Tuesday, September 27, 2022

ഒരു ജാതി /എം.കെ. ഹരികുമാർ

 


യാഗം നടത്തുന്നതിനു വേണ്ടതായ സാധനങ്ങൾ കൊണ്ടുവരുന്നതിൻ്റെ  പ്രായോഗിക സൗകര്യമനുസരിച്ചാണ്  ഉപനിഷത്തിൽ വർണങ്ങളെപ്പറ്റി പറയുന്നത്. അത് തൊഴിലിൻ്റെയും അറിവിൻ്റെയും അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള തരം തിരിവാണ് .പക്ഷേ, അത് മനുഷ്യർക്കിടയിലുള്ള ആത്യന്തികമായ വിഭജനമല്ല. പല ദേശക്കാർ ഉണ്ടാകുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. പല തൊഴിലുകളിൽ ഏർപ്പെടുന്നവരും  അവരുടെ മക്കളും ആ തൊഴിലിൽ  തുടരുന്നുണ്ടാവും. അത് മനുഷ്യർക്കിടയിലെ പ്രകൃതിയുടെയോ ജനിയുടെയോ വിഭജനമല്ല. ആടും പോത്തും രണ്ടു വർഗമാണെന്ന് പറയുന്നപോലെയുള്ള വിഭജനം മനുഷ്യർക്ക് അസാധ്യമാണ്. കർമ്മം ചെയ്താൽ സംസ്കാരം നേടാം; അറിവു് നേടിയാൽ ജ്ഞാനിയാകാം . അതുതന്നെയാണല്ലോ ബ്രഹ്മജ്ഞാനികളുടെയും നിയോഗം. ബ്രഹ്മത്തെക്കുറിച്ച് ജ്ഞാനം നേടിയെന്നതുകൊണ്ട് വേറൊരു ജാതിയാകുന്നില്ല. അവരും മനുഷ്യർ തന്നെ. രോഗങ്ങൾ പിടിപെടാം;  സങ്കീർണമായ മനുഷ്യാവസ്ഥകൾ  അവരെയും ബാധിക്കാം. പരമശാന്തി തേടി പർവതമുകളിലേക്ക്  പോകുന്നതുകൊണ്ട് നാം വേറൊരു ജാതിയാകുമോ?

ജാതി ഒരു തളച്ചിടലാണ്; വ്യാജസ്വത്വ നിർമ്മിതിയാണത്. മാനസികമായ ഐഡൻറിറ്റി, തൊഴിൽപരമായ ഐഡൻ്റിറ്റി എന്നിവയെല്ലാം കളവാണ് .അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല. ഇത്തരം ധാരണകൾ ഒരാളുടെ വളർച്ചയ്ക്ക് തടസ്സമാകരുത് .കുറേക്കൂടി ഉയർന്നു  ചിന്തിക്കാൻ തടസ്സമാകുന്ന തരത്തിൽ ദൈവചിന്തയോ, ജാതിചിന്തയോ  പാടില്ലെന്നാണ് ഗുരു ഉപദേശിക്കുന്നത്.

‘ദൈവദശക’ത്തിൽ ഗുരു ദൈവത്തെ വളരെ അടുത്തുനിന്നാണ് സംബോധന ചെയ്യുന്നത്; പുതിയ ഉപനിഷത്താണത്. അടുത്തില്ലാത്തതല്ല ദൈവം. അടുത്തുനിന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കുകയാണ്. എന്തുകൊണ്ടാണ് അടുത്തുനിന്നു പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത്? ദൈവചിന്ത നമ്മുടെ വളർച്ചയാണ്. നൈമിഷികവും  നിസ്സാരവും നശ്വരവുമായ ജീവിതസന്ദർഭങ്ങളിൽപ്പെട്ട് തകർന്ന്  തിന്മയിലേക്ക് ചുരുങ്ങിപ്പോകുന്നതിനു പകരം ,അസ്തിത്വത്തിന് ഒരു പടി മുകളിൽ നിൽക്കാനാണ് അത് സഹായിക്കുന്നത്. പെരുവിരലിൽ എഴുന്നുനിന്നു നോക്കുന്ന അനുഭവമാണത്; താഴേക്കുള്ള നോട്ടമല്ല .ദൈവത്തിൻ്റെ മഹത്വത്തെ അറിയാൻ ശ്രമിക്കുന്നവനു ജാതിചിന്ത തടസ്സമാകരുത്. അതുകൊണ്ടാണ് ഗുരു ആഴി ,തിര ,കാറ്റ് ,ആഴം തുടങ്ങിയ ബിംബങ്ങൾ കൊണ്ടുവരുന്നത്. ഇതെല്ലാം ബൃഹത്തായ ആവിർഭാവങ്ങളാണ്. മനസ്സ് ചെറുതാക്കിയാൽ മനസ്സിലാകില്ല.  ലോകവിസ്തൃതിയുടെയും  ജ്ഞാനവിസ്തൃതിയുടെയും  മഹാനുഭവങ്ങൾക്ക് മുൻപിലാണ് നാം സ്വന്തം നിസ്സാരതകളെ വെടിയേണ്ടത്.അത്തരം സാഹചര്യങ്ങൾ നമ്മെ ഉദ്ബുദ്ധരാക്കും .

ഏകവചനാത്മകതയിൽ നിന്നു സമസ്തബോധത്തിലേക്ക് 

ഒരു മനുഷ്യവ്യക്തി ഏകവചനമാണല്ലോ. അയാൾ തനിച്ചാണ്. അയാൾ സ്വന്തം പ്രതിഛായയുമാണ്. അയാളിൽനിന്നു സ്വന്തം പ്രതിഛായയെ വേർപ്പെടുത്താനാവാത്തതുപോലെ , ഏകവചനാത്മകതയെയും വേർപിരിക്കാനാവില്ല. എന്നാൽ അതിനെ മഹത്തായ ഒന്നിനു വേണ്ടി ഉദാത്തവത്ക്കരിക്കാനാകും. ഈ മഹാബ്രഹ്മാണ്ഡ വൈവിധ്യത്തിലും അതിനെ ചൂഴുന്ന അപാരമായ ഉണ്മയിലും നമുക്ക് അനുഭവത്തിൻ്റെ ഒരു ചീന്തെങ്കിലും ലഭിക്കണമെങ്കിൽ ഈ ഏകവചനത്തിൻ്റെ ബാഹ്യമായ തടവറകൾ ഭേദിക്കേണ്ടതുണ്ട്. വ്യക്തിയിലെ സമഷ്ടിബോധത്തെ ഉജ്വലിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. 

നമ്മൾ വൈയക്തികമായ പാരതന്ത്ര്യം അനുഭവിക്കുന്നു എന്നു  ബോധ്യപ്പെടുന്നത് പ്രാപഞ്ചികമായ രമ്യതയെക്കുറിച്ചുള്ള അവബോധമുണ്ടാകുമ്പോഴാണ്. മെക്സിക്കൻ കവി ഒക്ടാവിയോ പാസ് പറഞ്ഞതുപോലെ ജനിക്കുമ്പോൾ നാം  അനാഥനാണ്. ഒറ്റയ്ക്കാണ് ജീവിതത്തെ അറിയുന്നത്;സുഖദുഃഖങ്ങൾ സ്വന്തം ശരീരത്തിലാണല്ലോ നാം കണ്ടുമുട്ടുന്നത്‌. എന്നാൽ നമ്മളിൽ ഒരു ഉത്ക്കടമായ വികാരമുണ്ട് .അത് ലോകത്തോട് ,സമൂഹത്തോട്, ദൈവത്തോട് ചേരാനുള്ള ത്വരയാണ്. 

മറ്റുള്ളവർ ഇല്ലെങ്കിൽ നമ്മളില്ല . നമ്മളിലെ ഏകവചനാത്മകമായ പരിമിതിയെ മറികടന്നു, ഒരു പക്ഷിയെപ്പോലെ, പുറംലോകത്തിൻ്റെ  സമസ്തബോധത്തിലേക്ക് ,രമ്യതയിലേക്ക് ചിറകടിച്ചു പറന്നുയരുരേണ്ടതുണ്ട്.  അത് സമഗ്രമായ ലോകാനുഭവത്തിന് നേർക്കുള്ള നമ്മുടെ അന്തരംഗത്തിൻ്റെ  ഏറ്റവും വിശുദ്ധവും സാംസ്കാരികവുമായ നോട്ടമാണ്. മഹത്തായതിനെ പ്രാപിക്കാനുള്ള മനുഷ്യസഹജമായ അന്ത:ക്കരണമാണത്. അവിടെ നമ്മുടെ ജാതിയില്ലാതാവുന്നു. നമുക്ക് വളരെ പരിമിതവും ബുദ്ധിശൂന്യവും സർഗരഹിവുമായ ഒരു ജാതിവലയത്തിനകത്ത് ദീർഘനാൾ കഴിയാനാവില്ലെന്ന് അറിയുന്നത് അപ്പോഴാണ്. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൻ്റെ  ആകാശം ആവശ്യമായി വരുന്നു.

‘അറിവാമാഴിയിൽ നിന്നു 

വരുമെല്ലാവുടമ്പിനും 

കരുവാണിന ,മീ നീരിൻ 

നിര താൻ വേരുമായിടും’

(ജാതിലക്ഷണം) 

എന്നു ഗുരു എഴുതുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കണം. വെള്ളം തന്നെയാണ് കടൽ . കടൽത്തിരകളിൽ വേറിട്ടതായി ഒന്നും  തന്നെയില്ല. അങ്ങനെയുള്ള സാകല്യതയിലേക്കാണ് നാം ഉണരേണ്ടത്. വ്യക്തിഗതമായ മനോഭാവനകളുടെ ലീലകളിൽനിന്നു സമഗ്രവും ലോകസാരഗ്രാഹിയും സാംസ്കാരികവുമായ ഉണ്മയിലേക്ക് മനുഷ്യനെ എടുത്തുയർത്തുമ്പോഴാണ് ഗുരുവിനെ ഏകജാതി പ്രവർത്തിച്ചുതുടങ്ങുന്നത്.അല്ലാത്തപ്പോൾ പലതരം ഇനങ്ങൾ എന്ന തെറ്റിദ്ധാരണയിൽപ്പെട്ട് നാം മനസ്സ് ചിതറി, ജീർണിച്ചു നശിക്കുന്നു. അനുകമ്പയും ലോകാവബോധവും സദാചാരവുമാണ് ഗുരു ജാതിനിർമാർജനത്തിന് ഉപയോഗിക്കുന്ന ഉപകരണങ്ങൾ. അനുകമ്പയും സ്നേഹവും ഉണ്ടായാൽ അകൽച്ച ഇല്ലാതാകും. അനുകമ്പ തെറ്റുകൾ ക്ഷമിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കും. ലോകവബോധം നമ്മെ  ഏകവചനത്തിൻ്റെ ബന്ധനത്തിൽനിന്ന് മോചിപ്പിക്കും. നമ്മൾ മാത്രമല്ല ഇവിടെയുള്ളതെന്ന് അത് പഠിപ്പിക്കും. പരസ്പരം കലഹിച്ച് ജീവിതം നശിപ്പിക്കുന്നവർ വേറെയും ലോകങ്ങൾ ഉണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നത് മനുഷ്യനെ പ്രബുദ്ധനാക്കും .

ജീവിതം ദുഃഖം മാത്രമാണെന്നു ജർമൻ ചിന്തകനായ ഷോപ്പനോർ പറഞ്ഞത്  ലോകാവബോധത്തിൻ്റെ ഫലമാണ്. ആശയാണ് ലോകത്തിൻ്റെ  ദുഃഖങ്ങൾക്ക് കാരണമെന്നു ബുദ്ധൻ പറഞ്ഞത് ലോകവബോധമുണ്ടായതുകൊണ്ടാണ്.’സങ്കല്പകല്പിതം ദൃശ്യം'(അസത്യദർശനം)എന്നു ഗുരു പറയുന്നതും ഇതേ ലോകാവബോധം മൂലമാണ് .ലോകത്തു കാണുന്നതെല്ലാം സങ്കല്പത്തിലുള്ളതാണ്. ഒരു വ്യക്തി തൻ്റെ  ‘ഐഡൻറിറ്റി’യുടെ ,സ്വത്വത്തിൻ്റെ  നിസ്സാരതകൾക്കെതിരെ യുദ്ധം  ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്; തന്നേക്കാൾ മഹത്തായ, പ്രബുദ്ധമായ അനുഭവങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ .

ഏകവചനത്തിൽ നിന്ന് ജൈവവൈവിധ്യ (Biodiversity ) ത്തിലേക്കാണ് ഗുരു നമ്മെ  ക്ഷണിക്കുന്നത്. അവിടെ സകലമാനവജാതികളും ഒരു പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ വരികയാണ്. അങ്ങനെയൊരു നോട്ടം അസാധ്യമാകുകയാണെങ്കിൽ ഗുരുവിൻ്റെ ഏകജാതിദർശനം നമ്മളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല എന്നാണർത്ഥം .പാരമാർത്ഥിക ലോകത്ത് ,സത്തയുടെ ഒരു കണം  എന്ന നിലയിൽ മനുഷ്യൻ അവൻ്റെ  വ്യാജത്തനിമയിൽ തന്നെ നിലീനമായി ജീവിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന തനിച്ചാകൽ ദോഷകരമാണ്.

ലോകപ്രിയം എന്ന ജാതി 

ഒരാൾ തന്നിലേക്കുതന്നെ വലിയുന്നത് ഹിംസയ്ക്കും ക്രൂരതയ്ക്കും ഇടയാക്കുന്നു.മറ്റുള്ളവരുമായി സംവാദവും സമ്മേളനവും സാധ്യമാകാതെ വരുന്നത് തനിച്ചാകലിൻ്റെ ദോഷഫലമാണ്. സംവാദങ്ങൾ, അനുതാപങ്ങൾ അസ്തമിക്കുമ്പോൾ അഹന്തയും ഭൗതികത്വരയും ഹിംസയും അക്രമവാസനയുമാണ് ഉയർന്നുവരുന്നത് .ഇതിനെ ചെറുക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഒരു ഉദ്യാനമുണ്ടാക്കാൻ നാം ശരിക്കും പണിയെടുക്കണം. ഒരു പൂവിൽനിന്ന് ഒരുദ്യാനത്തിലെത്തിച്ചേരാൻ പൂക്കളെ സ്നേഹിക്കണം. ഒരു പൂവിനോടും താല്പര്യമില്ലാത്തവൻ അവൻ്റെ ചുറ്റുപാട് വൃത്തിഹീനമാക്കിയേക്കാം; അല്ലെങ്കിൽ ഒന്നിലും നന്മ കാണാത്തവനായി മാറാം. ഏകാന്തതയിലെ സർഗ്ഗാത്മകതയെ മറന്നുകൊണ്ടല്ല ഇത് പറയുന്നത്. സൃഷ്ടിയിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന കലാകാരന്മാർക്ക് ഏകാന്തത ബൗദ്ധികമായ അനിവാര്യതയാണെങ്കിൽ ,ജാതിചിന്തയിൽ ഉടക്കികിടക്കുന്നവനിൽ അത് വിനാശകരമാണ് .അവനവൻ മാത്രം എന്ന ചിന്തയുണ്ടാകുന്നത് അങ്ങനെയാണ്. മറ്റൊരാളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ ആശ്രയിച്ചാണ് നമ്മുടെ സ്വാതന്ത്ര്യമുള്ളത്. 

