയാണ്. അതാണ് സുഖം. 

ജയനാരായണൻ്റെ വായനാവികൃതികൾ 

ജയനാരായണൻ ‘നീലപക്ഷി’ തുടങ്ങിയ കഥകൾ എഴുതിയതിൻ്റെ  കരുത്ത് വിസ്മയാവഹമാണ്. അദ്ദേഹം  സൂക്ഷ്മബുദ്ധിയായ ഒരു വായനക്കാരനായിരുന്നു. എന്നാൽ ഒട്ടും പ്രകടനാത്മകതയില്ലായിരുന്നു.  രാഷ്ട്രീയക്കാരുടെ പിൻബലം വേണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കാത്ത അദ്ദേഹം വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ മിക്കപ്പോഴും  എറണാകുളത്തെ പുസ്തക കടകളിൽ കയറിയിറങ്ങുമായിരുന്നു. ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഞാനും കൂടെ പോകും. ജയനാരായണനാണ് എനിക്ക്  എൺപതുകളിൽ വിദേശ പ്രസാധകന്മാരുടെ പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കാൻ തന്നത്. പ്രമുഖ  എഴുത്തുകാരായ ബ്രേതൻ  ബ്രേതൻബാക്ക്, കാബ്റേയ്‌റ ഇൻഫൻ്റെ ,മാൽക്കം ലൗറി  തുടങ്ങിയ എഴുത്തുകാരെക്കുറിച്ച് ഞാൻ കേൾക്കുന്നത് ജയനാരായണനിൽ നിന്നാണ്. മാർകേസിനെയൊക്കെ  നേരത്തെ പരിചയപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. 

ജയനാരായണന് കഥകൾ മാത്രമേ  സ്വന്തമായ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. സിവിൽ സപ്ലൈസ് ഓഫീസിലെ ജോലി കഴിഞ്ഞാൽ അദ്ദേഹം തേവരയിലെ ദീപാ ലോഡ്ജിലാണുണ്ടാവുക. ജയനാരായണൻ്റെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ കോശവും ചെറുകഥയെ അറിഞ്ഞിരുന്നു. ഇന്നത്തെ എത്ര കഥാകൃത്തുക്കൾ ജയനാരായണനെപ്പോലെ വായിക്കുന്നു ? എത്ര പേർക്ക് കഥ എന്ന മാധ്യമത്തോട് നിർവ്യാജമായ ആത്മാർത്ഥതയുണ്ട്?

പൂക്കൾക്ക് സൗന്ദര്യമോ ?/എം.കെ.ഹരികുമാർ

 

 

എല്ലാ പുഷ്പങ്ങളും സുന്ദരമാണെങ്കിലും ,അത് പല അസുഖകരമായ കാര്യങ്ങളും മറച്ചു പിടിക്കുന്നു എന്ന് ചിന്തിക്കുന്നത് കലാകാരന്മാരുടെ വിധിയാണ്.

”എനിക്ക് കണ്ണാടികളെ ഭയമാണ്; കാരണം ,അതിൽ ഞാൻ കാണുന്നത് രക്ഷപ്പെടാനാവാത്ത ബീഭത്സരൂപമാണ് എന്ന് ഫ്രാൻസ് കാഫ്ക (Franz Kafka) പറഞ്ഞു .കഥയെഴുതുന്നവർ കലാകാരന്മാരായിരിക്കണം. രാഷ്ട്രീയ മുദ്രാവാക്യങ്ങളെ യാഥാർത്ഥ്യമാക്കി കാണിക്കുന്ന ചിത്രകാരനോ എഴുത്തുകാരനോ കലാകാരനല്ല.കലയിൽ സൗന്ദര്യാത്മകമായ വ്യഥകൾ കൂടിക്കലരണം. കല അതുല്യമായ ഒരു പര്യവേക്ഷണമോ യാത്രയോ ആണ്.

കടന്നുകാണാൻ കഴിയുന്നവനാണ് കാലങ്ങൾക്ക് അതീതമായ  സുവിശേഷം നൽകുന്നത്. 

ഡച്ച് പെയിൻറർ ഹിരോണിമസ് ബോഷ് (Hieronymous Bosch) വരച്ച ‘The Garden of Earthly Delights ഇതിഹാസസമാനമായ അതിശയങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നുണ്ട്.മനുഷ്യനിൽ സംഭവിക്കുന്നത് എന്താണോ അത് പേടിസ്വപ്നം പോലെ ക്യാൻവാസിൽ അവതരിപ്പിക്കുകയാണ്. ഒരു കലാകാരൻ തൻ്റെ കാലത്ത് നോക്കുന്നത് ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണ്. പൗരാണികതയും നാടോടി കലാപാരമ്പര്യവും സംഗീതവും കെട്ടുകഥകളും നമ്മുടെ സർഗാത്മകതയെ കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതാക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.  എല്ലാറ്റിനെയും പുറമെ നിന്നു നോക്കുകയും യാതൊന്നിനെയും നോവിക്കാതെ ചിത്രീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ പി ആർ ഒ ജോലിയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

ഒരു കലാകാരൻ തൻ്റെ കാലത്തെ പൊതുവായ കാഴ്ചകളല്ല അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. അതിനും അപ്പുറത്ത് ചില ലോകങ്ങളുണ്ട്. അതാണ് പട്ടത്തുവിള കരുണാകരൻ ‘ നട്ടെല്ലികളുടെ ജീവിതം’ എന്ന കഥയിൽ പറയുന്നത്. സിവിൾ സമൂഹത്തിൻ്റെ തിമിരം ബാധിച്ച കണ്ണുകളല്ല തൻ്റേതെന്ന് പട്ടത്തുവിളയ്ക്ക് നല്ല ബോധ്യമുണ്ടായിരുന്നു.അതുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം എഴുതിയത്. എഴുത്ത് അവിടെ അനിവാര്യതയാണ്.

ഏതു കാര്യത്തിലും അർത്ഥവും നിർവ്വചനവും സ്വാരസ്യവും തേടുന്ന വായനക്കാരന് ഒരിക്കലും രക്ഷപ്പെടാനാവില്ല .അവൻ അധ്യാപകരുടെ ചതിക്കുഴികളിൽ തന്നെ കഴിയേണ്ടി വരും. ചെക്ക്  നോവലിസ്റ്റ് മിലാൻ കുന്ദേര ഇങ്ങനെ എഴുതി: ” നിങ്ങൾക്കറിയാമോ ആളുകൾക്ക് എന്തുകൊണ്ടാണ് കാഫ്കയെ വായിക്കാനറിയാത്തതെന്ന് ? എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ അവർ കാഫ്കയെ വ്യാഖ്യാനിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്.അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ അപാരമായ മനോലോകത്തിനു ഒപ്പം  പോകുന്നതിനു പകരം, അവർ അന്തരാർത്ഥങ്ങൾ തേടാൻ  ശ്രമിക്കുകയാണ്. എന്നിട്ട് ക്ലീഷേ കൊണ്ട് തൃപ്തിയടയുന്നു. ജീവിതം അസംബന്ധമാണ് (അല്ലെങ്കിൽ അസംബന്ധമല്ല),ദൈവം പരിധിക്ക് പുറത്താണ് (അല്ലെങ്കിൽ ദൈവം  പരിധിക്കുള്ളിലാണ്)…കലയെക്കുറിച്ച് ,പ്രത്യേകിച്ച് ആധുനിക കലയെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾക്ക് ഒന്നുതന്നെ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയില്ല, ഭാവന അതിൽ തന്നെ ഒരു മൂല്യമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ “. ഇത് പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു പ്രസ്താവമാണ്.കല എങ്ങനെയാണ് അത്ഭുതകരമായ വിധം മനുഷ്യാവസ്ഥയെ അപനിർമ്മിക്കുന്നതെന്ന് ആരായേണ്ടതുണ്ട്. ഒരു കഥയുടെ രൂപകമല്ല നാം തേടേണ്ടത് ;അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ദൃഷ്ടാന്ത കഥ ഉണ്ടാക്കുകയല്ല നമ്മുടെ ജോലി.കാഫ്കയുടെ ‘The Metamorphosis’ വായിച്ച് അതിൻ്റെ തന്നെ മറ്റൊരു രൂപകം കണ്ടെത്തി സമാധാനിക്കുന്നത് ചീത്ത വായനയാണ്. പകരം ഭാവനയിൽ തന്നെയുള്ള അതിൻ്റെ മൂല്യങ്ങൾ അറിയുക. സൗന്ദര്യാത്മകതയാണ് അതിൻ്റെ പ്രധാനഘടകം.