‘പ്രിയമൊരു ജാതി,യിതെൻ പ്രിയം ത്വദീയ –

പ്രിയ,മപരപ്രിയമെന്നനേകമായി പ്രിയവിഷയം പ്രതി വന്നിടും ഭ്രമം,തൻ

പ്രിയമപരപ്രിയമെന്നറിഞ്ഞിടേണം ‘

(ആത്മോപദേശശതകം)

പ്രിയമാണ് ജാതി .പ്രിയം  എല്ലാവർക്കും അറിവുള്ള വികാരമാണ്. അത് ലോകത്തോടുള്ള താദാത്മ്യമാണ്; ഏകത്വമാണ്. ഒരുവൻ്റെ പ്രിയം അവൻ്റെ അറിവാണെന്നങ്കിൽ, അതിനപ്പുറം അപരൻ്റെ പ്രിയത്തിൻ്റെ വലിയൊരു ലോകമുണ്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയണം .’ഇതെൻപ്രിയം എന്ന് ഗുരു പറയുന്നത് അറിവിനെക്കുറിച്ചാണ്. അപരൻ്റെ  പ്രിയം മനസ്സിലാക്കാത്തവൻ നാശോന്മുഖമായ ഉടൽ മാത്രമാണ്. ഒരു വീട്ടിൽ ഗൃഹനാഥൻ മറ്റുള്ളവരുടെ പ്രിയമറിയണം. അതുപോലെ മറ്റംഗങ്ങളും അപരപ്രിയം ശ്രദ്ധിക്കണം. 

ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ ,ഒരു വാക്ക് മറ്റുള്ളവരെ ഉൾക്കൊള്ളണം. അപരൻ്റെ പ്രിയമാണ് നമുക്ക് വേണ്ടത്. പ്രിയം എല്ലാം ഒന്നാണ് ;നമ്മുടേതും  മറ്റുള്ളവരുടേതും .ഈ സമസ്ത താദാത്മ്യമാണ് ഗുരുവിൻ്റെ  ഏകജാതിയുടെ വിശ്വവിജയം.ലോകജീവിതത്തിൻ്റെ  ജൈവവൈവിധ്യമാണ് ഗുരുവിൻ്റെ ഏകജാതി. അതിൽ വേറെ ഒന്നും തന്നെയില്ല; കണ്ണാടിയിലെന്നപോലെ അത് നമ്മെത്തന്നെയാണ് പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നത്. നമുക്ക് അന്യതയില്ലെന്നതിൻ്റെ ഉത്തമമായ  ദർശനമാണ് ഒരു ജാതി .

“പ്രിയമപരൻ്റെയതെൻപ്രിയം” ഗുരു വ്യക്തമായി സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അപരൻ്റെ പ്രിയത്തിലെത്തിച്ചേരണമെങ്കിൽ നമ്മുടെ സങ്കുചിതവും അസ്വതന്ത്രവും  വികലവുമായ പ്രിയങ്ങളെ വെടിയണം.  ഏകജാതിയിലെത്തിച്ചേരാനാണ് കൊല്ലരുത് ,തിന്നരുത് എന്നു ഗുരു ഉദ്ബോധിപ്പിക്കുന്നത് .കൊന്നാൽ നമുക്ക് സങ്കുചിത ജാതിയുടെ ജീർണത മാത്രമേ സ്വന്തമായുള്ളു .കൊല്ലുമ്പോൾ സമസ്തലോകത്തിൻ്റെയും രമ്യത  നഷ്ടപ്പെടുന്നു. കൊല്ലാതിരിക്കുമ്പോൾ സമസ്തദയയുടെയും ഭാഗമാണ് നമ്മൾ. അങ്ങനെ എല്ലാ ജീവിവർഗങ്ങളെയും ഒരു കൂടാരത്തിലെത്തിച്ച് ആത്മസാഹോദര്യം സാക്ഷാത്ക്കരിക്കാനാവുന്നു. 

വ്രണിതരെല്ലാം നമ്മുടെ ജാതി 

ദൈവത്തെ അറിയുന്നത് ഏകജാതിയിലായിരിക്കുമ്പോഴാണ്. ദീനരെല്ലാം നമ്മുടെ ജാതിയാണ്. അയൽക്കാരെല്ലാം നമ്മുടെ ജാതിയാണ്. വ്രണിതരെല്ലാം നമ്മുടെ ജാതിയാണ് .അവരെയെല്ലാം നമ്മോടൊപ്പം ചേർക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ സ്വത്വജാതി ഒരു നുണയും ലോകൈകമായ ഏകജാതി ഉന്നതവുമായിത്തീരുന്നു. ഒരു പക്ഷി ,അതിൻ്റെ കൂട്ടിൽനിന്നു  പുറത്തുവന്ന്, ആയിരമായിരം പക്ഷികൾ മത്സരിച്ചു പറന്നു ആകാശത്ത് തീർക്കുന്ന വിവിധ പക്ഷിച്ചിത്രങ്ങളിൽ പങ്കെടുക്കുന്നതുപോലുള്ള വിചിത്രമായ ഒരു ജീവിതമാണ് ഏകജാതി. ധനുസ്സ് ആകൃതിയിൽ നൊടിയിടയിൽ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും പറന്നു ആയിരക്കണക്കിന് പക്ഷികൾ നടത്തുന്ന വ്യോമാഭ്യാസത്തിൽ പങ്കെടുക്കാൻ ദൂരെ ഒരു കൂട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് കഴിയുന്ന പക്ഷി പുറപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിൽ ,അവിടെയാണ് നാം ഗുരുവിൻ്റെ ഏകജാതിയുടെ  രൂപകം അന്വേഷിക്കേണ്ടത്. നാമോരോരുത്തരും ആ ഒറ്റപ്പെട്ട പക്ഷിയെപ്പോലെ ആകാശത്തിലെ  പക്ഷികളുടെ വ്യോമാഭ്യാസത്തിൽ പങ്കുചേരാനായി പുറപ്പെടേണ്ടതാണെന്ന  സന്ദേശം ഗുരുവിൻ്റെ വാക്കുകളിൽ കാണാം.നമ്മൾ അപൂർണരാണ്. ഒറ്റയ്ക്ക് നിസ്സഹായരായ മനുഷ്യരാണ്. നമ്മൾ ചെറുസംഘങ്ങളായതുകൊണ്ടു മാത്രം ലോകത്തെ രക്ഷിക്കാനാവില്ല .ലോകം നമ്മുടേതാണെന്ന അറിവ് പ്രധാനമാണ്. ലോകത്ത് എവിടെയും ദുരന്തമുണ്ടായാലും അതു നമ്മുടേതു മാണ്. ഏകവ്യക്തി എന്ന നിലയിൽനിന്നു നമ്മൾ ലോകവ്യക്തി എന്ന തലത്തിലേക്ക് ഉയരുമ്പോഴാണ് ഏകജാതി ദൃശ്യമാവുന്നത് .അപ്പോൾ മാത്രമാണ് മനുഷ്യൻ ഒരു പൂർണ സംസ്കാരികജീവിയാകുന്നത്. വില കൂടിയ വസ്ത്രം ധരിച്ചാൽ മനുഷ്യത്വമുണ്ടാവുകയില്ല. അത് ഹൃദയത്തിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്; ലോകത്തെയാകെ പുൽകുന്ന അവബോധം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നത് മനസ്സിൽ നിന്നാണ്.ലെബനീസ് കവി ഖലിൽ ജിബ്രാൻ പറഞ്ഞു : 

“Beauty is eternity 

Gazing at itself

In a mirror.

But you are eternity 

And you are the mirror “

“സൗന്ദര്യം അനശ്വരതയാണ് ,

ഒരു കണ്ണാടിയിൽ 

അത് സ്വയം നോക്കുകയാണ്.

എന്നാൽ നിങ്ങളാണ് 

ആ അനശ്വരത .

നിങ്ങൾ തന്നെയാണ് 

ആ കണ്ണാടി ” 

നമ്മൾ അറിവുള്ള ജീവിയായി മാറുമ്പോൾ ലോകവും നന്നാവും. ഒന്നിൽ നിന്നു ഗുണപരമായ നിലയിൽ സംഘസത്തയിലേക്കുള്ള നമ്മുടെ സംക്രമണം നമ്മെ അനശ്വരതയിലാണ് നടത്തിക്കുന്നത്. സൗന്ദര്യമാണ് നമ്മൾ. നമുക്ക് സ്വയം അതു  ദർശിക്കാനാവണം. നമ്മളിൽ തന്നെയാണ് അനശ്വരതയും സൗന്ദര്യവുമുള്ളത് ;അതു നോക്കി ഉറപ്പിക്കേണ്ടതും നമ്മൾ തന്നെയാണ്.

ഗുരുവിൻ്റെ ഏകജാതി എന്നു  പറയുന്നത് ഈ അനശ്വരമായ സൗന്ദര്യത്തിൻ്റെ ലോകസാകല്യമാണ്. ലോകമാണ് നമ്മളിലേക്ക് വരുന്നത്; അല്ലെങ്കിൽ ഏകമായ വ്യക്തി എന്ന നിലയിൽനിന്ന് വളർന്ന് നാം തന്നെയാണ് ലോകമായി മാറുന്നത്

ദൈവം വെയിൽപോലെ പെയ്യുകയാണ് /എം.കെ.ഹരികുമാർ

 

 

യുക്രെയ്നിൻ്റെ നിറങ്ങളെല്ലാം നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. മനുഷ്യരുടെ മുഖങ്ങളിൽ നിന്നു ഗ്രാമഛായകൾ വിസ്മൃതമായി. മരങ്ങൾ മാത്രം എല്ലാ വിഷവും കുടിച്ചു കറുത്ത് കരുവാളിച്ച് നിൽപ്പുണ്ട് .ശാന്തമായ, സ്വയം  നിറഞ്ഞ ഒരു ബിംബവും  എവിടെയുമില്ല .ഒരു പുല്ലിനുപോലും ബോംബിൻ്റെ ശബ്ദം മാത്രമേ  ഓർക്കാനാവുന്നുള്ളു. യുക്രൈൻ ആർട്ടിസ്റ്റുകളുടെ ബ്രഷിൽ ഗ്രാമത്തിൻ്റെ ഒരു നിറവും അവശേഷിക്കുന്നില്ല. എല്ലാ കാൻവാസും പ്രതിരോധത്തിൻ്റെ പണിയിലാണ് .മിസൈൽ വന്നു പതിച്ച് ചിത്രങ്ങൾ ചിതറുകയാണ്. 

യുക്രെയ്ൻ കലാകാരി മാരിനാ  ഈസ്റ്റ്മാൻ (Marina Eastman) വരച്ച  Ukrainian Village എന്ന ചിത്രം ആധിയുടെയും പലായനത്തിൻ്റെയും വെപ്രാളത്തിനിടയിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഗ്രാമങ്ങളെക്കുറിച്ചോർക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. ഓർമ്മകൾകൊണ്ട് തുന്നിച്ചേർത്ത ചിത്രങ്ങളുടെ ഒരു കൂട് മനസിലേക്ക് വരുകയാണ്. ഈ ചിത്രം നമ്മെ ,തേങ്ങലോടെ ,ഭൂതകാലത്തിൻ്റെ മഴവരും ഇരമ്പങ്ങളിലേക്ക് പ്രാണരക്ഷാർത്ഥം ഓടിച്ചെല്ലാൻ പ്രേരിപ്പിക്കും .നിഷ്കളങ്കവും സ്വരരാഗവിവശവുമായ ഗ്രാമം എത്ര സ്വച്ഛമാണെന്ന് ഓർത്ത് നാം നിശ്ശബ്ദതയിലമരും. ഗ്രാമത്തെ ഓർത്ത് പച്ചിലകളുടെ തണുപ്പിലേക്ക് ചേക്കേറാൻ തോന്നുന്നത് യുദ്ധകാലത്തായിരിക്കും. അപ്പോൾ ഗ്രാമം ഒട്ടും കാല്പനികമായിരിക്കില്ല .ജീവിതത്തിൻ്റെ വിലയാണത് ബോധ്യപ്പെടുത്തുക .ഗ്രാമം കപടമാകുന്നത് നഗരങ്ങൾ പെരുകുമ്പോഴാണ്‌. ഫ്യൂഡൽ ഗ്രാമങ്ങളല്ല യഥാർത്ഥ ഗ്രാമങ്ങൾ .ഈസ്റ്റ്മാൻ്റെ ചിത്രം ഗ്രാമത്തിലേക്ക് ജീവൻ്റെ ശുദ്ധതയും നൈർമ്മല്യവും ആവാഹിക്കുന്നു .വിദ്യാഭ്യാസത്തിലൂടെ നമുക്ക് നഷ്ടപ്പെടുന്നതാണിത്. ഇന്ന് വിദ്യാഭ്യാസം അവിദ്യാഭ്യാസമാണ്. വിദ്യാഭ്യാസത്തിലൂടെ എന്താണോ നേടേണ്ടിയിരുന്നത് അതിനു പകരം അതിൻ്റെ നേർ വിപരീതമായതെല്ലാം – പക ,വാശി ,അസൂയ ,മത്സരബുദ്ധി ,ആർത്തി ,ധനമോഹം ,ഉപദ്രവവാസന – തഴച്ചുവളരുകയാണ്. ഈ ദുർവാസനകളെ പാകപ്പെടുത്തുന്ന ഇടങ്ങളാണ് ക്ളാസ് റൂമുകൾ .യഥാർത്ഥവിദ്യ തേടിപ്പായ കുറെ കഥാകൃത്തുക്കളെ ഓർക്കുകയാണ്. പൊറ്റെക്കാട് ,ഉറൂബ്  സി.വി.ശ്രീരാമൻ തുടങ്ങിയവരുടെ ഗ്രാമങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഓർമ്മിക്കാൻ ഈസ്റ്റ്മാൻ്റെ ചിത്രം  ഇടയാക്കി .ദൈവം അവിടെ വെയിൽ പോലെ പെയ്യുകയാണ് ,അവിദ്യയെ തമസ്കരിക്കാൻ. 