സി.വി.ബാലകൃഷ്ണൻ തെറ്റായി വായിക്കുന്നു 

സി.വി.ബാലകൃഷ്ണൻ എഴുതിയ ഒരു ലേഖനത്തിൽ (സമുദ്രഭാഷയിലെ ആഖ്യാനങ്ങൾ ,ഗ്രന്ഥാലോകം, ജൂൺ) ഇങ്ങനെ വായിക്കാം: ” ഇതേ പ്രസക്തി ഏണസ്റ്റ് ഹെമിംഗ്വേയുടെ The Old Man and the Sea എന്ന നോവലിനുമുണ്ട്. ഈയിടെ ‘വൃദ്ധനും വൻകടലു’മെന്ന ശീർഷകത്തിൽ ഞാനതിൻ്റെ വിവർത്തനം നിർവ്വഹിക്കുകയുണ്ടായി .മെൽവിലിൻ്റെ കൃതിയുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ ഹെമിംഗ്വേയുടെ നോവൽ വളരെ ചെറുതാണ്. എന്നാൽ ഉൾക്കനത്തിൽ അവ സമാനത കാട്ടുന്നു; പ്രതീകാത്മക സൗന്ദര്യത്തിലും .പക്ഷേ ,മോബിഡിക്കി’ലെ ക്യാപ്റ്റൻ ആഹാബിൻ്റെയും ഹെമിംഗ്വേ ആവിഷ്കരിക്കുന്ന വൃദ്ധൻ സന്തിയാഗോയുടെയും മനോഘടനകൾ അപ്പാടെ വ്യത്യസ്തമാണ്. അവരുടെ സാഹചര്യങ്ങളും ഭിന്നമത്രേ .സന്തിയാഗോ തൻ്റെ തുഴവള്ളത്തിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് പുറപ്പെടുന്നത് വലിയൊരു മാർലിൻ മത്സ്യത്തോട് പകവീട്ടാനല്ല .അയാൾ സാത്വികനാണ് .തന്നെ തുടരെത്തുടരെ ഒറ്റ മീനും തരാതെ പരാജയപ്പെടുത്തുന്ന കടലിൽ  അയാൾക്ക് വിജയിക്കണം. എതിർ ശക്തികൾക്ക് മനുഷ്യനെ തകർക്കാൻ കഴിയുമെങ്കിലും തോൽപ്പിക്കാനാവില്ലെന്നു  തെളിയിക്കണം. സന്തിയാഗോ ഉജ്ജ്വലമായ വിധം അത് സാധിക്കുന്നു “. 

രണ്ട് തെറ്റുകളാണ് ബാലകൃഷ്ണൻ്റെ ഈ വിവരണത്തിലുള്ളത് .അദ്ദേഹം നോവലിൻ്റെ പരിഭാഷയ്ക്ക് നല്കിയ  പേര് ഒന്നാമത്തെ തെറ്റ് .ഹെമിംഗ്‌വേ വൻ കടലിലല്ല തുഴയെറിയുന്നത്, ഗൾഫ് സ്ട്രീമിലാണ്. ഹെമിംഗ്വേ കടൽ എന്നു വിളിച്ചത് അതുകൊണ്ടാണ്, ഓഷ്യൻ അല്ല .രണ്ടാമത്തെ തെറ്റ് ഹെമിംഗ്‌വേയുടെ നോവൽ വേണ്ടപോലെ വായിച്ചു മനസ്സിലാക്കുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ടതാണ്. കടലിൽ വിജയിക്കുന്നതിനും എതിർ ശക്തികൾക്ക് തന്നെ തോൽപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നു തെളിയിക്കുന്നതിനുമാണ് സന്തിയാഗോ കടലിൽ ഇറങ്ങിയതെന്നാണ് ലേഖകൻ്റെ വാദം.  ഇത് വ്യർത്ഥവും ഉപരിപ്ലവവുമായ വായനയാണ്. ആഴം കുറഞ്ഞ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ കൊണ്ട് തൃപ്തിപ്പെടുന്ന ഒരാൾക്ക് മാത്രമേ  ഇങ്ങനെ വിവരിക്കാനാവൂ. എന്നാൽ യാഥാർത്ഥ്യമെന്താണ്? ഒരു മീനിനെ പോലും പിടിക്കാനാവാതെ എൺപത്തിനാല് ദിവസം കടലിൽ ചുറ്റിത്തിരിഞ്ഞ സന്തിയാഗോ പിന്നീടാണ് ഗൾഫ് സ്ട്രീമിലേക്ക് തിരിഞ്ഞത്. അപ്പോഴാണ് മാർലിൻ മത്സ്യം ചൂണ്ടയിൽ കുരുക്കുന്നത്. അത് ആ മനുഷ്യനെ വലിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നോട്ടു കുതിച്ചു. രണ്ടു ദിവസം ,അദ്ദേഹം പിടി വിടാതെ മത്സ്യത്തിനൊപ്പം സഞ്ചരിച്ചു .അദ്ദേഹത്തിന്  ആ വലിയ മത്സ്യത്തൊട് ‘സ്നേഹം’ തോന്നി. എന്നാൽ മൂന്നാം ദിവസം അദ്ദേഹം അതിനെ കത്തിക്കൊല്ലുന്നു; എന്നിട്ട് വള്ളത്തിൻ്റെ വശത്ത് കെട്ടിയിട്ടുന്നു. 

മാർലിൻ്റെ ചോര പടർന്നതോടെ സ്രാവുകൾ കൂട്ടമായെത്തി അതിൻ്റെ  മാംസം മുഴുവനും തിന്നുതീർക്കുന്നു . ഒടുവിൽ പതിനെട്ടടി നീളമുള്ള മീനിൻ്റെ അസ്ഥികൂടം വലിച്ചുകൊണ്ട് വൃദ്ധൻ തീരത്ത് എത്തുന്നു. 

എന്താണ് ഈ നോവൽ വീക്ഷിക്കുന്നത്? അത് മനുഷ്യൻ്റെ  പ്രയത്നത്തിലെ ശൂന്യത വെളിപ്പെടുത്തുകയാണ്. യാതൊരു ലക്ഷ്യവുമില്ലാതെ പാവപ്പെട്ട ജീവികളെ വേട്ടയാടിയും കൊന്നും രസിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ്റെ ക്രൂരമുഖല്ലേ സന്തിയാഗോ ? കടലിൽ നീന്തിത്തുടച്ച് ഉല്ലസിച്ച് കഴിഞ്ഞ ഒരു വലിയ മത്സ്യത്തെ മുൻജന്മ പക വീട്ടാനെന്ന പോലെ പിന്തുടർന്ന് കൊത്തിപ്പിളർന്ന് കടലിൽ മറ്റു മീനുകൾക്ക് തിന്നു തീർക്കാൻ വിട്ടു കൊടുത്ത് രസിക്കുന്ന ഈ വൃദ്ധനു എന്ത് നന്മയാണുള്ളത് ? അതിൻ്റെ അസ്ഥികൂടവുമായി തീരത്തു വരുന്ന അയാൾക്ക് ഒന്നും മിണ്ടാനില്ലാതെ പോകുന്നത് അതുകൊണ്ടാണ്. മനുഷ്യൻ വെറുതെയും ക്രൂരനാണ് ;അവൻ സാമാന്യം തരക്കേടില്ലാത്ത വൃത്തികെട്ട ജീവിയാണ്. ഇതല്ലേ ആ നോവൽ പറയുന്നത് ?നമ്മളെല്ലാം വലിയ മീൻ വേട്ടക്കാരാണ് .ഇരയെ പിടിച്ചുകെട്ടി എന്ന് അഭിമാനിക്കും. എന്നാൽ കരയിലെത്തുമ്പോൾ, എന്താണോ  നേടിയത് അതുകൊണ്ട് ഒരു പ്രയോജനവും ഉണ്ടാകാറില്ല. വേട്ട മാത്രം മിച്ചം! .മനുഷ്യൻ  ഫലശൂന്യതയുടെ ചതുപ്പിലേക്ക് താഴ്ന്നു പോവുകയാണ്. അവൻ ജീവിതസാഗരത്തിൽ നിന്ന് പിടിച്ചുകൊണ്ടു വരുന്ന മത്സ്യങ്ങളെല്ലാം  അസ്ഥികൂടങ്ങളായിരിക്കും! .നമ്മൾ ക്രൂരവിനോദത്തിലെ നിഷ്കാമികളായി തുടരും.നമുക്ക് സ്വന്തമായി ഒന്നുതന്നെ നേടാനാവില്ല; നശിപ്പിക്കാനാവും .

സന്തിയാഗോ ഏതോ വിജയം നേടുകയായിരുന്നുവെന്ന് ബാലകൃഷ്ണൻ പറയുന്നത് അസംബന്ധമാണ്. ഹെമിംഗ്‌വേ ജീവിത നൃശംസതയുടെ അസ്ഥികൂടമാണ് നമുക്ക് മുന്നിൽ വയ്ക്കുന്നത്. അത്  വിജയമല്ല .മനുഷ്യനെ തകർക്കാൻ കഴിയില്ല എന്ന സന്ദേശമാണ് നോവൽ നൽകുന്നതെന്ന ലേഖകൻ്റെ വാദം എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. മനുഷ്യൻ്റെ മഹാവിജയങ്ങളെല്ലാം കാലാന്തരത്തിൽ വിഡ്ഢിത്തങ്ങളും തിരിച്ചടികളും അവിദ്യകളുമായി പരിണമിക്കുന്നു എന്ന ആശയമാണ് നോവൽ നല്കുന്നത്. 

കാർലോസ് ഫ്യൂവൻ്റിസും സ്പാനീഷ് ഭാഷയും 

പ്രമുഖ ലാറ്റിനമേരിക്കൻ നോവലിസ്റ്റ്  കാർലോസ് ഫ്യൂവൻ്റിസ് (Carlos Fuentis)സ്പാനിഷ് ഭാഷയോടുള്ള തൻ്റെ ആത്മബന്ധത്തെക്കുറിച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:

“സ്പാനീഷ് ഭാഷയിൽ അപമാനിച്ചാൽ  എനിക്ക് വല്ലാതെ നോവും . കാരണം, അതാണ് എൻ്റെ സ്നേഹത്തിൻ്റെ  ഭാഷ.ഈ ഭാഷയിലേ എനിക്ക് പ്രേമിക്കാനാവൂ .അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ എപ്പോഴും മെക്സിക്കൻ സ്ത്രീകളെ തന്നെ കല്യാണം കഴിക്കുന്നത് .കാരണം, അവർക്കെന്നെ  മനസ്സിലാവും ” .

ഭാഷയിലാണ് ഒരു മികച്ച എഴുത്തുകാരൻ തൻ്റെ പൂർവ്വജന്മങ്ങൾ തേടുന്നത് .അതിൽ നിന്നാണ് പ്രമേയങ്ങൾ ഉണ്ടാവുന്നത്. സറിയലിസം ,മാജിക്കൽ റിയലിസം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് ലാറ്റിനമേരിക്കൻ നോവലുകളെ ലഘൂകരിക്കരുതെന്നാണ് അദ്ദേഹം പറയുന്നത് .” അതിനൊക്കെ മുകളിലാണ് ലാറ്റിനമേരിക്കൻ പ്രമേയങ്ങൾ .സെർവാന്തസ് ‘ഡോൺ ക്വിക്സോട്ട് ‘എന്ന നോവലിൽ  തുടങ്ങിയതാണത്. യാഥാർത്ഥ്യവും മിഥ്യയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെയാണ് ലാറ്റിനമേരിക്കൻ ഫിക്ഷ്ൻ പരിശോധിക്കുന്നത് “.

ഗീതാ ബിന്നി രചിച്ച ‘അദൃശ്യമായവയെ കാണാനുള്ള ജനാലകൾ ‘(പ്രഭാതരശ്മി, മെയ് )എന്ന കഥ മതാതീതമായ ഒരു മനുഷ്യനെ ലക്ഷ്യം വയ്ക്കുകയാണെന്നു തോന്നുമെങ്കിലും രണ്ടു മതങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ആന്തരിക സംഘട്ടത്തെക്കുറിച്ചാണ് വിവരിക്കുന്നത്. ഒരു മതത്തിൽ പെട്ടവർക്ക് അത് വിട്ട് മറ്റൊരു ദൈവത്തെ വിളിക്കാൻ അവകാശമില്ലെന്ന് സൂചിതമാവുന്നു.

“മനുഷ്യരുടെ ആഗ്രഹനിവർത്തിക്കായി  തീർന്നിരിക്കുന്നു ആത്മീയത. ചുവന്ന ചരടുകൾ കൈയിലും കഴുത്തിലും കെട്ടി നിന്നവർ വീട്ടിൽ കയറിയുമിറങ്ങിയും റോന്ത് ചുറ്റിക്കൊക്കൊണ്ടിരുന്നു . അമ്മാവന്മാർ അവരുമായി ഗൗരവമായ ചർച്ചയിലാണെന്നു കണ്ടു .അതിനു മീതെ എന്തു ദൈവം? എന്തു  പ്രാർത്ഥന? എനിക്കൊന്ന് കരയാനെങ്കിലും സാധിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ .തോളിൽ തട്ടിയ കൈകൾ പിടിച്ചു തിരിഞ്ഞു നോക്കി ” .

മറ്റൊരിടത്ത് കഥാകാരിയുടെ വാക്കുകൾ ഇങ്ങനെ: “അവളെന്നുമൊരു സത്യമായും  ജീവനായും പ്രാപിച്ച വിശ്വാസത്തെ അന്ത്യത്തോളം മുറുകെപ്പിടിച്ചവളായും  എൻ്റൊപ്പമുണ്ടാവും. ഏതൊരു പ്രാർത്ഥനാ കൂട്ടായ്മയ്ക്കും, ജാതികൾക്കും മതങ്ങൾക്കും പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്കുമപ്പുറമാണ് മനുഷ്യബന്ധങ്ങൾ. അതിൻ്റെ വ്യാപ്തി, വ്യവസ്ഥയില്ലാത്ത സ്നേഹം, അതുമാത്രമാണ് സത്യം. ബാക്കി കാണുന്നതും കാണിക്കുന്നതുമെല്ലാം വെറും മായ ” .മലയാള കഥയിൽ ഇപ്പോൾ ഈ അവബോധമില്ല .കാരണം ,രാഷ്ട്രീയ ഭിക്ഷാംദേഹിയാവുന്നവരുടെ എണ്ണം കൂടുകയാണ്. സ്വന്തം ജാതിയും മതവും വിദഗ്ദ്ധമായി ഇന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ വിജയചിഹ്നങ്ങളാക്കാൻ കഴിയുന്നവർ ഏറെയാണ്. ഫേസ്ബുക്ക് കഥാകാരൻമാർ പോലും സ്വന്തം ജാതിയും മതവുമാണ് മാർക്കറ്റ് ചെയ്യുന്നത്.

കാക്കനാടൻ എഴുതുമ്പോൾ 

ജീവിതം വ്യർത്ഥമാണെന്ന് ബൈബിൾ പഴയനിയമത്തിൽ സഭാപ്രസംഗകൻ പറയുന്നുണ്ട്. ആ വ്യർത്ഥതയെ വരവേല്ക്കാൻ നമുക്ക് സജ്ജരാകാമെന്നാണ് ഈ യഹൂദ ചിന്തകൻ പറയുന്നത്. കാക്കനാടൻ്റെ ‘ഉച്ച തിരഞ്ഞ് എന്തോ തിരഞ്ഞ് ‘ എന്ന മനോഹരമായ കഥയുടെ ഒടുവിൽ ഇങ്ങനെ വായിക്കാം: ” പൗർണമിയെ തിരഞ്ഞല്ല താൻ നടക്കുന്നത്. പൗർണമിയുടെ മകനെ തിരഞ്ഞാണോ ?അതുമല്ല .അവൻ്റെ അച്ഛനെ തിരഞ്ഞാണോ ? ആവില്ല. അതവൻ്റെ കാര്യമല്ലേ? അവനല്ലേ അവൻ്റെ അച്ഛനെ അന്വേഷിക്കേണ്ടത്?

താൻ തിരഞ്ഞു നടക്കുന്നത് തന്നെത്തന്നെ. ആകാശത്തിലേക്കുയർന്ന വെള്ളിൽ പറവയാണെന്ന്, തൻ്റെ  സ്വന്തം വേരുകൾ തന്നെയാണെന്ന് വരുമോ? തനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടത് തന്നെത്തന്നെയല്ലേ? തൻ്റെ വേരുകൾ തന്നെയല്ലേ? പക്ഷേ, വേരുകൾ  ഉണ്ടാവണമെന്ന് ആർക്കാണിത്ര നിർബന്ധം? കാറ്റിന് വേരുകളുണ്ടോ? കടലിനു വേരുകളുണ്ടോ? ആകാശത്തിനു വേരുകളുണ്ടോ? കടലിനു മീതേ ആകാശത്തിൻ്റെ ചുറ്റിപ്പറക്കുന്ന വെള്ളിൽപ്പറവകൾക്കുണ്ടോ ?അപ്പോൾ അന്വേഷണം വ്യർത്ഥമാണെന്നോ ?ആയ്ക്കോട്ടെ. എങ്കിലും തുടരുക തന്നെ “. 

ജീവിതത്തിലെ നൈരന്തര്യത്തെ നിലനിർത്തുന്ന ഈ വികാരം കാക്കനാടൻ ‘മടക്കയാത്ര’എന്ന കഥയിലും ആവിഷ്കരിക്കുന്നുണ്ട്. എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് അനന്തതയിലേക്ക് യാത്ര പോകാൻ തീരുമാനിച്ച ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥൻ്റെ മനസ്സിലേക്ക് ഈ  ചിന്തകൾ കടന്നു വന്നു;” ഇവരോടൊക്കെ തനിക്ക് കടപ്പാടില്ലേ ? കടപ്പാടുകളെ വിട്ടോടുന്നത് ഭീരുത്വവും ഒപ്പം ക്രൂരതയുമല്ലേ ?ആരോടും ഇതുവരെ ക്രൂരതയൊന്നും കാട്ടിയിട്ടില്ലാത്ത താൻ ഇപ്പോൾ ഒരു നൈമിഷികനിമിഷത്തിൻ്റെ , പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഒരു ആശങ്കയുടെ പേരിൽ ക്രൂരനും ഭീരുവുമാകുന്നത് ശരിയാണോ ? വാച്ചിൽ നോക്കി .മണി ഏഴര .വളരെ വേഗം നടന്നെങ്കിലേ തിരിച്ചു വീട്ടിലെത്തി ദിനചര്യകൾ കഴിച്ച് തയ്യാറായി സമയത്തിന് ആഫീസിലെത്താൻ പറ്റൂ. വളർച്ച മുറ്റുന്ന പകൽ മറന്നു. ദക്ഷിണായനം മറന്നു. വഴിമധ്യേ കുശലം ചോദിച്ചു ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന മനുഷ്യരെ മറന്നു.തോബിയാസിനെയും അവൻ്റെ മീനുകളെയും മറന്നു. അയാൾ തിടുക്കത്തിൽ തിരിച്ചു നടന്നു. പ്രാരാബ്ധങ്ങൾ നിറഞ്ഞ, ഒപ്പം സന്തോഷവും പകരുന്ന ജീവിതത്തിലേക്ക് ” .കാക്കനാടൻ ജീവിതത്തെ എതിർക്കുന്നില്ല .ഒരു പളുങ്ക് പാത്രം എന്ന പോലെ അദ്ദേഹം അതിനെ പരിപാലിക്കുകയാണ്. ജീവിതത്തിൻ്റെ  സത്യസന്ധമായ വിനിമയസ്വരങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

ആഴം കുറഞ്ഞ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ എങ്ങനെ കാലഹരണപ്പെടുന്നു 