പെസ്സോവയുടെ അരുചി 

പോർച്ചുഗീസ് കവി ഫെർണാണ്ടോ പെസ്സോവ തൻ്റെ ആത്മകഥയായ TheBook of Disquiet ൽ ആത്മീയ പ്രക്ഷോഭത്തിൻ്റെ പാരമ്യാവസ്ഥയെ  വിവരിക്കുന്നുണ്ട്. ഭൗതികമോ ആന്തരികമോ ആയ സംഘർഷം നമ്മെ ആത്മീയമായ നിരാഹാരത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടും .

“I’am losing my taste for everything, including even my taste for finding everything tasteless “

എല്ലാ രുചികളിൽ നിന്നും മനുഷ്യൻ അകലുന്നത് സംഘർഷകാലത്താണ് ,സന്ദിഗ്ദ്ധ കാലത്താണ്. അരുചി പോലും മനസിലാക്കാനാവാതെ നമ്മെ കഴപ്പിക്കും .യുക്രെയ്നിൽ നിന്ന് പലായനം ചെയ്തവരുടെ മനോനില ഇതായിരിക്കില്ലേ ?

സി.വി.ബാലകൃഷ്ണൻ്റെ കഥ പാളി 

‘മോനിക്കയും മാർഗരീത്തയും തമ്മിൽ ഗൗരവതരമായ ഒരു സംഭാഷണം’ (പ്രഭാതരശ്മി ,മാർച്ച് ) എന്ന കഥ സി. വി.ബാലകൃഷ്ണൻ എന്തിനെഴുതി എന്നു മനസ്സിലാകുന്നില്ല. 

ഒരു പേജ് നിറയെ എഴുതിവച്ചിട്ടുണ്ട്. ആകെ രണ്ടു ഖണ്ഡികകളെയുള്ളൂ. രണ്ടാമതൊന്ന് ആലോചിക്കുക പോലും ചെയ്യാതെയാണ് ഈ കഥാസാഹസത്തിനു മുതിർന്നതെന്ന് അനുമാനിക്കുന്നു. ബാലകൃഷ്ണൻ കഥയെ ഒരിക്കലും ഗൗരവത്തോടെ കണ്ടിട്ടില്ല. എനിക്ക് ബാലകൃഷ്ണനോട് പറയാനുള്ളത് ഇതാണ്: നമുക്ക് എഴുതാൻ ഒരവസരം വരുമ്പോൾ പരമാവധി ആവിഷ്കരിക്കുക. മുൻകാലങ്ങളിൽ എന്തെഴുതി എന്നത് വച്ചല്ല വായനക്കാർ പുതിയ രചനയെ സമീപിക്കുന്നത്. എന്തെങ്കിലും കാട്ടിക്കൂട്ടിയിൽ വായനക്കാർ കൈകാര്യം ചെയ്യും .ഈ കഥ ഒന്നാന്തരം പൈങ്കിളിയാണ്. ഗർഭം ,അവിഹിതഗർഭം തന്നെയാണ് പ്രമേയം. അവിഹിതഗർഭം പേറുന്ന മോണിക്ക എന്ന സ്ത്രീ ഗർഭം അലസിപ്പിക്കുന്നതിനു എതിരാണത്രേ .അതിനു വായനക്കാർ എന്താ വേണ്ടത് ?അവൾ കൂട്ടുകാരിയോട് ചോദിക്കുകയാണ് മേരി ചെയ്തത്  അങ്ങനെയാണോ എന്ന് ! .ഇതോടെ കഥയുടെ തകർച്ച പൂർത്തിയായി. 

എന്തെങ്കിലും എഴുതുമ്പോൾ ദയവായി വായനക്കാരനെ ഓർക്കുക. ഹെമിംഗ്വേ ,മാക്സിം ഗോർക്കി തുടങ്ങിയവരുടെ കഥകൾ വായിച്ചവർ അവിടെ നില്ക്കുകയല്ല ;അവർ ഹാറുകി മുറകാമിയെയും ജൂലിയൻ ബാൺസിനെയും വായിക്കുന്നു. ഗർഭവും അലസിപ്പിക്കലുമൊക്കെ ഇവിടെ എത്രയോ പേർ എഴുതി നശിപ്പിച്ചതാണ്. ഇനിയും അതു തന്നെ വേണോ ?

താരതമ്യേന രസം തോന്നിയത് വി.എസ്.അജിത് എഴുതിയ ‘ഇന്നു  രാത്രി പതിനൊന്നിന് ‘(പ്രസാധകൻ, ഏപ്രിൽ )വായിച്ചപ്പോഴാണ്. ഇപ്പോൾ ഫേസ്ബുക്ക് പ്രണയവും അനന്തര സമാഗമവുമാണല്ലോ പുതിയ സംഭവ വികാസങ്ങൾ .കഥ പറയാനാഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് ഫേസ്ബുക്ക് മെസഞ്ചർ ധാരാളം വിഭവങ്ങൾ ഒരുക്കുന്നുണ്ട് .ഈ കഥയിലും വിഭവദാനം നടത്തുന്നത് മെസഞ്ചറാണ്. യാദൃശ്ചികമായി പരിചയപ്പെട്ട ഒരു പെൺസുഹൃത്ത് ക്ഷണിച്ചതനുസരിച്ച് വീര്യമുള്ള ഒരു സമാഗമത്തിനായി, രാത്രിയിൽ അവളുടെ അപരിചിതമായ വീട്ടിലേക്ക് ചെല്ലുകയാണ് കഥാനായകൻ. എന്നാൽ അവളെ കണ്ടു പരിചയപ്പെട്ടു സ്നേഹത്തിൻ്റെ അടയാളങ്ങൾ പുറത്തെടുക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും അവൾ കലിതുള്ളി തെറിവിളിക്കാൻ തുടങ്ങി.അവളും മകളും ഒറ്റയ്ക്കാണ് താമസം. അവളെ കല്ലെറിഞ്ഞും തെറി പറഞ്ഞും ശല്യപ്പെടുത്തുന്ന കുറേപേർ ചുറ്റുവട്ടത്തൊക്കെയുണ്ട്. അവരിലൊരാളാണ് ഫേസ്ബുക്കിലൂടെ താൻ പരിചയപ്പെട്ട ഈ അതിഥിയെന്ന് അവൾ തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നു. മുട്ടയിൽ കൂടോത്രം എഴുതിയ നരാധമനാണ് അവനെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്താൻ അവൾ ഒരു കടലാസിൽ എഴുതിച്ച് കൈയക്ഷരം പരിശോധിക്കുന്നു .ഒരു തെറ്റും ചെയ്യാത്ത അവൻ ഞെട്ടലിൽ നിന്നു മുക്തനാകുന്നതിനു മുന്നേ തന്നെ അവനു കിട്ടി: “ചവിട്ടിത്തള്ളിയിട്ടു കളഞ്ഞു. പുറം തലയിടിച്ചാണ് വീണത്.അവളുടെ കാല് എൻ്റെ കൊരവള്ളിയിലാ ” .

ഈ കഥ എന്നെ രസിപ്പിക്കാൻ കാരണമുണ്ട് .സാമ്പ്രദായിക ഫേസ്ബുക്ക് പ്രണയങ്ങളുടെയും കൂടിച്ചേരലുകളുടെയും വേർപെടലുകളുടെയും സ്ഥിരം ട്രാക്കിലല്ല ഈ കഥ ഓടുന്നത്. ഒരു അസാധാരണ ട്വിസ്റ്റ് സംഭവിക്കുകയാണ്. ഇത്രയെങ്കിലും വേണമല്ലോ ഒരു ഫേസ്ബുക്ക് കഥയെഴുതുമ്പോൾ .

ദസ്തയെവ്സ്കി ന്യൂറോട്ടിക് വ്യക്തിത്വം ?

സമീപകാലത്താണ് സമകാലീന സാഹിത്യചിന്തകനായ എൽ. ജയിംസ് ഹാമണ്ട് (L.James Hammond) എഴുതിയ ചില ലേഖനങ്ങൾ വായിച്ചത്. ചിന്താ കുഴപ്പങ്ങൾ പരിഹരിക്കാൻ, അദ്ദേഹം ഇരുപതാംനൂറ്റാണ്ടിനു മുമ്പുള്ള പുസ്തകങ്ങളാണത്രേ വായിച്ചത്. 

ദസ്തയെവ്സ്കി ഒരു ന്യൂറോട്ടിക് വ്യക്തിത്വമായിരുന്നു എന്നാണ് ഹാമണ്ട് പറയുന്നത്. തൻ്റെ മനസ്സിൻ്റെ  പ്രശ്നങ്ങളും നരകങ്ങളുമാണ് അദ്ദേഹം മറ്റുള്ളവരിൽ കാണാൻ ശ്രമിച്ചത് .ദസ്തയെവ്സ്കിയുടെ  കഥാപാത്രങ്ങളിൽ മിക്കവരും ആത്മപീഢയിൽ വേവുകയാണ്. സ്വയം പീഡിപ്പിക്കുന്ന അവരുടെ അതിരുവിട്ട സദാചാരബോധം അവരെ സാധാരണ സ്ത്രീകളുമായി ബന്ധം സ്ഥാപിക്കുന്നതിൽ നിന്ന്  പിന്തിപ്പിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത് ;  പകരം അവർ ശാരീരിക അവശതകളുള്ള സ്ത്രീകളെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു,ഒരു  കൃപ എന്ന നിലയിൽ .സ്വയം അപഹസിക്കുകയും നിന്ദിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സ്വഭാവമുള്ള ഈ കഥാപാത്രങ്ങൾ മിക്കപ്പോഴും  ബഫൂണുകളെപ്പോലെയാണ് പെരുമാറുന്നതെന്ന് ഹാമണ്ട് കണ്ടെത്തുന്നു.

സൗന്ദര്യത്തെക്കുറിച്ച് ഹാമണ്ട് പറയുന്നത് ഇതാണ്: “സൗന്ദര്യം സാർവത്രികമോ കാലാതീതമോ അല്ല.  കാലദേശങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് അതിന് മങ്ങൽ സംഭവിക്കുന്നു .പുരാതന ഗ്രീസിലെ ഭാവനാശാലിയായ ഒരെഴുത്തുകാരൻ ഇന്നത്തെ വായനക്കാരെ ആകർഷിക്കുന്നില്ല. പുരാതന ഗ്രീക്ക് എഴുത്തുകാർ പണ്ഡിതന്മാരെയാണ് ആകർഷിക്കുന്നത്. പൗരസ്ത്യ  സംസ്കാരത്തിൽ പാശ്ചാത്യജനതയ്ക്ക് അത്രകണ്ട് താല്പര്യം ജനിച്ചിട്ടില്ല .ചൈനയിലെയോ  ജപ്പാനിലെയോ കവികളെ പാശ്ചാത്യരാജ്യങ്ങളിലെ സാഹിത്യചിന്തകർ കാര്യമായി സ്വാധീനിച്ചിട്ടില്ല” .

ഇത് എത്രയോ ശരിയാണ് .ഇപ്പോൾ പാശ്ചാത്യലോകത്ത്, സാഹിത്യത്തിനും തത്ത്വചിന്തയ്ക്കും വേണ്ടി  ആയിരക്കണക്കിന് പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾ ഓൺലൈനിലുണ്ട്. മിക്കവാറും പ്രമുഖരുടെ രചനകളെല്ലാം  സൗജന്യമായി വായിക്കാം. എട്ടു കോടി പുസ്തകങ്ങളുടെ പി.ഡി.എഫ് ആർക്കു  വേണമെങ്കിലും യഥേഷ്ടം ഡൗൺലോഡ് ചെയ്തു വായിക്കാം. പാശ്ചാത്യദേശങ്ങളിലെ വിമർശകരുടെ  ലേഖനങ്ങളിൽ ഇന്ത്യയിലയോ  ചൈനയിലെയോ ജപ്പാനിലെയോ   എഴുത്തുകാരുടെ രചനകളെപ്പറ്റി ഒരു പരാമർശംപോലും ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല.

വിജയൻ്റെ സംഗീതവ്യൂഹം 

ചില വാക്യങ്ങൾ എഴുതുമ്പോൾ സ്കൂളിൽ മാഷുമാർ പറഞ്ഞത് കേൾക്കുന്നവരാണെങ്കിൽ, ആവർത്തനം ഒഴിവാക്കാൻ ശ്രമിക്കും. പകരം പര്യായപദങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കും. ഇത് തെറ്റാണ്. ചില വാക്കുകൾ അത്യാവശ്യമായി ആവർത്തിക്കേണ്ടി വരും. അത് സംഗീതത്തിൻ്റെയും കലയുടെയും ആവശ്യമാണ് .ഒരു ഖണ്ഡികയിൽ ഒരു വാക്ക് മൂന്നോ നാലോ പ്രാവശ്യം ആവർത്തിക്കുന്നത് തെറ്റാണെന്ന് പറയുന്നവർ കണ്ടേക്കാം. എന്നാൽ ആവർത്തനത്തിനും ചില ഉപയോഗങ്ങളുണ്ട് .ഒ.വി. വിജയൻ്റെ  ‘ധർമ്മപുരാണം’ എന്ന നോവലിൻ്റെ  ഒടുവിലെ ഭാഗം ശ്രദ്ധിക്കണം. ഒരു നോവൽ എങ്ങനെ അവസാനിപ്പിക്കണമെന്ന് വിജയന്  നല്ല ധാരണകളുണ്ട്. ഇന്ത്യൻ എഴുത്തുകാരിൽ ഇതുപോലൊരു തീവ്രബോധം മറ്റാർക്കെങ്കിലുമുണ്ടോ എന്നറിയില്ല. സാഹിത്യരചന എങ്ങനെ അവസാനിപ്പിക്കണമെന്ന് അറിയണമെങ്കിൽ ആവശ്യത്തിൽ കൂടുതൽ പ്രതിഭ വേണം.’ധർമ്മപുരാണം’ അവസാനിപ്പിക്കാൻ വിജയൻ തൻ്റെ ജ്ഞാനം മുഴുവൻ ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു .കലാ സങ്കേതങ്ങളുടെ മുഖാവരണങ്ങൾ തട്ടിമാറ്റി ,തന്നിലൂടെ തന്നെ  സഞ്ചരിക്കുകയാണ് എഴുത്തുകാരൻ :

” പരാശരൻ ജാഹ്നവിയുടെ തീരത്തുനിന്നു. അപ്പോഴാണ് പൊടുന്നനെ അയാൾ ആ മരം കണ്ടത്. അനാഥനായ പരാശരൻ്റെ  മുകളിൽ അപാരമായ ആ വടവൃക്ഷം പടർന്നു നിന്നു. പരാശരൻ്റെ  കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി .

പരാശരൻ മരത്തിൻ്റെ മുമ്പിൽ മുട്ടുകുത്തി.

പരാശരൻ മരത്തെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

പരാശരൻ അലമുറകൊണ്ടു :

‘സിദ്ധാർത്ഥാ രാജാവേ ,ഇത് അങ്ങാണോ ‘ ?

ഓരോ ഇലയും കൊമ്പും വേരും പരാശരനോട് സംസാരിച്ചു. അതൊരു സ്വരപ്രളയമായി. അതിൻ്റെ അർത്ഥം മനസിലാക്കാതെ പടനായകൻ അതിൻ്റെ തിരകളിൽ മുങ്ങിപ്പൊങ്ങി .

പരാശരൻ പ്രലപിച്ചു:

പറഞ്ഞു തരിക !എനിക്കു പറഞ്ഞു തരിക !’ 

വടവൃക്ഷം നിശബ്ദമായി .

അരികിലൂടെ സനാതനയായ ജാഹ്നവി ഒഴുകിക്കടന്നു.

ഒറ്റയ്ക്ക് പടനായകൻ ആ മഹാസസ്യത്തിൻ്റെ ചുവട്ടിൽ ഇരുന്നു. മൃഗസൃഷ്ടിയുടെ തീരാദു:ഖത്തിൽ പരാശരൻ പിന്നെയും പിന്നെയും കരഞ്ഞു.അയാളുടെ ചുമലിൽ ഞാന്നു കിടന്ന ആയുധം ഒരു കുഞ്ഞിനെപോലെ ഉറങ്ങി “.

ഇവിടെ പരാശരൻ എന്ന നാമം ആറ്  തവണ ആവർത്തിച്ചിരിക്കുന്നു .ഇത് എഡിറ്റ് ചെയ്യാൻ ഏതെങ്കിലും പബ്ളിഷിംഗ് കമ്പനിയിലെ എഡിറ്ററെ   ഏൽപ്പിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ അയാൾ പരാശരൻ എന്ന വാക്ക് ആവർത്തിക്കാതെ പകരം മറ്റു പല വാക്കുകൾ കണ്ടുപിടിക്കുമായിരുന്നു. 

പരാശരൻ എന്ന വാക്ക് വിജയന്  ആവശ്യമാണ് .വിജയൻ നയിക്കുന്ന  സംഗീതത്തിൻ്റെ  മഹാപ്രസ്ഥാനത്തിന് ഈ വാക്കുകളുടെ ആവർത്തനം ആവശ്യമാണ്. പരാശരൻ്റെ അടുത്തുള്ള വൃക്ഷം വളരുകയാണ്.  അതിൻ്റെ ഓരോ ഇലയും അയാളോട്  സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എപ്പോഴും ഈ സമന്വയവും  സമാശ്വാസവും പ്രകൃതിയിലുണ്ട്. കൈയിലൊതുങ്ങാത്ത ഈ വിഷയം പകർത്തുമ്പോൾ എഴുത്തുകാരൻ വയലിനിസ്റ്റ് യെഹൂദി മെനുവിൻ (yehudi Menuhin) ആകണം ,സാഹിത്യസംഗീതം ഉൾക്കൊള്ളാൻ .സിദ്ധാർത്ഥനായി മാറിയ വൃക്ഷത്തെ അറിയാൻ ബുദ്ധൻ്റെ അഹിംസയെ ആവാഹിക്കണം.

പരാശരൻ എന്ന വാക്ക് മാത്രമല്ല, വേറെയും വാക്കുകൾ ആവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്. ആവർത്തനം നമ്മെ ആത്മീയമായ ഒരു മന്ത്രധ്വനിയിലേക്ക് നയിക്കുകയാണ്. വളരെ നിശ്ശബ്ദവും വിജനവുമായി ഒരിടത്ത് ആത്മാവ് അതിനോടു തന്നെ നടത്തുന്ന ഒരു സംവാദമാണത്‌.  

കലയില്ല 

സുരേന്ദ്രൻ മങ്ങാട്  രചിച്ച ‘കസ്റ്റഡി’ ഒരു പോലീസ് ഇൻസ്പെക്ടറുടെ ജീവിതത്തെയാണ് പരിചയപ്പെടുത്തുന്നത്. പൊലീസുകാരുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇതൊക്കെ സാധാരണയാണ് .

റോഡുവക്കിൽ കിടന്ന ഒരാളെ എടുത്തുകൊണ്ട് ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോകുന്നവഴിയിൽ മരിക്കുന്നു .കസ്റ്റഡി മരണമാണെന്ന് വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുന്നു. അതിനെക്കുറിച്ചോർത്ത് വേവലാതിപ്പെടുന്ന പോലീസ് ഇൻസ്പെക്ടറാണ് കഥയിലുള്ളത്. ഈ കഥയ്ക്ക് എന്താണ് പ്രസക്തിയെന്ന് മനസ്സിലാകുന്നില്ല. ഒരു കഥ ഉണ്ടാകുന്നത് റിയലിസ്റ്റ് ജീവിതത്തിൻ്റെ അടിയിൽ അദൃശ്യമായി, കൂടുതൽ സത്യമായി മറ്റൊരു ജീവിതം ഉണ്ടെന്ന് തോന്നുമ്പോഴാണ്. കഥാകൃത്ത് മാത്രമാണ് അതിൻ്റെ സാക്ഷി. ഈ കഥയിലെ പൊലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥനെ എല്ലാവർക്കും അറിയാവുന്നതാണ്. അസാധാരണമായി ഒന്നുമില്ല. ഉപരിപ്ളവമായ സംഭവങ്ങൾ വിവരിക്കുന്നത് പത്രറിപ്പോർട്ടിൻ്റെ  ഭാഗമാണ് ;ചെറുകഥയല്ല .

ചെറുകഥയിൽ കലയുണ്ടാവണം. നിത്യജീവിതത്തിലെ ഒരു സംഭവം വിവരിക്കുന്നത് കഥയാണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നവരുണ്ട് .അവർക്ക് കലയോട് കൂറ് ഉണ്ടായിരിക്കില്ല.

നിരർത്ഥകമായ കഥ

ശിഹാബുദ്ദീൻ പൊയ്ത്തുംകടവിൻ്റെ  കഥകൾ ഞാൻ നന്നായി പരിശ്രമിച്ചു വായിച്ചു നോക്കിയിട്ടുണ്ട് .പക്ഷേ, എനിക്കാസ്വദിക്കാൻ പറ്റാറില്ല. കഥ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയശേഷം കഥാകൃത്തിനു ഏകാഗ്രത നഷ്ടപ്പെടുകയോ ലക്ഷ്യം തെറ്റി എവിടെയെങ്കിലും ചെന്നു വീഴുകയോ ചെയ്യുകയാണ് പതിവ്. 

‘അരികിൽ നീ വന്നിരിക്കൂ’ (മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പ് ,ഏപ്രിൽ 2) എന്ന കഥയും അതുപോലെതന്നെ ലക്ഷ്യം കാണാനാവാതെ എവിടെയോ തലകുത്തി വീഴുന്നു. ഇതിൽ ഡോ. അജ്മൽ ഹുസൈൻ എന്ന കഥാപാത്രത്തെ എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് കഥാകൃത്തിനു  അറിയില്ല. അയാളെ വിധ്വംസകസ്വഭാവമുള്ളവനാക്കാൻ  ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. അയാൾ ചോറുണ്ണുന്നത് ലൈംഗികാനുഭൂതിക്ക് വേണ്ടിയാണ് .അയാൾ ചോറുരുട്ടുന്നത് ഇണയുടെ ജനനേന്ദ്രിയത്തിൽ വിരലിടുന്നതിനു സമാനമാണത്രേ. കഥാകൃത്തിനോട് പറയാനുള്ളത് ഇതാണ്: ഔചിത്യത്തോടെ എഴുതുക. അന്നത്തെയെങ്കിലും വികലമാക്കാതിരിക്കുക. അതൊക്കെ അപക്വമായ സമീപനമായി അവശേഷിക്കുകയാണ്.തുടക്കത്തിൽ അയാളുടെ ഭക്ഷണശീലത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞുതുടങ്ങിയ കഥാകൃത്ത് പിന്നീട് അതെങ്ങനെ വികസിപ്പിക്കണമെന്ന റിയാതെ കുഴങ്ങുന്നു .

അയാൾക്ക് ഭാര്യയുമായുള്ള പ്രശ്നങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ഭാര്യ വാങ്കുവിളി കേൾക്കുമ്പോൾ ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രവൃത്തി എന്തായാലും നിർത്തിവയ്ക്കുകയാണത്രേ. അയ്യോ കഷ്ടം .ഡോക്ടറെ സംശയിക്കുകയും  ശകാരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അവൾ കോളജ് അധ്യാപികയാണെന്നോർക്കണം!  യാതൊരു ലോജിക്കുമില്ലാത്ത അവതരണം. കഥാകൃത്തിനു കഥ അവസാനിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. ഒടുവിൽ അജ്മലിനെ മദ്യപാനിയാക്കുകയാണ്. ഭാര്യ ജോലി ചെയ്യുന്ന കോളേജിൻ്റെ ഗേറ്റിനു മുന്നിൽ അയാൾ മദ്യപിച്ച് കൂത്താടി വീണു കിടക്കുകയാണത്രേ! എന്നിട്ടോ അതും പരാജയം .ആശുപത്രിയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഡോക്ടർ കോളജ് പടിക്കൽ വീണു കിടക്കുന്നത് അയാളുടെ ഭാര്യ കണ്ട് ബോധ്യപ്പെടുന്നു. അവൾ സഹോദരനെ വിളിച്ചു വരുത്തി നേരെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് രണ്ടു മണിക്കൂർ കാറോടിച്ച ചെല്ലുന്നു. ഡോക്ടറെ കണ്ട അവൾ ഉറപ്പു വരുത്തുകയാണ്:

“മുംതാസിൻ്റെ (ഭാര്യ) മുഖത്തേക്ക് ഡോക്ടർ നോക്കിയതേയില്ല .ഫസൽ (ഭാര്യയുടെ സഹോദരൻ)ഇതൊട്ടു ശ്രദ്ധിച്ചതുമില്ല. പക്ഷേ ,അവൾക്ക് എല്ലാം മനസ്സിലായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കണ്ണുകൾക്ക് താഴെയുള്ള തടിപ്പും  കറുപ്പും .പിന്നെ ,ധൃതിയിൽ ഷേവ്  ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ ഇടത്തെ കൃതാവിനിടയിൽ മുറിഞ്ഞതിൻ്റെ പാട്. അത് ചോദിക്കാൻ  തന്നെ മുംതാസ്  തീരുമാനിച്ചു .പക്ഷേ ,പറഞ്ഞു തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും പള്ളിയിൽ നിന്ന് അസർ ബാങ്ക് മുഴങ്ങി ” .

എന്ത് കഥയാണിത് ?എന്തെങ്കിലും വ്യക്തതയുണ്ടോ ? യാതൊന്നും പറയാനില്ലാത്തപ്പോൾ കഥയെഴുതാതിരിക്കുകയാണ് നല്ലത്.

ധൃതരാഷ്ട്രർക്കും പരവതാനി 

ധൃതരാഷ്ട്രർക്ക് സാമാന്യം  തരക്കേടില്ലാത്ത നന്മകളുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് സമർത്ഥിക്കുകയാണ് വി.പി.ഏലിയാസ് ‘ഇരുളൻ'(മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പ്, ഏപ്രിൽ 16) എന്ന കഥയിൽ .നല്ല ഭാവിയുള്ള പരിപാടിയാണ്. രാവണൻ, ദുശ്ശാസനൻ ,ദുര്യോധനൻ ,കംസൻ ,ശകുനി തുടങ്ങിയവരെയൊക്കെ വിശിഷ്ടവ്യക്തിത്വങ്ങളായി  സ്ഥാപിച്ചുകൊണ്ട് കഥയും നോവലുമെഴുതുന്നവരുണ്ട്. സമൂഹം അത്രമേൽ അഴിമതിയിലേക്കും ദുരയിലേക്കും മൂല്യരാഹിത്യത്തിലേക്കും ചെന്നു പതിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നതിൻ്റെ തെളിവാണ് ഇത്തരം സാഹിത്യരചനകൾ .ഇത്തരം രചയിതാക്കൾക്ക് ധർമ്മം എന്ന സമസ്യയെക്കുറിച്ച് വലിയ വിവരമില്ല .

ധർമ്മം ബാങ്കിലെ പലിശപോലെയോ, അവാർഡ് സംഘടിപ്പിക്കുന്നപോലെയോ അനായാസമായി മനസ്സിലാക്കാവുന്ന ഒരു പ്രശ്നമല്ല.വൈരാഗ്യമുള്ള എഴുത്തുകാരനോട് പക പുലർത്തുന്ന  പത്രാധിപരുടെ മനോനിലപോലെ വളരെ ലാഘവത്തോടെ കാണാവുന്നതല്ല ധർമ്മം. ധർമ്മത്തെ ധർമ്മപുത്രർപോലുമല്ല നിർവ്വചിച്ചത് , ശ്രീകൃഷ്ണനാണ്. അർജുനനു പോലും  ധർമ്മത്തെ മനസ്സിലാക്കാനായില്ല. കർണൻ ജീവിതകാലമത്രയും ധർമ്മത്തെ ഇഴപിരിച്ചെങ്കിലും അയാൾക്കും പിടികിട്ടിയില്ല. ഓരോ ശ്വാസത്തിലും ധർമ്മത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞ ഭീഷ്മർ, ഒടുവിൽ ഒരു കുരുക്ഷേത്ര ഭൂമിയിൽ ശ്രീകൃഷ്ണൻ ധർമ്മത്തെ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നത് കണ്ടു നിസ്സഹായനായി ആയുധം താഴെ വയ്ക്കുകയാണ്. ഇതാണ് വസ്തുതയെന്നിരിക്കെ ,മലയാളത്തിൽ ചിലർ ഇതാ ഞങ്ങൾ രാജ്യം പിടിച്ചടക്കുകയാണ് എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ട് മഹാഭാരതത്തെക്കുറിച്ച് തടിച്ച ഗ്രന്ഥങ്ങൾ എഴുതി. ഇവർക്കും ധർമ്മം എന്താണെന്ന് വ്യാഖ്യാനിക്കാൻ അറിയില്ല .