എല്ലാവർക്കും അറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങൾ മാത്രം എഴുതുന്ന കഥാകൃത്തുക്കളുണ്ട്. അതിൻ്റെ കാരണം വളരെ വ്യക്തമാണ്. അവർക്ക് അതിനപ്പുറമുള്ള ഒന്നിനെക്കുറിച്ചും ആലോചിക്കാനില്ല .അവർ സാധാരണ പത്രവാർത്തകൾക്കും വിനോദങ്ങൾക്കുമൊപ്പമാണ്. അവരുടെ സംവേദനശേഷി പരിമിതമാണ്. അവർക്ക് പരമാവധി ചെയ്യാനാവുന്നത് ,സ്കൂളിൽ പഠിച്ച കാലഘട്ടിലെ ഒരു സംഭവം ഓർത്തെടുക്കുന്നതാണ്. ഇത്തരം ‘കണ്ടുപിടുത്തങ്ങൾ ‘ മഹാസംഭവം എന്ന മട്ടിൽ പരിചയപ്പെടുത്തുന്ന അതിബുദ്ധിമാന്മാർ ധാരാളമുള്ള നാടാണിത്. ഇത്തരം കഥാകൃത്തുക്കളുടെ മുഖചിത്രങ്ങളോ ,പുസ്തകങ്ങളുടെ പുറംചട്ടകളിലെ ചിരിഫോട്ടോകളോ  എന്നെ ആകർഷിക്കാറില്ല . ആകർഷിക്കാറില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല എന്നെ മിക്കപ്പോഴും മരവിപ്പിലേക്കും  ആത്മനിന്ദയിലേക്കും നാഡീപരമായ അസ്വസ്ഥതയിലേക്കുമാണ് കൊണ്ടു പോകാറുള്ളത്. ഇത്തരക്കാരുടെ രണ്ടോ മൂന്നോ കഥകൾ വായിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ നീണ്ട ഇടവേളക്കുശേഷമാവും ഇവരുടെ കൃതികൾ ഒന്നു കൂടി പരിശ്രമിക്കുക. ഇടവേള ചുരുങ്ങിയത് മൂന്നു വർഷം എടുക്കും.

ഫ്രഞ്ച് കഥാകൃത്ത് എമിലി സോള (Emile Zola) പറഞ്ഞ ഒരു കാര്യം ഓർക്കുകയാണ്; നിങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ എന്തെങ്കിലും ഒരു വിഷമമുണ്ടെങ്കിൽ അത് മറ്റൊന്നിനും പിന്നെ ഇടം കൊടുക്കില്ല .തെളിഞ്ഞ വാക്യങ്ങൾ പോലും എഴുതാൻ അറിയാത്തവർ ഇപ്പോഴും ആഴം കുറഞ്ഞ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളുള്ള കഥകളുമായി വരാറുണ്ട് .എന്തിനാണ് ഇത്തരം കഥകൾ? വായനക്കാരുടെ പൊതുമണ്ഡലം ഇന്ന് ടെലിവിഷൻ വാർത്തകളുടെയും വ്യാജവാർത്തകൾ നിർമ്മിച്ച് പണമുണ്ടാക്കുന്ന യൂട്യൂബർമാരുടെയും കൈകളിലാണ്.

ഈ പറഞ്ഞതെല്ലാം തത്ത്വത്തിൽ ഒന്നുതന്നെയാണ്. ഇക്കൂട്ടരെ രസിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടിയാണോ ഇന്ന് കഥാകൃത്തുക്കൾ എഴുതേണ്ടത് ?

പൊതുമണ്ഡലത്തിൻ്റെ  വളരെ ഉപരിപ്ളവമായ ഘടനയെ ,അഗാധമായതിനെയെല്ലാം നിഷേധിക്കുന്ന മാനസികാവസ്ഥയെ ബ്രേക്ക് ചെയ്യാനാണ് ഇന്ന് ഒരാൾ എഴുതേണ്ടത് .ഒരു കഥാകൃത്ത് എന്ന നിലയിൽ താൻ ഇതിനപ്പുറവും കാണുന്നു എന്ന ബോധ്യത്തിൽ നിന്നാണ് ചിന്തയാരംഭിക്കേണ്ടത് . എന്നാൽ പഠിച്ചതോ ഗവേഷണം ചെയ്തതോ ആയിരിക്കുകയുമരുത്.  കാരണം, അങ്ങനെയായാൽ അതും ആഴം കുറഞ്ഞതും, പൊതുമണ്ഡലത്തിൽ ആർക്കും സുലഭമായി ലഭിക്കുന്നതുമായിരിക്കും.

തന്നെ അസ്വസ്ഥപ്പെടുത്തുന്ന എന്തോ ചിലതുണ്ട് .താൻ വ്യതിരക്തമായി വ്യഥയനുഭവിക്കുന്നു. താൻ ഏകാകിയാണെങ്കിലും അതിനുള്ളിൽ പലതരം വിച്ഛേങ്ങളെ നേരിടുന്നു. തൻ്റെ  ഭാഷ ഇനിയും ആരായേണ്ടതുണ്ട്.  തനിക്ക് പലതും തുറന്നു നോക്കാനുണ്ട്. പലതും മണ്ണിനടിയിൽ നിന്ന് പുറത്തെടുത്ത് പരിശോധിക്കാനുണ്ട് എന്ന ചിന്തയിൽ നിന്നാണ് ഒരു വലിയ കഥാകൃത്ത് എഴുതാനുള്ള ഇന്ധനം തേടുന്നത്.

കഥകൾ പൂഴ്ത്തിവയ്ക്കുന്നത് 

ചിലപ്പോൾ എഴുത്തു തന്നെ ഒരാളുടെ  സ്വാനുഭവങ്ങൾക്കും വിമർശനങ്ങൾക്കും കാഴ്ചപ്പാടുകൾക്കും എതിരായി മാറാം. പ്രസാധകരെയും വായനക്കാരെയും വെറുതെ രസിപ്പിക്കാൻ നിയുക്തരായവരുണ്ട്. അവർ ഗാനരചയിതാക്കളെ പോലെ ശബ്ദസൗന്ദര്യമുള്ള വാക്കുകളും ആശയങ്ങളും കൊണ്ടു മാത്രമാവും ജീവിക്കുക. മറ്റുള്ളവർക്ക് വേണ്ടിയാണ് എഴുതുന്നതെങ്കിൽ ഞാൻ വാക്കിലും ചിന്തയിലും അഴിമതിക്കാരനാവണം.

എന്നെ മറച്ചുപിടിച്ചു നുണകൾ  എഴുതേണ്ടിവരും. ഈ വസ്തുത  ബോധ്യപ്പെട്ടതുകൊണ്ടാണ് അമേരിക്കൻ കഥാകൃത്ത് ജെ.ഡി.സലിംജർ(J.D.Salinger) എഴുതിയ കഥകൾ മിക്കതും പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്താതെ പൂഴ്ത്തിവച്ചത്. 

The Catcher in the Rye എന്ന നോവലിലൂടെ അറിയപ്പെട്ട സലിംജർ താൻ കഥകൾ പൂഴ്ത്തിവയ്ക്കാനുണ്ടായ സാഹചര്യത്തെപ്പറ്റി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: 

“പ്രസിദ്ധീകരിക്കാതിരിക്കുന്നതിൽ അതിശയകമായ ഒരു സമാധാനമുണ്ട്. അത് ശാന്തി നല്കുന്നു. എൻ്റെ സ്വകാര്യതയ്ക്ക് നേരെയുള്ള ഭീകരമായ ഒരാക്രമണമാണ് പ്രസാധനം .ഞാൻ എഴുതാനാണ് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്‌. ഞാൻ എഴുത്തിനെ സ്നേഹിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഞാനെഴുതുന്നത് എനിക്ക് വേണ്ടി മാത്രമാണ്; എൻ്റെ അനുഭവത്തിന് വേണ്ടിയാണ്” .

കാവ്യാ അയ്യപ്പൻ എഴുതിയ ‘പണ്ടാരത്തൊഴുത്ത് ‘(മൂല്യശ്രുതി, മെയ് )നല്ലൊരു പരിശ്രമമാണ് . അതിയാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ മിത്താക്കി  മാറ്റുന്ന കല പരീക്ഷിക്കുകയാണ് കഥാകാരി .”ആലുവപ്പുഴയിൽ പൊന്തിയ ശവം അവറാച്ചനെപ്പോലെ ഉണ്ടെന്ന് ആരാണ്ടൊക്കെ പറഞ്ഞെങ്കിലും അത് കേട്ട്  നിലവിളിക്കാൻ അനിക്ക് തോന്നിയില്ല. അപ്പനെ തിരഞ്ഞു പോകണം എന്ന് എൽവിസിനും തോന്നിയില്ല. അപ്പൻ എന്താണെന്ന് അവൻ അറിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഒരുപാട് പശുക്കളെ വളർത്തുന്ന, അവർക്ക് വേണ്ടി ജീവിച്ച, തന്നെയും അമ്മച്ചിയെയും അതിന് നിർബന്ധിച്ചു ഭയപ്പെടുത്തിയിരുന്ന ഒരു മനുഷ്യനെ മാത്രമേ എൽസിനു അറിയാമായിരുന്നുള്ളൂ”. 

മനുഷ്യൻ വലിയൊരു സാംസ്കാരിക ജീവിയാണെന്ന് പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും അതെല്ലാം പഴയ കാലത്തിൽ, ചരിത്രത്തിൽ മാത്രമാണുള്ളത്. ഭൂതകാലത്തിൻ്റെ മിഥ്യകളിൽ അഭിരമിക്കുന്ന അവനെന്ത് യാഥാർത്ഥ്യം?