സത്യൻ അന്തിക്കാടിൻ്റെ  സിനിമകളിലെ നായകനെപ്പോലെ ശ്രീകൃഷ്ണനെ സമീപിച്ചിരിക്കുകയാണ് ഈ മഹാഭാരതവ്യാഖ്യാതാക്കൾ. കെ.സി. നാരായണൻ ,സുനിൽ പി. ഇളയിടം തുടങ്ങിയവർക്ക് സംഭവിച്ചത് ഇതാണ്. ശ്രീകൃഷ്ണൻ്റെ ധർമ്മത്തെ മനസിലാക്കാതെ മഹാഭാരതത്തെക്കുറിച്ച് എഴുതിയാൽ കൊമേഴ്സ്യൽ സിനിമാനിരൂപണം പോലാവും ; അവിടെ കഥാപാത്രങ്ങളെ പുറമേ നിന്ന് നിരീക്ഷിച്ചാൽ മതിയല്ലോ .

ഇവിടെ വി.പി.ഏലിയാസ്  സമർത്ഥിക്കുന്നത് ധൃതരാഷ്ട്രർക്ക് നിറയെ നന്മകളുണ്ടെന്നാണ്. ധൃതരാഷ്ട്രറുടെ ഈ വാക്കുകൾ നോക്കുക :”അധർമ്മം പ്രവർത്തിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് സുയോധനനെ വിലക്കിയില്ല എന്നതിനപ്പുറം എന്ത് ദോഷമാണ് എന്നിലാരോപിക്കാവുന്നത് ?വിലക്കിയില്ല എന്നതുപോലും സത്യമല്ല. വിലക്കുകളെ അവർ വകവച്ചില്ല എന്നതാണ് സത്യം. വാക്കുകൾക്ക് വിലയില്ലാത്തിടത്ത് ഒരാൾ പതുക്കെപ്പതുക്കെ മൗനിയായിത്തീരുന്നതിൽ എന്താണത്ഭുതം? ഞാൻ ചെയ്ത നന്മകളൊന്നും പരിഗണിച്ചില്ല “.

ധൃതരാഷ്ട്രർ സ്വയം ന്യായീകരിക്കുകയാണ്. അയാൾ പറയണമായിരുന്നു ,ചൂതുകളി നല്ലത്, പക്ഷേ രാജ്യം പണയംവച്ച് കളിക്കരുത് എന്ന് .തൻ്റെ വീട്ടിൽ ധർമ്മം സ്ഥാപിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ബോധ്യപ്പെട്ട ആ കിഴവൻ  ആത്മഹത്യചെയ്യണമായിരുന്നു.

യുക്രൈൻ കവി ഴദാൻ 

ഇന്നത്തെ യുക്രെയ്ൻ സാഹിത്യത്തിലെ പ്രധാന ശബ്ദങ്ങളിലൊന്നാണ് സെറി ഴദാൻ ((Serhiy Zhadan). ഏഴ് നോവലുകളും പന്ത്രണ്ട് കവിതാസമാഹാരങ്ങളും പുറത്തിറക്കിയിട്ടുണ്ട്. ദ് ന്യൂയോർക്ക് ടൈംസ് ഴാദൻ്റെ ‘ഹെഡ്ഫോൺസ് എന്ന കവിത മൂന്നു വർഷം മുമ്പാണ് പരിഭാഷചെയ്ത് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്. ടൈംസിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന ആദ്യ യുക്രെയ്ൻ എഴുത്തുകാരനാണ് ഴാദൻ .ബിബിസി അവാർഡ് ,ഡെറക് വാൽക്കോട്ട് അവാർഡ് എന്നിവ ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. “ഞങ്ങളുടെ രചനകൾ സാഹിത്യഭൂപടത്തിൽ അടയാളപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞു .ഇനിയാർക്കും അത് മായ്ച്ചു കളയാനാവില്ല ” -ഴദാൻ പറഞ്ഞു .

To know that you still lie there beyond the scorched mountain എന്ന കവിതയിൽ ഴദാൻ ഇങ്ങനെ കുറിക്കുന്നു:

I don’t have a home 

I have only a memory 

ഇത് ഇന്നത്തെ യുക്രെയ്ൻ ജീവിതത്തിൻ്റെ മനസ്സാക്ഷിയുടെ മുഖം പോലെ തുറന്നു കാട്ടുന്നു .

വേറൊരിടത്ത്  ഇങ്ങനെ വായിക്കാം:

When you,God, 

look in to a mirror, 

What do you see in your image? 

Woe unto you, the city forgotten by all .

ഈ യുദ്ധത്തിൽ കണ്ണാടികൾ എന്തുപറയും? അവ നമ്മുടെ മുഖത്തിനു പകരം ആധിയായിരിക്കും കാണിച്ചു തരുക .ഈ നഗരത്തെ എല്ലാവരും മറന്നിരിക്കുകയാണെന്ന് എത്ര നാൾ മുമ്പാണ് ഴാദൻ എഴുതിയതെന്നോർക്കണം. 2019 ലാണ് ഈ കവിത പരിഭാഷ ചെയ്യപ്പെട്ടത്. 

യുദ്ധങ്ങളുടെ ഭൂതകാലമാണ് ഇവിടെ തെളിയുന്നത് . 

എൻ. പ്രഭാകരൻ പിന്തിരിയുന്നു 

എഴുത്തുകാർ നിശ്ശബ്ദരായിപോയ കാലമാണല്ലോ ഇത് .യുക്രെയ്നിൽ എത്ര ലക്ഷം പേർ മരിച്ചാലെന്താ ? സ്വന്തം അവാർഡുകൾ നഷ്ടപ്പെടുത്താതെ നോക്കണം. അത്ര തന്നെ .ഇവിടെയാണ് ‘സാഹിത്യവിമർശം’ മാസികയും  ആനന്ദൻപിള്ളയും ശ്രദ്ധ നേടുന്നത്.  വിമർശിക്കപ്പെടാത്തതായി ഒന്നും ഉണ്ടായിരിക്കരുത്. ഈ നിലപാട് പ്രതീക്ഷ തരുന്നു. വിഗ്രഹങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാൻ വേണ്ടി ചിലർ തെറ്റായ മാർഗങ്ങൾ അവലംബിക്കുമ്പോൾ, അതിനെ ചെറുക്കേണ്ടത് ഭാവിയുടെ ആവശ്യമാണ്. 

എൻ. പ്രഭാകരൻ്റെ  ലേഖനം  (സത്യാനന്തരകാലത്തെ സത്യങ്ങൾ ,സാഹിത്യവിമർശം, ജൂൺ ) ഒരു കുറ്റസമ്മതമാണെന്ന് തോന്നുന്നു. അദ്ദേഹം സാഹിത്യാവബോധത്തിൻ്റെ  കാര്യത്തിൽ ഭേദപ്പെട്ട പരിശ്രമങ്ങൾ നടത്തുമെന്ന് വിചാരിച്ചിരുന്നവരെയെല്ലാം തട്ടിമാറ്റിക്കൊണ്ട് രാഷ്ട്രീയ പക്ഷപാതത്തിലും ആഴക്കുറവിലും  അഭിരമിക്കുകയാണ് പ്രഭാകരൻ  ചെയ്തത് .മറ്റുള്ളവർ എന്ത് വിചാരിക്കുമെന്ന് ഭയമുള്ളതുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു വിഷയത്തെയും തൊട്ടില്ല .രാഷ്ട്രീയമായ ചെറിയ നേട്ടങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി അഭിപ്രായങ്ങൾ വിഴുങ്ങി ജീവിക്കുന്ന എഴുത്തുകാരെ ഇന്ന് ധാരാളമായി കാണാനാവും. അവർ കിട്ടാനുള്ളതെല്ലാം കിട്ടുന്നതു വരെ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്കൊപ്പം അള്ളിപ്പിടിച്ചിരിക്കും. ഒന്നും കിട്ടാതാവുന്നതോടെ ചീത്ത പറഞ്ഞുതുടങ്ങും. 

പ്രഭാകരൻ കഴിഞ്ഞ രണ്ടുവർഷത്തിനുള്ളിൽ പോലും ഓർമ്മയിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്ന ഒരു കഥ എഴുതിയില്ല .വീക്ഷണപരമായ പ്രതിസന്ധിയായിരുന്നു. ഈ ലേഖനത്തിൽ അദ്ദേഹം ചില  ഉത്തരാധുനിക സിദ്ധാന്തങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യുന്നുണ്ട് ; നാട്യമാണത്. ഒരിടത്തും കൃത്യമായി ചെന്നുകൊള്ളരുതെന്ന് ശാഠ്യമുള്ളതുകൊണ്ടാണ് ,ഭയമുള്ളതുകൊണ്ടാണ് ഈ ലേഖനത്തിലും ആരുടെയും പേരു പറയാത്തതെന്ന് അനുമാനിക്കാം. തൻ്റെ കഥാരചനയിൽ സംഭവിച്ച സ്തംഭനത്തെ മറച്ചുപിടിക്കാനാണ് അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ എഴുതുന്നത് :” കഴിഞ്ഞ ദശകങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ദയനീയമായ അവസ്ഥയിൽ എത്തിച്ചേർന്നത് സാഹിത്യനിരൂപണവും  ഗവേഷണവുമാണ് ” .

സമീപകാലത്ത് സാഹിത്യ വിമർശനത്തിൽ എന്ത് സംഭവിച്ചു എന്ന് പ്രഭാകരന് അറിയില്ല. അദ്ദേഹം ഒന്നും വായിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല.പണ്ട് പഠിച്ചത് തന്നെ യാണ് ഇപ്പോഴും എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. സർവകലാശാലകളിലെ ഗവേഷണത്തെ   ഇവിടെ ആരാണ് ഗൗരവമായ എടുത്തിട്ടുള്ളത്? സാഹിത്യനിരൂപണമ ല്ല പരാജയപ്പെട്ടത് ,ചെറുകഥാപ്രസ്ഥാനമാണ്. ഇന്ന് ഏറ്റവും ദുർബലമായ ശാഖയാണത്. ഒരു നല്ല കഥയുണ്ടാവുന്നില്ല. എൻ. പ്രഭാകരൻ്റെ കഥകളിൽ കാണുന്ന പൊള്ളത്തരങ്ങൾ തന്നെയാണ് ഇവിടെ മറ്റു കഥാകൃത്തുക്കളും  ആഘോഷിക്കുന്നത്. സദുദ്ദേശത്തോടെ മാസിക നടത്തുന്ന ആനന്ദൻപിള്ളയെ പോലും വഴിതെറ്റിക്കുന്ന ലേഖനമാണ് പ്രഭാകരൻ്റേത്. 

എം.ആർ .ചന്ദ്രശേഖരൻ്റെ യാഥാസ്ഥിതിക ചിന്തകൾ 

എം. ആർ. ചന്ദ്രശേഖരൻ തൻ്റെ കാലഹരണപ്പെട്ടതും പല്ലുകൊഴിഞ്ഞതുമായ ചിന്തകൾ (സാഹിത്യവിമർശം ,ജൂൺ ഇങ്ങനെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു :”കവിതയിൽ കവിത്രയത്തിനു ശേഷം എൻ.വി . കൃഷ്ണവാരിയർ തന്നെ “.

സാഹിത്യനുഭവമില്ലാത്തയാളാണ് എം. ആർ. ചന്ദ്രശേഖരൻ .അറുപത് വർഷം പിന്നിലാണ് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ സാഹിത്യ ചിന്തകൾ .ആധുനികത വേണ്ട, ചെറിയൊരു നവീനാനുഭവം പോലും  അദ്ദേഹത്തിനു ഉൾക്കൊള്ളാനാവില്ല.ചില  എഴുത്തുകാരുണ്ട് ,ജീവിതത്തിൻ്റെ  നല്ലൊരു പങ്കും ഇടതുപക്ഷത്തിൻ്റെ  സാഹിത്യവുമായി നീങ്ങും .

എം.ആർ. ചന്ദ്രശേഖരൻ്റെ ഇടതുപക്ഷ ആഭിമുഖ്യം കാലഹരണപ്പെട്ടോ ?

ഇപ്പോൾ  ഇടതുപക്ഷവും വലിയ പ്രസാധനശാലകളും  സാഹിത്യപ്രവർത്തനം ഏതാനും പേരിലേക്ക്  ചുരുക്കുന്നതാണ് നാം  കാണുന്നത്. അതുകൊണ്ട്  ധാരാളംപേർ പുറത്താക്കപ്പെടുകയാണ്. ഇടതുപക്ഷ സംഘടനകളുമായി അടുത്ത് പെരുമാറുന്ന ഏതാനും പേരിലേക്ക് പാരിതോഷികങ്ങൾ ചുരുങ്ങിയിരിക്കുന്നു. വലിയ പ്രസാധന ശാലകളിൽ നാലോ അഞ്ചോ എഴുത്തുകാരുടെ രചനകൾക്കേ സ്ഥാനമുള്ളു .നമ്മൾ കൊടുത്താൽ പത്ത് മിനിട്ടിനുള്ളിൽ നിരാകരിക്കപ്പെടും .ഏതാനും പേരെ മാത്രം കോടീശ്വരികളും കോടീശ്വരന്മാരുമാക്കുക എന്ന നയം എത്ര ഹീനമാണ്! .പ്രഗത്ഭരെ തഴഞ്ഞ് തങ്ങളിലേക്ക് മാത്രം പ്രസാധന വ്യവസായം ചുരുങ്ങുന്നതിൽ ഈ ‘ആർദ്രഹൃദയ’ർക്ക് സന്തോഷമേയുള്ളു. മറ്റനേകം പേരെ എരപ്പാളികളായി നിലനിർത്തുന്നത് ചിലപ്പോൾ, ഒരു തന്ത്രമായിരിക്കും .അവാർഡുകളെല്ലാം  കറങ്ങിത്തിരിഞ്ഞ് ഈ കുറച്ചാളുകളിലേക്ക്  തന്നെ എത്തിച്ചേരുമല്ലോ.