കാൽവിനോയുടെ ഭ്രമം

സാഹിത്യകാരന് അല്പം ഭ്രമ ചിന്തകളൊക്കെ വേണം. വെറുമൊരു അനുസരണയുള്ള ജോലിക്കാരൻ മാത്രമായാൽ അവന് എഴുതാനൊക്കില്ല. അവൻ്റെ ചിന്തയിലെ കാറ്റും കോളും അവനെ അലങ്കോലമാക്കും. ഇറ്റാലിയൻ എഴുത്തുകാരൻ ഇറ്റാലോ കാൽവിനോ (Italo Calvino) പറഞ്ഞു :

“എഴുതുമ്പോൾ ഞാൻ ശരിക്കും ഭ്രമത്തിലാണ്; ഒരു മതിഭ്രമത്തിൽ എന്നപോലെയാണ് ഞാൻ എഴുതുന്നത് .ഭ്രാന്തമായ കാര്യങ്ങൾ ,ഞാനെങ്ങനെയാണ് എഴുതുന്നതെന്ന് എനിക്കറിയില്ല .എന്നെ ഒരു വ്യാജനെന്ന് വിളിച്ചേക്കാം. ഞാനെൻ്റെ യുക്തിയും അഭിരുചിയും സംസ്കാരവുമാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. എന്നാൽ എനിക്ക് എൻ്റെ മാനസികഭ്രമങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാനാവില്ല ” .

പ്രക്ഷോഭത്തിൻ്റെ ആത്മീയത

സാഹിത്യകലയിലെ പ്രക്ഷോഭത്തിന് ആത്മീയജീവിതമുണ്ട് .അതുകൊണ്ടാണ് ടി.എസ്. എലിയറ്റ് രചിച്ച The Waste Land എന്ന കവിതയുടെ നൂറു വർഷം പ്രമാണിച്ച് ഞാൻ ‘അക്ഷരജാലക’ത്തിൽ എഴുതിയ  ലേഖനത്തിനു ‘ഒരു കവിതയുടെ ആത്മീയജീവിതം’ എന്ന് പേരിട്ടത്.  ഓരോ മികച്ച സൃഷ്ടിയും എങ്ങനെയാണ് കലാപമാകുന്നതെന്ന്  ഞാൻ വിവരിച്ചത് 1989 ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ‘മനുഷ്യാംബരാന്തങ്ങൾ’ എന്ന പുസ്തകത്തിലാണ് .അതിൽ ‘പ്രക്ഷോഭത്തിൻ്റെ ആത്മീയത ‘എന്ന പേരിൽ ഒരു ലേഖനമുണ്ട്. ഒരു ഭാഗം ഇവിടെ ഉദ്ധരിക്കാം :”കലാപകാരി ഭരണകൂടത്തിൽ നിന്ന് അകന്നു പോവുകയാണ്. അയാളുടെ ഉള്ളിലെ  ഏകാന്തതയും പ്രകൃതിയും തമ്മിലുള്ള നിത്യമായ കലഹങ്ങളാണ് അയാളെ  പരിവർത്തിപ്പിക്കുന്നത്. ആ കലഹങ്ങളെ പരിഹരിക്കുമ്പോൾ രണ്ടു  പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് അയാൾ ഉത്തരം തേടുന്നു. സ്വന്തം ആദ്ധ്യാത്മിക പ്രതിസന്ധികളെ അതിജീവിക്കുന്നു .

അതേ സമയം തന്നെ സകല മനുഷ്യരുടെയും നന്മയുടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് സഞ്ചാരം നടത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. പ്രകൃതി എല്ലാ മനുഷ്യരിലും സാന്ദർഭികമായ തിരിച്ചറിവുകൾ  ഉണർത്താറുണ്ടെങ്കിലും കലാപകാരികളിലാണ് അതിൻ്റെ ഭാവ പൂർണിമ കണ്ടെത്താനാവുന്നത്.പ്രകൃതി  ആ മനസ്സുകളിൽ കാലഭേദങ്ങൾക്കുപ്പുറത്തേക്ക് വ്യാപിക്കുന്നു. ചാന്തു പോലെ പ്രകൃതി, മനസ്സിൻ്റെ പുരാതന ഭിത്തികളിൽ  സാന്ധ്യകോശങ്ങളെ വരച്ചിടുന്നു “.

പ്രക്ഷോഭത്തിൻ്റെ ആത്മീയ വശം മറ്റൊരു ദൈവചിന്തയാണ് .ദൈവത്തെ ,ഇവിടെ ,മനുഷ്യൻ്റെ പ്രയത്നത്തിൻ്റെ സദ്ഫലങ്ങളുടെ ആകാരമായാണ് കാണേണ്ടത് .

ദാരിദ്ര്യവും ഉന്നതമായ സംവേദനവും 

ചില സാഹിത്യകാരന്മാരും അക്കാദമിക് പ്രഭൃതികളും കരുതി വച്ചിരിക്കുന്നത് ദരിദ്രരായവർക്ക് ,പ്രത്യേകിച്ച്‌ പാവപ്പെട്ട തൊഴിലാളികൾക്കും വിദ്യാഭ്യാസം കുറഞ്ഞവർക്കും ഉന്നതമായ സാഹിത്യം മനസിലാകില്ലെന്നാണ്.  ഈ വിഭാഗം ജനങ്ങൾക്ക് അതിവൈകാരികതയുടെ ഓവുചാൽ മതിയെന്ന ധാരണ പോലും മേൽപ്പറഞ്ഞവർക്കുണ്ട്. എന്നാൽ തീർത്തും തെറ്റായ നിലപാടാണത്. 

വിദ്യാഭ്യാസം കുറഞ്ഞതു കൊണ്ട് ഒരാൾ നല്ല സാഹിത്യം ഉൾക്കൊള്ളാതിരിക്കുന്നില്ല.  വിദ്യാഭ്യാസമല്ല, മനസ്സിൻ്റെ പ്രത്യേകതയാണ് ഒരാളെ നല്ല വായനക്കാരനാക്കുന്നത്. ഞാൻ പത്രപ്രവർത്തകനായിരുന്നപ്പോൾ, ചില എഴുത്തുകാരുടെ പ്രൊഫൈൽ എഴുതാൻ പോവുകയാണെന്ന് അറിഞ്ഞ എൻ്റെ അമ്മ എന്നെ നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തി. അമ്മയ്ക്ക് 93 വയസായി ഇപ്പോൾ. കഷ്ടിച്ച് സ്കൂൾ വിദ്യാഭ്യാസമേ അമ്മയ്ക്കുള്ളു. ‘നീ  കുമാരനാശാനെക്കുറിച്ചോ ,നാരായണഗുരുവിനെക്കുറിച്ചോ എഴുതൂ ‘എന്നാണ് അമ്മ പറഞ്ഞത് .കാരണം, ആശാൻ്റെ കൃതികൾ അമ്മയ്ക്ക് മിക്കവാറും ഹൃദിസ്ഥമായിരുന്നു. അതുപോലെ ഗുരുവിൻ്റെയും.

എൻ്റെ ഒരു സുഹൃത്തിനു പത്താം ക്ലാസ് വിദ്യാഭ്യാസമേയുള്ള.എന്നാൽ ഷേക്സ്പിയർ കൃതികളെക്കുറിച്ച് എന്താണ് എഴുതാത്തതെന്ന് അദ്ദേഹം  ചോദിക്കാറുണ്ട് .എൻ്റെ ‘ജലഛായ വായിച്ച് ആശ്ചര്യം പ്രകടിപ്പിച്ച അദ്ദേഹം ‘ശ്രീനാരായണായ ‘യുടെ പത്തു കോപ്പികളാണ് വാങ്ങിയത്. ഒൻപതെണ്ണം മറ്റു വായനക്കാർക്ക് കൊടുക്കാനാണത്രേ .ഇതിർത്ഥം  അക്കാദമി പശ്ചാത്തലമോ വിദ്യാഭ്യാസമോ ധനമോ ഒന്നുമല്ല ഒരുവൻ്റെ ഉന്നതമായ വായനയ്ക്ക് അടിസ്ഥാനം;മനസ്സിൻ്റെ ശേഷിയാണ്. 

ചിലർ ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസം നേടി കലാലയങ്ങളിൽ ജോലി സമ്പാദിച്ചാലും വായനയിൽ പൈങ്കിളിയായിരിക്കും.  അവർക്ക് പല കാര്യങ്ങളിലും  ബുദ്ധിപരമായ ആഴമുണ്ടായിരിക്കാം. പക്ഷേ ,വായനയുടെ ഉന്നതമായ സംസ്കാരം ഉണ്ടാവില്ല .

കാലത്തിൻ്റെ പരിണാമത്തിൽ ഒരുവൻ അവനാവശ്യമായ ഇരുണ്ട കാല്പനികതയും ഫാൻ്റസിയും അവൻ തന്നെ കണ്ടെത്തണം., നിലനിൽപ്പിനുവേണ്ടി .സങ്കീർണതയല്ല താൻ  തേടുന്നത് ,ഒരു ചെറിയ സ്ഥലത്ത് സംഭവിക്കുന്നതിൻ്റെ ചില സൂചനകൾ പരിശോധിക്കുക മാത്രമാണ് – അമേരിക്കൻ എഴുത്തുകാരൻ  ബ്രിയാൻ ഇവൻസൻ (Brian Evenson) പറഞ്ഞു. ചെറുകഥകൾ വായിച്ചശേഷവും അത്  വായനക്കാരുടെ മനസ്സിൽ ജീവിക്കണം. അതിനു ദീർഘമായി എഴുതേണ്ടതില്ല. ചെറുകഥയുടെ രൂപം ഇപ്പോഴും തന്നെ അതിശയിപ്പിക്കുന്നതായി അദ്ദേഹം അറിയിക്കുന്നു. അതിന് മറ്റ് കലാരൂപങ്ങളെ ഹാസ്യാനുകരണം ചെയ്യാനാവും – അദ്ദേഹം ചിന്തിക്കുന്നു .

ഡി എച്ച് ലോറൻസ്  ലൈംഗികത കണ്ടുപിടിച്ചു 

ഇംഗ്ളീഷ് നോവലിസ്റ്റ് ഡി. എച്ച് .ലോറൻസ് Lady chatterly’s Lover എന്ന നോവലിലൂടെ മനുഷ്യ മനസിലെ ലൈംഗികത കണ്ടു പിടിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. മനുഷ്യർക്ക് ലൈംഗികതയുടെ കാര്യത്തിലുണ്ടായിരുന്ന മുൻവിധിയും അന്ധവിശ്വാസവും വെറുപ്പും ലോറൻസ് തകർത്തു.

‘മനുഷ്യനു എന്തുമായിത്തീരാനുള്ള കഴിവുണ്ട്. വൈകാരികമായി എന്താണോ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്  അവൻ അത് അതായിത്തീരുന്നു’ – അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ഇംഗ്ലീഷുകാരുടെ ജീവിത സങ്കല്പ്പം പാളിപ്പോയി എന്ന അറിവിൽ നിന്നാണ് അദ്ദേഹം വിപ്ളവകരമായ പലതും എഴുതിയത്. ‘ജീവിക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു പുതിയ ആശയം നാം  കണ്ടുപിടിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു’. 

We must be prepared to have a new conception of what it means, to live.

ആദർശങ്ങളോ സന്ദേശങ്ങളോ ആപ്തവാക്യങ്ങളോ മാമൂലുകളോ സാംസ്കാരിക മൂല്യള്ള ഒരു എഴുത്തുകാരനെ സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ല. അതൊക്കെ കുടത്തിനു പുറത്ത് വെള്ളമൊഴിക്കുന്ന പോലെയാണ്. മാതാപിതാക്കളെ സ്തുതിച്ച് കവിതയെഴുതുന്നവരെ കണ്ടിട്ടില്ലേ ?അതിൽ പിതാവിനെ വിട്ടിട്ട് മാതാവിനോട് അമിതമായ താല്പര്യമുണ്ടെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നവരെയും കാണാം.

അമ്മയെ സ്നേഹിക്കണമെന്ന് ഇവന്മാർ പറഞ്ഞിട്ട് വേണോ നമ്മൾ അറിയാൻ ?യാതൊരു ചിന്തയുമില്ലാതെ സ്തംഭിച്ചു നില്ക്കുന്നവരാണ് ഇത്തരം ക്ലീഷേകൾ ഉപയോഗിക്കുന്നത്. 

സ്വന്തമായി ചിന്തയില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഇവർക്ക് ചിന്താപ്രശ്നങ്ങളുമില്ല. ഒരു സന്ദേശം പകരാൻ വേണ്ടി കഥയെഴുതാൻ മെനക്കെടണ്ട. എന്തെന്നാൽ, സന്ദേശം കേട്ട് പൊറുതിമുട്ടിയിരിക്കുകയാണ് വായനക്കാരൻ. ആരാധനാലയങ്ങളുടെ പുറംഭിത്തികളിലും സ്കൂളുകളുടെ ചുറ്റുമതിലിലും വരെ സന്ദേശങ്ങൾ കിട്ടാനുണ്ട്, ജീവിതകാലമത്രയും വായിച്ചുതീരാത്തത്രയും.

യു .എ .ഖാദറും കവിതയും 

യു. എ. ഖാദർ എഴുതിയ ‘രാധ കുടിവാഴുമിടം’എന്ന കഥയിലെ ഈ വിവരണം ശ്രദ്ധിക്കുക: ” അയാൾ പുറത്തേക്ക് നോക്കി .പുറത്ത് ഇരുട്ടാണ്. പരിസരമാകെ സുഖനിദ്രയിൽ അമർന്നിരുപ്പാണ്. വെളിച്ചത്തിൻ്റെ കണികപോലുമില്ല. ആകാശം കാറുമൂടിക്കിടക്കുന്നതിനാലാവണം  വൃക്ഷലതാദികൾക്ക് അനക്കമില്ല. കാറ്റു വീശുന്നില്ല. പ്രപഞ്ചം വിങ്ങി  വീർപ്പുമുട്ടുന്നതുപോലെ. അല്പം കാറ്റുവീശിയെങ്കിൽ ഉഷ്ണത്തിനു ശമനം  കിട്ടുമായിരുന്നു .ജാലകപ്പഴുതിലൂടെ നാലഞ്ചു നക്ഷത്രങ്ങൾ മാത്രം മുനിഞ്ഞുകത്തുന്ന കാറു നിറഞ്ഞ ആകാശം കാണാം .ജീവിതകാലം മുഴുക്കെ അവ്യക്തമായ ഒരു ദു:സ്വപ്നത്തിൻ്റെ പിന്നാലെ അറിയുവാനാണോ വിധി”.

കഥാകൃത്തിൻ്റെയുള്ളിൽ കവിതയുടെ മേഘാവൃതമായ ആകാശമുള്ളതുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ എഴുതാൻ കഴിയുന്നത് .ഗദ്യത്തിൻ്റെ ഏതൊരു പെരുമാറ്റത്തിലും കവിതയുടെ സംഗീതമുണ്ടായിരുന്നിരിക്കണം.യു.എ. ഖാദർ അവിശ്വസനീയമായ വിധം പ്രകൃതിയെ മനസ്സിൽ വളർത്തിയ കഥാകൃത്താണ്. ഇതൊക്കെ കലയുടെ അനിവാര്യമായ അടയാളങ്ങളാണ്. തന്നിലെ പ്രകൃതിയെ അദ്ദേഹം പുറത്തെടുക്കുന്നത് വെറും വർണനകൾക്ക് വേണ്ടി മാത്രമല്ല , ജീവിതത്തിൻ്റെ നിഗൂഢതയെക്കുറിച്ചുള്ള തിരച്ചിലിനുമാണ്.അതാര്യതയ്ക്കു നേരെയുള്ള നോട്ടമാണത്. ജീവിതത്തെ ഇങ്ങനെയും വ്യാഖ്യാനിക്കാൻ കഴിയണം. രചനയുടെ ചില ഘട്ടങ്ങളിൽ മനസ്സിനെ നിശ്ശബ്ദത വലയം ചെയ്യും. വികാരങ്ങളാണ് അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. അതിനൊരു ഭാഷയുണ്ട് .അതിലൂടെ ലോകത്തെ അറിയാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ് കഥാകൃത്ത് .

റഷ്യൻ കവി വ്ളാഡിമിർ മയക്കോവ്സ്കി(Vladimir Mayakovsky) എഴുതി: 

“എൻ്റെ വാക്കുകളും പ്രേമവും വിജയപ്രതീകമായ

ഒരു കമാനം ഒരുക്കുകയാണ് .

അതിലൂടെ കടന്നുപോകുകയാണ് അതിൻ്റെ എല്ലാ തേജസ്സിലും ,യാതൊരു അടയാളവും ബാക്കിവെയ്ക്കാതെ ,

എല്ലാ കാലങ്ങളിലെയും കാമുകിമാർ

“.

കലാകാരനു മാത്രമേ ഈ കാഴ്ച കാണാൻ കഴിയൂ ;യാദൃച്ഛികമെന്ന്  പറയട്ടെ, ഇവിടെ കാഴ്ച കാണുന്നത് കലാകാരനായ കവിയാണ് .നല്ല കഥാകൃത്തുക്കളിൽ ഇതുപോലെ കലാകാരനായ കവി ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു.

പാമുക്ക് നല്കന്ന പാഠം

“ഫിക്ഷ്ൻ യഥാർത്ഥ്യത്തിൻ്റെ ഒരു വിവരണമല്ല ;അത് അതിൽ തന്നെ മറ്റൊരു യാഥാർത്ഥ്യമാണ് ” -ടർക്കിഷ് എഴുത്തുകാരനായ ഒർഹാൻ പാമുക്ക് പറഞ്ഞതാണിത്. 

എഴുത്തുകാരൻ കൊണ്ടുവരുന്ന ലോകത്തിൻ്റെ  ആവിഷ്കാരങ്ങൾ പുറംലോകത്തിൻ്റേതല്ല;’ A texture  in itself ‘ – ഇതാണ് പുതിയകലയുടെ രഹസ്യം .Alternative reality ആണ് തേടേണ്ടത്. 

അഷ്ടമൂർത്തിയുടേത് കഥയോ ?

അഷ്ടമൂർത്തിയുടെ ‘കംല ‘(ഗ്രന്ഥാലോകം ,മെയ് )എന്ന കഥ എന്തിനെഴുതി എന്ന് മനസ്സിലാകുന്നില്ല. ഇതൊരു ലേഖനമായി അവതരിപ്പിക്കാവുന്നതാണ് . മുംബൈയിൽ പത്രപ്രവർത്തകനാവാൻ പോയ ഒരുവൻ്റെ കുറേ അനുഭവങ്ങൾ വിവരിക്കുന്നു. ഏതൊരു പത്രപ്രവർത്തകനും നേരിട്ടേക്കാവുന്ന സാധാരണ അനുഭവങ്ങൾ മാത്രം .അതൊക്കെ വലിച്ചുനീട്ടി എഴുതുകയാണ് കഥാകൃത്ത്. ഒരു പത്രപ്രവർത്തകനെ പെട്ടെന്ന് കാണാതാവുന്നു.ഒരു അപസർപ്പക സ്വഭാവം കൊണ്ടുവരാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ് .