സാഹിത്യമത്സരം എന്തിന് ?

ആദിവാസി ഭാഷയിൽ എഴുതിയാൽ  ഉടനെ അത് മികച്ച കവിതയായി തിരഞ്ഞെടുക്കുകയായി. മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പ് നടത്തിയ മത്സരത്തിൽ ഒന്നാം സ്ഥാനം നേടിയ ‘കുടിവെപ്പ്’ എന്ന കവിത വായിക്കുക. ഒരു ഫാഷനു വേണ്ടിയാണോ കവിതാമത്സരം? കീഴാളൻ എന്ന വിഷയം കടന്നു വന്നാൽ ഉത്തമ കവിതയോ ?

” എൻ്റമ്മേ  പൊന്നാരമ്മേ

എനിക്കിരിക്കാൻ

കാലടി നെലം വേണം 

എന്നെ വടക്കോട്ട് 

കുടിയിരുത്തീല്യേല് 

വിരിഞ്ഞ പൂങ്കൊലവാട്ടും പോലെ തെങ്ങിൻ പൂക്കുല കൊഴിക്കും പോലെ

അടിവേരറുത്തു മുടിക്കും ഞാനേ!”

ഈ കവിത തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ജഡ്ജിമാർ സച്ചിദാനന്ദൻ ,പി.പി .രാമചന്ദ്രൻ ,അനിത തമ്പി എന്നിവരാണ്. ഇവരുടെ കാവ്യാവബോധത്തിനു സംഭവിച്ച പാളിച്ച അവരുടെ വിധി തീർപ്പുകളെയും ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു.

വെട്ടിയിട്ട തടിക്കഷണങ്ങളുള്ള അറക്കമില്ലിനെ വിവരിച്ചാലും കവിതയുണ്ടാവണം. എന്താണ് കവിത? അതിനു മനുഷ്യനുമായി എന്തെങ്കിലും ബന്ധമുണ്ടോ ? ഇല്ലെങ്കിൽ വേണ്ട. വിഷ്ണുവിൻ്റെ കവിതയ്ക്ക് എം. ജയചന്ദ്രനോ ,ശരത്തോ ഈണമിട്ടാൽ നന്നായിരിക്കും. 

മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പിൻ്റെ കഥാമത്സരത്തിൽ ഒന്നാം സ്ഥാനം കിട്ടിയ ‘ചീമാബുവെ’ (ദിൽദാർ എം, ഏപ്രിൽ 23) എന്ന കഥ വായിച്ച് നിരാശയോടെ തലതാഴ്ത്തുകയാണ് .ഇതിനൊക്കെയാണോ അവാർഡ്  കൊടുക്കുന്നത് ?

ചന്ദ്രമതി, വി.ജെ. ജയിംസ് ,ശിഹാബുദ്ദീൻ പൊയ്ത്തുംകടവ് എന്നിവരാണ് വിധികർത്താക്കൾ .അവരുടെ അഭിരുചിയാണോ ‘ചീമാബുവെ ‘ എന്ന കഥയുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ കാണുന്നത്? .മലയാളകഥയുടെയും കവിതയുടെയും ഭാവിയെ  അപകടപ്പെടുത്തുക എന്ന ഗൂഢ താത്പര്യത്തോടെയാണ് സമ്മാനാർഹമെന്ന നിലയിൽ രചനകൾ തിരഞ്ഞെടുത്തിട്ടുള്ളത്. 

ഒരിക്കലും മലയാള യുവത്വം ഇങ്ങനെ തെക്കും വടക്കുമറിയാതെ കഥയെഴുതില്ല. ആ യുവത്വത്തെ ഇപ്പോൾ മിസ് ചെയ്യുകയാണ്. 

മറ്റു ചില താല്പര്യങ്ങളുടെ പേരിലാണ്  മികച്ച കഥ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതെങ്കിൽ ഒന്നും പറയാനില്ല. ഇക്കാര്യത്തിൽ മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പിനെ കുറ്റപ്പെടുത്താനാവില്ല. 

ദിൽദാർ ഒരു ലേഖനത്തിലെന്ന പോലെ കുറെ ചിത്രകാരന്മാരുടെ  അഭിപ്രായങ്ങളും ചർച്ചകളും  വിശദീകരിക്കുന്നു. അനുവാചകൻ്റെ മനസ്സിനെ സ്പർശിക്കുന്ന ഒരു വാക്യം പോലുമില്ല .കുടത്തിനു പുറത്ത് വെള്ളമൊഴിച്ചിട്ടെന്ത് കാര്യം ? എന്താണ് എഴുതാൻ പോകുന്നതെന്ന് വ്യക്തമായി  അറിഞ്ഞിട്ട് കഥയെഴുതരുത്. അറിയാത്തതിലേക്കാണ് നാം കാടുവെട്ടിത്തെളിച്ച് മുന്നേറേണ്ടത്. നിർഭാഗ്യവശാൽ കഥ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന ജഡ്ജിമാർക്കും അതൊന്നുമറിയില്ല.

എൻ .ശശിധരൻ്റെ മഹാകണ്ടുപിടിത്തങ്ങൾ 

പ്രത്യേകിച്ച് യാതൊരു കണ്ടെത്തലുമില്ലാതെ എഴുതുകയാണ് എൻ. ശശിധരൻ .വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് കലാകൗമുദിയിൽ ഞാൻ  എഴുതിക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ ശശിധരനോട് എഴുതരുതെന്ന് വരെ  എനിക്ക് പറയേണ്ടി വന്നു.  എല്ലാവർക്കും അറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങൾ  മഹാകണ്ടുപിടുത്തമാണെന്ന മട്ടിൽ  എഴുതുന്നവരുടെ കൂട്ടത്തിലാണ് ശശിധരനും. അദ്ദേഹം എഴുതിയ ‘മലയാളസാഹിത്യം എവിടെ ?(എഴുത്ത്, ജനുവരി )എന്ന ലേഖനം മൂന്നു പതിറ്റാണ്ടിനു മുൻപ് വായിക്കേണ്ടതായിരുന്നു .2022 ൽ  അതിൻ്റെ ആവശ്യമില്ല. അദ്ദേഹം നിരത്തുന്ന മഹാകണ്ടുപിടുത്തങ്ങൾ ഇങ്ങനെയാണ്:

“കാരൂരിൻ്റെ ശില്പഭദ്രത ഇന്നത്തെ എഴുത്തുകാർക്ക് സങ്കൽപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല, ഉറൂബ് മലയാളത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ നോവലിസ്റ്റുകളിൽ  ഒരാളാണ്, മലയാളത്തിൽ ഏറ്റവും വലിയ എഴുത്തുകാരൻ ബഷീറാണ്, സഞ്ജയനു ശേഷം കണ്ട മഹാനായ ഹാസസാഹിത്യകാരൻ വി.കെ.എൻ ആണ് ,ഒ.വി. വിജയൻ്റെ പാറകൾ ,എം.പി.നാരായണപിള്ളയുടെ മുരുകൻ എന്ന പാമ്പാട്ടി തുടങ്ങിയ കഥകൾ മലയാളത്തിലെ മികച്ച കഥകളാണ് .

ഇതുപോലെ ആരെങ്കിലും എഴുതുമോ ? ശശിധരന് അറിയില്ലെങ്കിൽ പറയാം. ഇതൊക്കെ നൂറ്റൊന്നു വട്ടം ആവർത്തിക്കപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളാണ് .വല്ലപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരുടെ ലേഖനങ്ങൾ വായിക്കണം. പലരും എഴുതിയെഴുതി ബോറടിപ്പിച്ച കാര്യങ്ങൾ തൻ്റെ സ്വന്തം  കണ്ടുപിടുത്തമാണെന്ന മട്ടിൽ  നിർത്തിവയ്ക്കുന്നത് ശരിയല്ല .

ഇത്രയും ബുദ്ധിശൂന്യമായി സാഹിത്യത്തെ സമീപിക്കാൻ മറ്റാർക്കെങ്കിലും കഴിയുമോ എന്ന് സംശയമാണ്. മലയാളസാഹിത്യം എവിടെ എന്ന തലക്കെട്ടു് വായിക്കുമ്പോൾ നാം ഗഹനമായി പലതും പ്രതീക്ഷിക്കും.എന്നാൽ  ലേഖനം വെറും പതിരാണ്. 

യുക്രെയ്ൻ കവി ലിനാ കോസ്റ്റൻകോ

യുക്രെയ്ൻ പെൺകവിയും എഴുത്തുകാരിയുമായ ലിനാ കോസ്റ്റൻകോ (Lina Kostenko) സമകാലിക സാഹിത്യലോകത്ത് ശക്തമായ ഒരു സാന്നിധ്യമാണ് .

The Rays of the Earth, wandering of the heart എന്നീ കവിതാസമാഹാരങ്ങളിലൂടെ അനുവാചകരെ സ്വാധീനിച്ച കോസ്റ്റൻകോ രചിച്ച വിംഗ്സ് (Wings) എന്ന കവിതയിലെ ചില വരികൾ ഇങ്ങനെയാണ്:

“ഇത് സത്യമാണ് ,

ചിറകുകളുള്ളവർക്ക് 

നിലം വേണ്ട.

നിലം വേണ്ടെങ്കിലും 

ആകാശം ഉണ്ടായിരിക്കും.

യാതൊരു കളിസ്ഥലവുമില്ലെങ്കിലും

സ്വാതന്ത്ര്യം ഉണ്ടായിരിക്കും.

ജോഡികളില്ലെങ്കിലും 

മേഘങ്ങളുണ്ടായിരിക്കും .

പക്ഷികളുടെ സത്യം ഇതാണ് ” 

പ്രണയത്തിൻ്റെ കനൽ എരിയുന്നു 

സമീപകാലത്ത് ആസ്വദിച്ച് വായിച്ച കഥയാണ് ‘ആർഗിറോപോളസ്'(പ്രസാധകൻ ,മാർച്ച് ).മേഘമൽഹാർ രചിച്ചതാണിത്. 

ഈ കഥാകരിയെ ഞാനാദ്യമായി വായിക്കുകയാണ്. കഥയെഴുതാനുള്ള മൗലികമായ പ്രേരണയും ശക്തിയുമുള്ള കഥാകാരി ഒരു പ്രേമ പരവശൻ്റെ അനിവാര്യമായ സങ്കടങ്ങളും തത്ത്വചിന്തകളും പ്രതിരോധങ്ങളും പലായനങ്ങളുമാണ് പകർത്തുന്നത്. ഇതെല്ലാം യഥാർത്ഥമായി തന്നെ മനുഷ്യമനസ്സിലുള്ളതാണ്. സമൂഹമോ ഭരണകൂടമോ നിർവ്വചിക്കുന്ന സോദ്ദേശ്യകഥാപാത്രമല്ല മനുഷ്യൻ. അവൻ ഓരോ നിമിഷവും വ്യത്യസ്തമാണ് .മനുഷ്യനെ നിർവചിക്കാനാവില്ല;

അവന് ചിന്തകളേയുള്ള; ജീവിതം മറ്റെവിടെയോ ആണ്. കഥയിൽ ഒരിടത്ത് ഇങ്ങനെ വായിക്കാം:

“പ്രണയവും അങ്ങനെയാണ്. കടുംനിറങ്ങളെപോലെ. നമ്മിൽ നിന്ന് മറിഞ്ഞിരിക്കും. കൗമാരത്തിൽ ,യൗവ്വനത്തിൽ ഇതാണ് പ്രണയത്തിൻ്റെ നിറമെന്ന് പറഞ്ഞു ലോകം നമ്മെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കും. നമ്മളത് വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യും. പക്ഷേ, വളരെ വൈകി മറ്റേതോ നിമിഷത്തിൽ ഒരു നിറം നമ്മെ തേടിയെത്തും, അത് നമ്മെ  സ്വതന്ത്രരാക്കും. ഒരു മാന്ത്രിക വലയത്തിൽ അകപ്പെടുത്തും. കാല്പനികത ഏതുമില്ലാതെ വളരെ സ്വാഭാവികമായി ചിത്രം വരയ്ക്കുന്നതു പോലെ നിങ്ങൾ പ്രണയിക്കപ്പെടുന്നത് എത്ര മനോഹരമായിരിക്കും. പ്രകൃതിയിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ അവസ്ഥ! അതിനെ കണ്ടെത്തുക “.

അകൃത്രിമമായി പ്രണയിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന എന്തോ ഒന്ന് മനസ്സിലേക്ക് വരുന്നു. നഷ്ടപ്പെടുന്ന ജീവിതങ്ങളിൽ നിന്ന് നമ്മെ  രക്ഷപ്പെടുത്തുന്നത് അതാണ്.  പക്ഷേ, ഒരിടത്തും സാക്ഷാത്ക്കരിക്കാനാവാതെ, ആന്തരിക ബലഹീനതകളിൽ പ്രേമം  തകർന്നുവീഴുന്നു. വികാരജീവികളുടെ മാത്രം സ്വന്തം ദുരന്തമാണത്. പ്രണയിക്കുമ്പോൾ ദു:ഖവുമുണ്ടാകുന്നു. 

പ്രണയം ശാശ്വതമോ യാഥാർത്ഥ്യമോ അല്ല .അത് സ്വപ്നമാണ് .സ്വപ്നത്തിൽ ആയിരിക്കുമ്പോൾ, നമ്മൾ പൂർവ്വാശ്രമം ഉപേക്ഷിക്കുകയാണ്. ഈ കഥയിലെ യുവാവിൻ്റെ ജീവിതത്തിൽ പല പെൺകുട്ടികളും വന്നു പോകുന്നു. എല്ലാ ആനന്ദങ്ങളും പിന്നിൽ കുറെ ചാരവും പിരിമുറുക്കവും അവശേഷിപ്പിക്കുന്നുണ്ട് .ഈ ഭാഗം അത് വ്യക്തമാക്കുന്നു :

“ഞങ്ങൾ മദ്യം കഴിച്ചു. കുബൂസും അൽഫാമും കഴിച്ചു .നാലഞ്ച് സിഗരറ്റുകൾ ഒരുമിച്ച് വലിച്ചു. അതിനിടയിൽ സംസാരങ്ങളൊന്നുമുണ്ടായില്ല. പിന്നീട് ഗ്രൗണ്ട് ഫ്ലോറിലുള്ള മുറിയിലേക്ക് ഞാനും അപ്സ്റ്റെയറിലുള്ള മുറിയിലേക്ക് അവളും നടന്നു. രാത്രി അതിഭീകരമായി നീലിച്ചിരുന്നു. ഒരുതരം കരിനീല. വിഷപ്പാമ്പുകൾ ഇണചേരുന്നുണ്ടാകും. കട്ടിലിൽ വീണ്ടും കുനിഞ്ഞിരുന്നു. എത്ര കുനിഞ്ഞിരുന്നിട്ടും സ്വസ്ഥത കിട്ടാത്തതെന്ത് ?”