അത് പരാജയപ്പെട്ടു എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ കഥാകൃത്ത് ഉടനെ അടുത്ത അടവ് എടുക്കുകയാണ് .കഥയിലേക്ക് മറ്റൊരു കഥ കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു. അതായത് ,ടി.വി ചാനലുകളിലെ വാർത്താചർച്ചകളെക്കുറിച്ച് സവിസ്തരം പ്രതിപാദിക്കുകയാണ്.

ചർച്ചയിൽ പങ്കെടുക്കുന്നവരുടെ  വിചാരവികാരങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ. ഇതൊക്കെ ഇന്ന് ഏതു സാധാരണക്കാരനും അറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങളായിരിക്കെ, ഒരു കഥാകൃത്ത് അതൊക്കെ എന്തിനു വിശദീകരിക്കുന്നു?. വായനക്കാരനെ കൊഞ്ഞനം കുത്തിക്കൊണ്ട് കഥ അവസാനിപ്പാക്കുന്നു.

എന്താണ് ഈ കഥയുടെ ലക്ഷ്യം ? കലയുടെ അംശം പോലും ഇതിലില്ല. കഥ ഒരു കലാരൂപമാണ് .അത്  അഷ്ടമൂർത്തിക്ക് അറിയില്ല. കുറെ സംഭവങ്ങൾ എഴുതിവെച്ചാൽ കഥയാകില്ല ;ഇത് തെളിയിച്ചിട്ടുള്ള  കുറേപേർ ഇപ്പോഴുമുണ്ട്. അക്കൂട്ടത്തിലാണ് അഷ്ടമൂർത്തി .ഈ കഥ വായിച്ചാൽ എന്താണ് പ്രയോജനം?ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച്, മനുഷ്യാവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് ഉൾക്കാഴ്ച തരുന്ന ഒരു വാചകം പോലും ഈ കഥയിലില്ല .ഇതുപോലുള്ള ആഴംകുറഞ്ഞ ജീവിത വിവരണങ്ങൾ ഇക്കാലത്ത് കഥയെന്ന നിലയിൽ എന്തിനു അവതരിപ്പിക്കണം ?

ദസ്തയെവ്സ്കിയുടെ നിരീക്ഷണം 

വെറുതെ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതിലല്ല, എന്തെങ്കിലും അതിനായി  കണ്ടെത്തുന്നതിലാണ് മനുഷ്യാസ്തിത്വത്തിൻ്റെ രഹസ്യമെന്ന്  ദസ്തയെവ്സ്കി പറയുന്നുണ്ട്.

 The mystery of human existence lies not in just staying alive, but in finding something to live for .

ഇത് കഥയെഴുത്തുകാർക്കും ബാധകമാണ് .വെറുതെ എന്തിനെക്കുറിച്ചും വാരിവലിച്ച് എഴുതി നിറയ്ക്കുന്നത് വ്യർത്ഥമാണ്; മനുഷ്യാസ്തിത്വത്തെ അല്പമെങ്കിലും  അനാവരണം ചെയ്യാനാവണം. ഒരു കഥാകൃത്ത് എന്ന നിലയിലുള്ള അനുഭവം എന്താണ് ? 

മലയാളത്തിൽ ഏറ്റവും ദുർബ്ബലമായ സാഹിത്യശാഖയാണ് ചെറുകഥ. പത്തു വർഷം കൂടുമ്പോൾ മികച്ച കഥകളുടെ ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പു നടത്തുക; നല്ല അഞ്ചു കഥകൾ എടുക്കാനുണ്ടാവില്ല.

വയലാർ കണ്ടത് ധന്യജീവിതമോ?

‘ഈ മനോഹര തീരത്ത് തരുമോ ഇനിയൊരു ജന്മം കൂടി ‘എന്ന് വയലാർ എഴുതുന്നത് അസുഖകരമായ എല്ലാത്തിനെയും പെയിൻറടിച്ച് ഒളിപ്പിച്ചുകൊണ്ടായിരിക്കണം. ജീവിതത്തിൻ്റെ ദുരന്തമുഖം കാണാത്തതുകൊണ്ടാകാം അങ്ങനെ എഴുതിയത്. ഇവിടെ രണ്ടാമത് ഒന്നുകൂടി ജനിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്തവരുണ്ട് .ജീവിതം മടുത്ത് ആത്മഹത്യ ചെയ്തുവരുണ്ട്. ഇവിടെ ആരും ധന്യരല്ല എന്നു ചിന്തിക്കുന്നവരുണ്ട്. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ ആരുടെ ജീവിതമാണ് ധന്യമായിട്ടുള്ളത് ?ഓരോരുത്തരും അവരവരുടെ വഴികളിൽ അനാഥരും  വ്രണിതരും പീഡിതരുമാണ്. പക്ഷേ, അത് കാണാൻ എല്ലാവർക്കും കഴിയണമെന്നില്ല. മധുരപലഹാരങ്ങൾ നിറച്ചുവച്ചിരിക്കുന്ന ഭരണികളും മേശയോളം വലിപ്പമുള്ള കേക്കും നൂറു പേർ ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന ദൃശ്യവും കണ്ടിട്ട് ജീവിതം ധന്യമാണെന്ന് ചിന്തിക്കുന്നതിൽ അർത്ഥമുണ്ടോ?

ജീവിതം ആത്യന്തികമായി വിഷാദമാണല്ലോ? ഷോപ്പനോർ അങ്ങനെ വിവരിച്ചിട്ടുണ്ട്. വിഷാദത്തിൻ്റെ അടിസ്ഥാനം മിഥ്യയാണ്. വയലാർ എഴുതിയത് സിനിമയുടെ ആവശ്യത്തിനുവേണ്ടിയായതുകൊണ്ട് പ്രശ്നമില്ല .എന്നാൽ ഇത് കവിയുടെ വീക്ഷണമാണെങ്കിൽ ആകെ കുഴപ്പമാണ്.

യാഥാർത്ഥ്യം ഒരു കലാവസ്തു 

ജർമ്മൻ സാഹിത്യകാരൻ ഗുന്തർ ഗ്രാസ്സി(Gunter Grass) നെക്കുറിച്ച് നോവലിസ്റ്റ് സൽമാൻ റുഷ്ദി എഴുതിയ ഒരു ലേഖനം എന്നെ ആകർഷിച്ചു. ശിരസിനുള്ളിൽ ബുദ്ധിയുടെ നൃത്തവുമായി നടക്കുന്നയാളാണ് റുഷ്ദിയെന്ന് തെളിയിക്കുന്ന നല്ല  ലേഖനമാണത്. ഗ്രൻ്റ മാഗസിനിലാണ് ഞാൻ ഈ ലേഖനം വായിച്ചത്. ഇതിൽ പറയുന്നു ,ഗ്രാസ് കുടിയേറ്റക്കാരൻ്റെ മനസ്സുള്ള എഴുത്തുകാരനാണ്. ആധുനിക കാലത്തെ മനസ് ഇതാണ്. ഒരിടത്തും വേരുറയ്ക്കാത്ത ജീവിതങ്ങൾ. 

രണ്ടു തരത്തിൽ കുടിയേറ്റക്കാരനാണ് അദ്ദേഹം. ഒന്ന്, തൻ്റെ മനസ്സിൻ്റെ അതിർത്തി മുറിച്ച് കടന്നു സഞ്ചരിച്ചു. രണ്ട് ,കാലത്തിൻ്റെ പരിധിക്കപ്പുറ ത്തേക്കു നീങ്ങി. ഒരിടത്തു തന്നെ വട്ടം കറങ്ങി സകല അന്ധവിശ്വാസങ്ങളും  തലയിലേറ്റിയ എഴുത്തുകാരനാവാൻ ഗുന്തർ ഗ്രാസിനു കഴിയില്ല; കാരണം, അദ്ദേഹം ആത്യന്തികമായ യാഥാർത്ഥ്യത്തെക്കുറിച്ചാണ് ആലോചിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത്. യാഥാർത്ഥ്യം ഒരു കലാവസ്തു (Artefact)വാണ് .റുഷ്ദി പറയുന്നു ,അത്  ആർട്ടിസ്റ്റ് ഉണ്ടാക്കുന്നതുവരെ നിലനിൽക്കുന്നില്ല .അത്  നിർമ്മിക്കാതെയുമിരിക്കാം. അത് നല്ലതുപോലെ നിർമിക്കാം; ചീത്തയായും നിർമിക്കാം – റുഷ്ദി എഴുതുന്നു. 

ഗ്രാസ് സ്വന്തമായി വികസിപ്പിച്ചത് എല്ലാറ്റിനെക്കുറിച്ചുമുള്ള അന്തിമമായ വിധി തീർപ്പുകളല്ല. മലയാളത്തിലാണെങ്കിൽ എല്ലാത്തിനെയും കയറി നിർവ്വചിച്ചുകളയും. ഒരു സംശയവുമില്ല, ഒന്നിനെക്കുറിച്ചും. എല്ലാം ടെക്സ്റ്റ് ബുക്കിൽ നിന്ന് അതേപടി സ്വീകരിക്കും. എന്നാൽ ഗ്രാസ് സന്ദിഗ്ദ്ധതയാണ് തൻ്റെ  കൈമുതലായി കൊണ്ടുനടന്നത്. യാഥാർത്ഥ്യം കൃത്രിമമായി നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ എഴുത്തുകാരൻ അതിൻ്റെ ഇരയാകാൻ പാടില്ല .ടെലിവിഷൻ ചാനലുകളും രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളും മറ്റു സമാന്തര വ്യവസ്ഥകളും അവതരിപ്പിക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യം എന്ന വേവിച്ച ഭക്ഷണം അതേപടി വിഴുങ്ങാൻ എഴുത്തുകാരൻ  തയ്യാറാവരുത്. അയാൾ മാറിനിന്ന് ചിന്തിക്കണം. ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കണമെന്ന് തോന്നണമെങ്കിൽ തലയിൽ എന്തെങ്കിലും വേണം.അനിശ്ചിതാവസ്ഥയുടെ ഭക്ഷണമാണ് ഗ്രാസ് കഴിച്ചത്.

അതുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം എല്ലാത്തരം വ്യവസ്ഥാപിത അറിവ് നിർമ്മാണ ഫാക്ടറികൾക്കും വളരെ ദൂരെ മാറി നിന്നു. അപ്പം ചുട്ടെടുക്കുന്ന പോലെ എല്ലാത്തിനും ഉത്തരം നൽകുന്ന മാധ്യമ ,അക്കാദമിക് സമൂഹങ്ങളെ സംശയത്തോടെ കാണുകയാണ്  ഗ്രാസ് ചെയ്തത്. അദ്ദേഹം സ്വന്തമായി വികസിപ്പിച്ചതാണ് സന്ദേഹം എന്ന വിദ്യ. ചരിത്രത്തെ അറിയാൻ മറ്റൊരു വഴി തേടുന്നതിന് കാരണമിതാണ്.

ചെക്കോസ്ലോവാക്യയെ അറിയാൻ കാഫ്കയെ വായിക്കുന്നു ,ഹ്വാൻ റുൾഫോയെ ,മാർകേസിനെ വായിച്ചുകൊണ്ട് ലാറ്റിനമേരിക്കയെ  മനസ്സിലാക്കുന്നു – ഇതാണ് ഗ്രാസിൻ്റെ സമീപനം. മനുഷ്യൻ്റെ മസ്തിഷ്കത്തിൽ അറിവുകളെക്കുറിച്ചുള്ള സന്ദേഹം സൃഷ്ടിക്കുന്ന ചില ബിംബങ്ങളുണ്ട്. അത് നമ്മെ പ്രകൃതിയും കാലവും കടന്നുകാണാൻ സഹായിക്കുന്നു .

ടി. സി. ബോയ്ൽ 

അമേരിക്കൻ നോവലിസ്റ്റും കഥാകൃത്തുമായ ടി.സി. ബോയ്ൽ (T.C.Boyle) എഴുതിയ World’s End എന്ന നോവൽ പ്രശസ്തമാണ്. ഒരു കഥാകൃത്ത് എഴുതുന്നത് വലിയ ഒരു ഓഡിയൻസിനെ മുന്നിൽകണ്ടല്ല എന്നാണ് ബോയ്ൽ വാദിക്കുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ വാക്കുകൾ:

“കഥാകൃത്ത് ആരെയോ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നുണ്ട് .പക്ഷേ, അത് നിങ്ങളെയല്ല .കഥാകൃത്ത് എഴുതുന്നത് അയാൾക്ക് വേണ്ടിയാണ്. വസ്തുതകൾ തേടുന്നതും അയാൾക്കു  വേണ്ടിയാണ് .എന്നാൽ ആരെയോ അത് വായിപ്പിക്കണമെന്നുണ്ട്.

അതുകൊണ്ടാണ് കഥയ്ക്ക് ഒരു രൂപമുണ്ടാകുന്നത്; അവ്യവസ്ഥയ്ക്ക്   പകരം കലാനുഭവമുണ്ടാകുന്നത്.അത് അപാരമായ രൂപമാണ് .അത് മനോഹരമായിരിക്കണം .എല്ലാ ഘടകങ്ങളിലും അത് വൈകാരികക്ഷമമാകണം. അതിൻ്റെ  ശൈലി, ഘടന എന്നിവ പ്രത്യേകിച്ചും . ശൈലി അതിൽ തനിയെ വരുന്നതാണ്. അതിൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കാനാവില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ‘കഥ സംഭവിക്കുന്നു ‘എന്ന് പറയുന്നത്.

പുസ്തകങ്ങൾ

വി.എസ് .അജിത്ത് എഴുതിയ  കഥകളുടെ സമാഹാരം ‘എലിക്കെണി’ (ലോഗോസ് ) ഗതാനുഗതികത്വം നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുത്താൻ നമ്മെ സഹായിക്കുന്നുണ്ട് .പരിചിത വിഷയങ്ങൾ മറ്റൊരു രീതിയിൽ പറയാനുള്ള ആർജവം ഈ കഥാകൃത്തിനുണ്ട്. വെള്ളത്തിലാശാൻ , വെബിനാർ, വൈ ഭായി ഈ കോലീബി, മാ നിഷാദ ,ആൽഫാ സെഞ്ചുറി തുടങ്ങിയ കഥകളിൽ ഞാൻ പ്രതീക്ഷയർപ്പിക്കുകയാണ് .

ഷാബു എസ്. ധരൻ  രചിച്ച കഥകളുടെ സമാഹാരം ‘പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്ന നക്ഷത്രങ്ങൾ'(സുജിലി)മനുഷ്യബന്ധങ്ങളെ സത്യസന്ധമായി സമീപിക്കുന്ന അനുഭവമാണ് നല്കുന്നത്. അറിയാത്ത പ്രശ്നങ്ങളെ ഷാബു സമീപിക്കുന്നില്ലായിരിക്കാം. എന്നാൽ സാമാന്യവത്ക്കരിക്കുന്നില്ല ഒന്നിനെയും .താൻ പരിചയപ്പെട്ടവയെല്ലാം തൻ്റെ കൂടി  ജീവിതമാണെന്ന അർത്ഥത്തിലേക്ക് ഷാബുവിൻ്റെ കഥകൾ മാറുന്നു.

സാഹിത്യകലയുടെ ഹൃദയം

ഒ.വി. വിജയൻ്റെ ‘ഗുരുസാഗര’ത്തിൻ്റെ അവസാന ഭാഗം സർവ്വഭൂതങ്ങളോടുമുള്ള താദാത്മ്യമാണ് പങ്കവയ്ക്കുന്നത്. പാരമ്പര്യത്തെ പുരാണങ്ങളെ ,ഇതിഹാസങ്ങളെ  ഇന്നത്തെ എഴുത്തുകാരൻ എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കണമെന്നതിനുള്ള  ഉദാഹരണമാണിത്. 

“ഈ ജന്മത്തിലല്ലേ ഞാൻ അച്ഛൻ്റെ മകളല്ലാതിരുന്നിട്ടുള്ളു ?പുറകോട്ടു തിരിഞ്ഞു നോക്കൂ. അച്ഛനു ഓർമ്മയില്ലേ ,ഞാൻ ശുകനും അച്ഛൻ വ്യാസനുമായിരുന്നത് ?അറിവ് തേടി ശുകൻ ജനകൻ്റെ കൊട്ടാരത്തിലെത്തി. തേജസ്വിയായ ബ്രഹ്മചാരിയെക്കണ്ട ജനകൻ ആർദ്രനായി; ശുകപിതാവായ വ്യാസനെ സമീപിച്ചു ജനകൻ പറഞ്ഞു, ‘ഈ അറിവു നേടിയിൽ അങ്ങയുടെ മകൻ ,അവൻ്റെ ശരീരം വെടിയും’.

‘എൻ്റെ മകനെ തടയാൻ എനിക്കവകാശമില്ല, വ്യാസൻ പറഞ്ഞു.

‘എന്നാൽ ബ്രഹ്മഹിതം പോലെ’. ജനകൻ ശുകന് അറിവ് പകർന്നു കൊടുത്തു. ശുകൻ അറിവിൽ ജ്വലിച്ചു. ജ്വാലയുടെ പാരമ്യത്തിൽ ശുകൻ ബന്ധനമറ്റ് ആദിഭൂതങ്ങളിൽ ലയിച്ചു. സാക്ഷാത്കൃതനായ വ്യാസമഹർഷി വീണ്ടും അച്ഛനായി .അച്ഛൻ്റെ ദുഃഖം അയാളിലേക്ക് തിരിച്ചുവന്നു .ശുകനെത്തേടി അയാൾ പ്രപഞ്ചധാതുക്കളിലൂടെ അലഞ്ഞു. ‘ നിസ്സാന്ത്വനമായ തൻ്റെ  മടക്കയാത്രയിൽ കുഞ്ഞുണ്ണി വിളിച്ചു  പ്രലപിച്ചു ,’ശുകാ! മകനേ ! 

വിശ്വപ്രകൃതി ചെകിടോർത്തു; 

ശതകോടി ദലസ്വരങ്ങൾ ഇപ്പോൾ സമൂർത്തങ്ങളായി ; ജലധാരകൾ, ശിഖരസ്പന്ദങ്ങൾ സാക്ഷരങ്ങളായി .

മരങ്ങളും ചെടികളും നീരുറവകളും കൽത്തിട്ടുകളും കല്യാണിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ വിളികേട്ടു .

അച്ഛാ ! അച്ഛാ !”

ഒരു നോവൽ അവസാനിക്കുകയാണിവിടെ.  എന്നാൽ അത് വായനക്കാരനിലേക്ക് പകരുന്നതാകട്ടെ, സാഹിത്യകലയ്ക്ക്  സാധ്യമായ പരമാവധി ഊർജ്ജമാണ്. മനുഷ്യജീവിതത്തെ സൗന്ദര്യത്തിൻ്റെ  അപാരതയിലേക്ക് നയിക്കുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്.

anudhavanam/ pachamalayalam