എല്ലാ സുഖവും ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വരുമെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്നെ പ്രണയിക്കുകയാണ്. അതാണ് സുഖം. 

ജയനാരായണൻ്റെ വായനാവികൃതികൾ 

ജയനാരായണൻ ‘നീലപക്ഷി’ തുടങ്ങിയ കഥകൾ എഴുതിയതിൻ്റെ  കരുത്ത് വിസ്മയാവഹമാണ്. അദ്ദേഹം  സൂക്ഷ്മബുദ്ധിയായ ഒരു വായനക്കാരനായിരുന്നു. എന്നാൽ ഒട്ടും പ്രകടനാത്മകതയില്ലായിരുന്നു.  രാഷ്ട്രീയക്കാരുടെ പിൻബലം വേണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കാത്ത അദ്ദേഹം വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ മിക്കപ്പോഴും  എറണാകുളത്തെ പുസ്തക കടകളിൽ കയറിയിറങ്ങുമായിരുന്നു. ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഞാനും കൂടെ പോകും. ജയനാരായണനാണ് എനിക്ക്  എൺപതുകളിൽ വിദേശ പ്രസാധകന്മാരുടെ പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കാൻ തന്നത്. പ്രമുഖ  എഴുത്തുകാരായ ബ്രേതൻ  ബ്രേതൻബാക്ക്, കാബ്റേയ്‌റ ഇൻഫൻ്റെ ,മാൽക്കം ലൗറി  തുടങ്ങിയ എഴുത്തുകാരെക്കുറിച്ച് ഞാൻ കേൾക്കുന്നത് ജയനാരായണനിൽ നിന്നാണ്. മാർകേസിനെയൊക്കെ  നേരത്തെ പരിചയപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. 

ജയനാരായണന് കഥകൾ മാത്രമേ  സ്വന്തമായ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. സിവിൽ സപ്ലൈസ് ഓഫീസിലെ ജോലി കഴിഞ്ഞാൽ അദ്ദേഹം തേവരയിലെ ദീപാ ലോഡ്ജിലാണുണ്ടാവുക. ജയനാരായണൻ്റെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ കോശവും ചെറുകഥയെ അറിഞ്ഞിരുന്നു. ഇന്നത്തെ എത്ര കഥാകൃത്തുക്കൾ ജയനാരായണനെപ്പോലെ വായിക്കുന്നു ? എത്ര പേർക്ക് കഥ എന്ന മാധ്യമത്തോട് നിർവ്യാജമായ ആത്മാർത്ഥതയുണ്ട്?

പൂക്കൾക്ക് സൗന്ദര്യമോ ?/എം.കെ.ഹരികുമാർ

 


എല്ലാ പുഷ്പങ്ങളും സുന്ദരമാണെങ്കിലും ,അത് പല അസുഖകരമായ കാര്യങ്ങളും മറച്ചു പിടിക്കുന്നു എന്ന് ചിന്തിക്കുന്നത് കലാകാരന്മാരുടെ വിധിയാണ്.

”എനിക്ക് കണ്ണാടികളെ ഭയമാണ്; കാരണം ,അതിൽ ഞാൻ കാണുന്നത് രക്ഷപ്പെടാനാവാത്ത ബീഭത്സരൂപമാണ് എന്ന് ഫ്രാൻസ് കാഫ്ക (Franz Kafka) പറഞ്ഞു .കഥയെഴുതുന്നവർ കലാകാരന്മാരായിരിക്കണം. രാഷ്ട്രീയ മുദ്രാവാക്യങ്ങളെ യാഥാർത്ഥ്യമാക്കി കാണിക്കുന്ന ചിത്രകാരനോ എഴുത്തുകാരനോ കലാകാരനല്ല.കലയിൽ സൗന്ദര്യാത്മകമായ വ്യഥകൾ കൂടിക്കലരണം. കല അതുല്യമായ ഒരു പര്യവേക്ഷണമോ യാത്രയോ ആണ്.

കടന്നുകാണാൻ കഴിയുന്നവനാണ് കാലങ്ങൾക്ക് അതീതമായ  സുവിശേഷം നൽകുന്നത്. 

ഡച്ച് പെയിൻറർ ഹിരോണിമസ് ബോഷ് (Hieronymous Bosch) വരച്ച ‘The Garden of Earthly Delights ഇതിഹാസസമാനമായ അതിശയങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നുണ്ട്.മനുഷ്യനിൽ സംഭവിക്കുന്നത് എന്താണോ അത് പേടിസ്വപ്നം പോലെ ക്യാൻവാസിൽ അവതരിപ്പിക്കുകയാണ്. ഒരു കലാകാരൻ തൻ്റെ കാലത്ത് നോക്കുന്നത് ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണ്. പൗരാണികതയും നാടോടി കലാപാരമ്പര്യവും സംഗീതവും കെട്ടുകഥകളും നമ്മുടെ സർഗാത്മകതയെ കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതാക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.  എല്ലാറ്റിനെയും പുറമെ നിന്നു നോക്കുകയും യാതൊന്നിനെയും നോവിക്കാതെ ചിത്രീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ പി ആർ ഒ ജോലിയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

ഒരു കലാകാരൻ തൻ്റെ കാലത്തെ പൊതുവായ കാഴ്ചകളല്ല അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. അതിനും അപ്പുറത്ത് ചില ലോകങ്ങളുണ്ട്. അതാണ് പട്ടത്തുവിള കരുണാകരൻ ‘ നട്ടെല്ലികളുടെ ജീവിതം’ എന്ന കഥയിൽ പറയുന്നത്. സിവിൾ സമൂഹത്തിൻ്റെ തിമിരം ബാധിച്ച കണ്ണുകളല്ല തൻ്റേതെന്ന് പട്ടത്തുവിളയ്ക്ക് നല്ല ബോധ്യമുണ്ടായിരുന്നു.അതുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം എഴുതിയത്. എഴുത്ത് അവിടെ അനിവാര്യതയാണ്.

ഏതു കാര്യത്തിലും അർത്ഥവും നിർവ്വചനവും സ്വാരസ്യവും തേടുന്ന വായനക്കാരന് ഒരിക്കലും രക്ഷപ്പെടാനാവില്ല .അവൻ അധ്യാപകരുടെ ചതിക്കുഴികളിൽ തന്നെ കഴിയേണ്ടി വരും. ചെക്ക്  നോവലിസ്റ്റ് മിലാൻ കുന്ദേര ഇങ്ങനെ എഴുതി: ” നിങ്ങൾക്കറിയാമോ ആളുകൾക്ക് എന്തുകൊണ്ടാണ് കാഫ്കയെ വായിക്കാനറിയാത്തതെന്ന് ? എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ അവർ കാഫ്കയെ വ്യാഖ്യാനിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്.അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ അപാരമായ മനോലോകത്തിനു ഒപ്പം  പോകുന്നതിനു പകരം, അവർ അന്തരാർത്ഥങ്ങൾ തേടാൻ  ശ്രമിക്കുകയാണ്. എന്നിട്ട് ക്ലീഷേ കൊണ്ട് തൃപ്തിയടയുന്നു. ജീവിതം അസംബന്ധമാണ് (അല്ലെങ്കിൽ അസംബന്ധമല്ല),ദൈവം പരിധിക്ക് പുറത്താണ് (അല്ലെങ്കിൽ ദൈവം  പരിധിക്കുള്ളിലാണ്)…കലയെക്കുറിച്ച് ,പ്രത്യേകിച്ച് ആധുനിക കലയെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾക്ക് ഒന്നുതന്നെ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയില്ല, ഭാവന അതിൽ തന്നെ ഒരു മൂല്യമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ “. ഇത് പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു പ്രസ്താവമാണ്.കല എങ്ങനെയാണ് അത്ഭുതകരമായ വിധം മനുഷ്യാവസ്ഥയെ അപനിർമ്മിക്കുന്നതെന്ന് ആരായേണ്ടതുണ്ട്. ഒരു കഥയുടെ രൂപകമല്ല നാം തേടേണ്ടത് ;അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ദൃഷ്ടാന്ത കഥ ഉണ്ടാക്കുകയല്ല നമ്മുടെ ജോലി.കാഫ്കയുടെ ‘The Metamorphosis’ വായിച്ച് അതിൻ്റെ തന്നെ മറ്റൊരു രൂപകം കണ്ടെത്തി സമാധാനിക്കുന്നത് ചീത്ത വായനയാണ്. പകരം ഭാവനയിൽ തന്നെയുള്ള അതിൻ്റെ മൂല്യങ്ങൾ അറിയുക. സൗന്ദര്യാത്മകതയാണ് അതിൻ്റെ പ്രധാനഘടകം.

സി.വി.ബാലകൃഷ്ണൻ തെറ്റായി വായിക്കുന്നു 

സി.വി.ബാലകൃഷ്ണൻ എഴുതിയ ഒരു ലേഖനത്തിൽ (സമുദ്രഭാഷയിലെ ആഖ്യാനങ്ങൾ ,ഗ്രന്ഥാലോകം, ജൂൺ) ഇങ്ങനെ വായിക്കാം: ” ഇതേ പ്രസക്തി ഏണസ്റ്റ് ഹെമിംഗ്വേയുടെ The Old Man and the Sea എന്ന നോവലിനുമുണ്ട്. ഈയിടെ ‘വൃദ്ധനും വൻകടലു’മെന്ന ശീർഷകത്തിൽ ഞാനതിൻ്റെ വിവർത്തനം നിർവ്വഹിക്കുകയുണ്ടായി .മെൽവിലിൻ്റെ കൃതിയുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ ഹെമിംഗ്വേയുടെ നോവൽ വളരെ ചെറുതാണ്. എന്നാൽ ഉൾക്കനത്തിൽ അവ സമാനത കാട്ടുന്നു; പ്രതീകാത്മക സൗന്ദര്യത്തിലും .പക്ഷേ ,മോബിഡിക്കി’ലെ ക്യാപ്റ്റൻ ആഹാബിൻ്റെയും ഹെമിംഗ്വേ ആവിഷ്കരിക്കുന്ന വൃദ്ധൻ സന്തിയാഗോയുടെയും മനോഘടനകൾ അപ്പാടെ വ്യത്യസ്തമാണ്. അവരുടെ സാഹചര്യങ്ങളും ഭിന്നമത്രേ .സന്തിയാഗോ തൻ്റെ തുഴവള്ളത്തിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് പുറപ്പെടുന്നത് വലിയൊരു മാർലിൻ മത്സ്യത്തോട് പകവീട്ടാനല്ല .അയാൾ സാത്വികനാണ് .തന്നെ തുടരെത്തുടരെ ഒറ്റ മീനും തരാതെ പരാജയപ്പെടുത്തുന്ന കടലിൽ  അയാൾക്ക് വിജയിക്കണം. എതിർ ശക്തികൾക്ക് മനുഷ്യനെ തകർക്കാൻ കഴിയുമെങ്കിലും തോൽപ്പിക്കാനാവില്ലെന്നു  തെളിയിക്കണം. സന്തിയാഗോ ഉജ്ജ്വലമായ വിധം അത് സാധിക്കുന്നു “. 

രണ്ട് തെറ്റുകളാണ് ബാലകൃഷ്ണൻ്റെ ഈ വിവരണത്തിലുള്ളത് .അദ്ദേഹം നോവലിൻ്റെ പരിഭാഷയ്ക്ക് നല്കിയ  പേര് ഒന്നാമത്തെ തെറ്റ് .ഹെമിംഗ്‌വേ വൻ കടലിലല്ല തുഴയെറിയുന്നത്, ഗൾഫ് സ്ട്രീമിലാണ്. ഹെമിംഗ്വേ കടൽ എന്നു വിളിച്ചത് അതുകൊണ്ടാണ്, ഓഷ്യൻ അല്ല .രണ്ടാമത്തെ തെറ്റ് ഹെമിംഗ്‌വേയുടെ നോവൽ വേണ്ടപോലെ വായിച്ചു മനസ്സിലാക്കുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ടതാണ്. കടലിൽ വിജയിക്കുന്നതിനും എതിർ ശക്തികൾക്ക് തന്നെ തോൽപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നു തെളിയിക്കുന്നതിനുമാണ് സന്തിയാഗോ കടലിൽ ഇറങ്ങിയതെന്നാണ് ലേഖകൻ്റെ വാദം.  ഇത് വ്യർത്ഥവും ഉപരിപ്ലവവുമായ വായനയാണ്. ആഴം കുറഞ്ഞ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ കൊണ്ട് തൃപ്തിപ്പെടുന്ന ഒരാൾക്ക് മാത്രമേ  ഇങ്ങനെ വിവരിക്കാനാവൂ. എന്നാൽ യാഥാർത്ഥ്യമെന്താണ്? ഒരു മീനിനെ പോലും പിടിക്കാനാവാതെ എൺപത്തിനാല് ദിവസം കടലിൽ ചുറ്റിത്തിരിഞ്ഞ സന്തിയാഗോ പിന്നീടാണ് ഗൾഫ് സ്ട്രീമിലേക്ക് തിരിഞ്ഞത്. അപ്പോഴാണ് മാർലിൻ മത്സ്യം ചൂണ്ടയിൽ കുരുക്കുന്നത്. അത് ആ മനുഷ്യനെ വലിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നോട്ടു കുതിച്ചു. രണ്ടു ദിവസം ,അദ്ദേഹം പിടി വിടാതെ മത്സ്യത്തിനൊപ്പം സഞ്ചരിച്ചു .അദ്ദേഹത്തിന്  ആ വലിയ മത്സ്യത്തൊട് ‘സ്നേഹം’ തോന്നി. എന്നാൽ മൂന്നാം ദിവസം അദ്ദേഹം അതിനെ കത്തിക്കൊല്ലുന്നു; എന്നിട്ട് വള്ളത്തിൻ്റെ വശത്ത് കെട്ടിയിട്ടുന്നു. 

മാർലിൻ്റെ ചോര പടർന്നതോടെ സ്രാവുകൾ കൂട്ടമായെത്തി അതിൻ്റെ  മാംസം മുഴുവനും തിന്നുതീർക്കുന്നു . ഒടുവിൽ പതിനെട്ടടി നീളമുള്ള മീനിൻ്റെ അസ്ഥികൂടം വലിച്ചുകൊണ്ട് വൃദ്ധൻ തീരത്ത് എത്തുന്നു. 

എന്താണ് ഈ നോവൽ വീക്ഷിക്കുന്നത്? അത് മനുഷ്യൻ്റെ  പ്രയത്നത്തിലെ ശൂന്യത വെളിപ്പെടുത്തുകയാണ്. യാതൊരു ലക്ഷ്യവുമില്ലാതെ പാവപ്പെട്ട ജീവികളെ വേട്ടയാടിയും കൊന്നും രസിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ്റെ ക്രൂരമുഖല്ലേ സന്തിയാഗോ ? കടലിൽ നീന്തിത്തുടച്ച് ഉല്ലസിച്ച് കഴിഞ്ഞ ഒരു വലിയ മത്സ്യത്തെ മുൻജന്മ പക വീട്ടാനെന്ന പോലെ പിന്തുടർന്ന് കൊത്തിപ്പിളർന്ന് കടലിൽ മറ്റു മീനുകൾക്ക് തിന്നു തീർക്കാൻ വിട്ടു കൊടുത്ത് രസിക്കുന്ന ഈ വൃദ്ധനു എന്ത് നന്മയാണുള്ളത് ? അതിൻ്റെ അസ്ഥികൂടവുമായി തീരത്തു വരുന്ന അയാൾക്ക് ഒന്നും മിണ്ടാനില്ലാതെ പോകുന്നത് അതുകൊണ്ടാണ്. മനുഷ്യൻ വെറുതെയും ക്രൂരനാണ് ;അവൻ സാമാന്യം തരക്കേടില്ലാത്ത വൃത്തികെട്ട ജീവിയാണ്. ഇതല്ലേ ആ നോവൽ പറയുന്നത് ?നമ്മളെല്ലാം വലിയ മീൻ വേട്ടക്കാരാണ് .ഇരയെ പിടിച്ചുകെട്ടി എന്ന് അഭിമാനിക്കും. എന്നാൽ കരയിലെത്തുമ്പോൾ, എന്താണോ  നേടിയത് അതുകൊണ്ട് ഒരു പ്രയോജനവും ഉണ്ടാകാറില്ല. വേട്ട മാത്രം മിച്ചം! .മനുഷ്യൻ  ഫലശൂന്യതയുടെ ചതുപ്പിലേക്ക് താഴ്ന്നു പോവുകയാണ്. അവൻ ജീവിതസാഗരത്തിൽ നിന്ന് പിടിച്ചുകൊണ്ടു വരുന്ന മത്സ്യങ്ങളെല്ലാം  അസ്ഥികൂടങ്ങളായിരിക്കും! .നമ്മൾ ക്രൂരവിനോദത്തിലെ നിഷ്കാമികളായി തുടരും.നമുക്ക് സ്വന്തമായി ഒന്നുതന്നെ നേടാനാവില്ല; നശിപ്പിക്കാനാവും .

സന്തിയാഗോ ഏതോ വിജയം നേടുകയായിരുന്നുവെന്ന് ബാലകൃഷ്ണൻ പറയുന്നത് അസംബന്ധമാണ്. ഹെമിംഗ്‌വേ ജീവിത നൃശംസതയുടെ അസ്ഥികൂടമാണ് നമുക്ക് മുന്നിൽ വയ്ക്കുന്നത്. അത്  വിജയമല്ല .മനുഷ്യനെ തകർക്കാൻ കഴിയില്ല എന്ന സന്ദേശമാണ് നോവൽ നൽകുന്നതെന്ന ലേഖകൻ്റെ വാദം എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. മനുഷ്യൻ്റെ മഹാവിജയങ്ങളെല്ലാം കാലാന്തരത്തിൽ വിഡ്ഢിത്തങ്ങളും തിരിച്ചടികളും അവിദ്യകളുമായി പരിണമിക്കുന്നു എന്ന ആശയമാണ് നോവൽ നല്കുന്നത്. 

കാർലോസ് ഫ്യൂവൻ്റിസും സ്പാനീഷ് ഭാഷയും 

പ്രമുഖ ലാറ്റിനമേരിക്കൻ നോവലിസ്റ്റ്  കാർലോസ് ഫ്യൂവൻ്റിസ് (Carlos Fuentis)സ്പാനിഷ് ഭാഷയോടുള്ള തൻ്റെ ആത്മബന്ധത്തെക്കുറിച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:

“സ്പാനീഷ് ഭാഷയിൽ അപമാനിച്ചാൽ  എനിക്ക് വല്ലാതെ നോവും . കാരണം, അതാണ് എൻ്റെ സ്നേഹത്തിൻ്റെ  ഭാഷ.ഈ ഭാഷയിലേ എനിക്ക് പ്രേമിക്കാനാവൂ .അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ എപ്പോഴും മെക്സിക്കൻ സ്ത്രീകളെ തന്നെ കല്യാണം കഴിക്കുന്നത് .കാരണം, അവർക്കെന്നെ  മനസ്സിലാവും ” .

ഭാഷയിലാണ് ഒരു മികച്ച എഴുത്തുകാരൻ തൻ്റെ പൂർവ്വജന്മങ്ങൾ തേടുന്നത് .അതിൽ നിന്നാണ് പ്രമേയങ്ങൾ ഉണ്ടാവുന്നത്. സറിയലിസം ,മാജിക്കൽ റിയലിസം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് ലാറ്റിനമേരിക്കൻ നോവലുകളെ ലഘൂകരിക്കരുതെന്നാണ് അദ്ദേഹം പറയുന്നത് .” അതിനൊക്കെ മുകളിലാണ് ലാറ്റിനമേരിക്കൻ പ്രമേയങ്ങൾ .സെർവാന്തസ് ‘ഡോൺ ക്വിക്സോട്ട് ‘എന്ന നോവലിൽ  തുടങ്ങിയതാണത്. യാഥാർത്ഥ്യവും മിഥ്യയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെയാണ് ലാറ്റിനമേരിക്കൻ ഫിക്ഷ്ൻ പരിശോധിക്കുന്നത് “.

ഗീതാ ബിന്നി രചിച്ച ‘അദൃശ്യമായവയെ കാണാനുള്ള ജനാലകൾ ‘(പ്രഭാതരശ്മി, മെയ് )എന്ന കഥ മതാതീതമായ ഒരു മനുഷ്യനെ ലക്ഷ്യം വയ്ക്കുകയാണെന്നു തോന്നുമെങ്കിലും രണ്ടു മതങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ആന്തരിക സംഘട്ടത്തെക്കുറിച്ചാണ് വിവരിക്കുന്നത്. ഒരു മതത്തിൽ പെട്ടവർക്ക് അത് വിട്ട് മറ്റൊരു ദൈവത്തെ വിളിക്കാൻ അവകാശമില്ലെന്ന് സൂചിതമാവുന്നു.

“മനുഷ്യരുടെ ആഗ്രഹനിവർത്തിക്കായി  തീർന്നിരിക്കുന്നു ആത്മീയത. ചുവന്ന ചരടുകൾ കൈയിലും കഴുത്തിലും കെട്ടി നിന്നവർ വീട്ടിൽ കയറിയുമിറങ്ങിയും റോന്ത് ചുറ്റിക്കൊക്കൊണ്ടിരുന്നു . അമ്മാവന്മാർ അവരുമായി ഗൗരവമായ ചർച്ചയിലാണെന്നു കണ്ടു .അതിനു മീതെ എന്തു ദൈവം? എന്തു  പ്രാർത്ഥന? എനിക്കൊന്ന് കരയാനെങ്കിലും സാധിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ .തോളിൽ തട്ടിയ കൈകൾ പിടിച്ചു തിരിഞ്ഞു നോക്കി ” .

മറ്റൊരിടത്ത് കഥാകാരിയുടെ വാക്കുകൾ ഇങ്ങനെ: “അവളെന്നുമൊരു സത്യമായും  ജീവനായും പ്രാപിച്ച വിശ്വാസത്തെ അന്ത്യത്തോളം മുറുകെപ്പിടിച്ചവളായും  എൻ്റൊപ്പമുണ്ടാവും. ഏതൊരു പ്രാർത്ഥനാ കൂട്ടായ്മയ്ക്കും, ജാതികൾക്കും മതങ്ങൾക്കും പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്കുമപ്പുറമാണ് മനുഷ്യബന്ധങ്ങൾ. അതിൻ്റെ വ്യാപ്തി, വ്യവസ്ഥയില്ലാത്ത സ്നേഹം, അതുമാത്രമാണ് സത്യം. ബാക്കി കാണുന്നതും കാണിക്കുന്നതുമെല്ലാം വെറും മായ ” .മലയാള കഥയിൽ ഇപ്പോൾ ഈ അവബോധമില്ല .കാരണം ,രാഷ്ട്രീയ ഭിക്ഷാംദേഹിയാവുന്നവരുടെ എണ്ണം കൂടുകയാണ്. സ്വന്തം ജാതിയും മതവും വിദഗ്ദ്ധമായി ഇന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ വിജയചിഹ്നങ്ങളാക്കാൻ കഴിയുന്നവർ ഏറെയാണ്. ഫേസ്ബുക്ക് കഥാകാരൻമാർ പോലും സ്വന്തം ജാതിയും മതവുമാണ് മാർക്കറ്റ് ചെയ്യുന്നത്.

കാക്കനാടൻ എഴുതുമ്പോൾ 

ജീവിതം വ്യർത്ഥമാണെന്ന് ബൈബിൾ പഴയനിയമത്തിൽ സഭാപ്രസംഗകൻ പറയുന്നുണ്ട്. ആ വ്യർത്ഥതയെ വരവേല്ക്കാൻ നമുക്ക് സജ്ജരാകാമെന്നാണ് ഈ യഹൂദ ചിന്തകൻ പറയുന്നത്. കാക്കനാടൻ്റെ ‘ഉച്ച തിരഞ്ഞ് എന്തോ തിരഞ്ഞ് ‘ എന്ന മനോഹരമായ കഥയുടെ ഒടുവിൽ ഇങ്ങനെ വായിക്കാം: ” പൗർണമിയെ തിരഞ്ഞല്ല താൻ നടക്കുന്നത്. പൗർണമിയുടെ മകനെ തിരഞ്ഞാണോ ?അതുമല്ല .അവൻ്റെ അച്ഛനെ തിരഞ്ഞാണോ ? ആവില്ല. അതവൻ്റെ കാര്യമല്ലേ? അവനല്ലേ അവൻ്റെ അച്ഛനെ അന്വേഷിക്കേണ്ടത്?

താൻ തിരഞ്ഞു നടക്കുന്നത് തന്നെത്തന്നെ. ആകാശത്തിലേക്കുയർന്ന വെള്ളിൽ പറവയാണെന്ന്, തൻ്റെ  സ്വന്തം വേരുകൾ തന്നെയാണെന്ന് വരുമോ? തനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടത് തന്നെത്തന്നെയല്ലേ? തൻ്റെ വേരുകൾ തന്നെയല്ലേ? പക്ഷേ, വേരുകൾ  ഉണ്ടാവണമെന്ന് ആർക്കാണിത്ര നിർബന്ധം? കാറ്റിന് വേരുകളുണ്ടോ? കടലിനു വേരുകളുണ്ടോ? ആകാശത്തിനു വേരുകളുണ്ടോ? കടലിനു മീതേ ആകാശത്തിൻ്റെ ചുറ്റിപ്പറക്കുന്ന വെള്ളിൽപ്പറവകൾക്കുണ്ടോ ?അപ്പോൾ അന്വേഷണം വ്യർത്ഥമാണെന്നോ ?ആയ്ക്കോട്ടെ. എങ്കിലും തുടരുക തന്നെ “. 

ജീവിതത്തിലെ നൈരന്തര്യത്തെ നിലനിർത്തുന്ന ഈ വികാരം കാക്കനാടൻ ‘മടക്കയാത്ര’എന്ന കഥയിലും ആവിഷ്കരിക്കുന്നുണ്ട്. എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് അനന്തതയിലേക്ക് യാത്ര പോകാൻ തീരുമാനിച്ച ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥൻ്റെ മനസ്സിലേക്ക് ഈ  ചിന്തകൾ കടന്നു വന്നു;” ഇവരോടൊക്കെ തനിക്ക് കടപ്പാടില്ലേ ? കടപ്പാടുകളെ വിട്ടോടുന്നത് ഭീരുത്വവും ഒപ്പം ക്രൂരതയുമല്ലേ ?ആരോടും ഇതുവരെ ക്രൂരതയൊന്നും കാട്ടിയിട്ടില്ലാത്ത താൻ ഇപ്പോൾ ഒരു നൈമിഷികനിമിഷത്തിൻ്റെ , പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഒരു ആശങ്കയുടെ പേരിൽ ക്രൂരനും ഭീരുവുമാകുന്നത് ശരിയാണോ ? വാച്ചിൽ നോക്കി .മണി ഏഴര .വളരെ വേഗം നടന്നെങ്കിലേ തിരിച്ചു വീട്ടിലെത്തി ദിനചര്യകൾ കഴിച്ച് തയ്യാറായി സമയത്തിന് ആഫീസിലെത്താൻ പറ്റൂ. വളർച്ച മുറ്റുന്ന പകൽ മറന്നു. ദക്ഷിണായനം മറന്നു. വഴിമധ്യേ കുശലം ചോദിച്ചു ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന മനുഷ്യരെ മറന്നു.തോബിയാസിനെയും അവൻ്റെ മീനുകളെയും മറന്നു. അയാൾ തിടുക്കത്തിൽ തിരിച്ചു നടന്നു. പ്രാരാബ്ധങ്ങൾ നിറഞ്ഞ, ഒപ്പം സന്തോഷവും പകരുന്ന ജീവിതത്തിലേക്ക് ” .കാക്കനാടൻ ജീവിതത്തെ എതിർക്കുന്നില്ല .ഒരു പളുങ്ക് പാത്രം എന്ന പോലെ അദ്ദേഹം അതിനെ പരിപാലിക്കുകയാണ്. ജീവിതത്തിൻ്റെ  സത്യസന്ധമായ വിനിമയസ്വരങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

ആഴം കുറഞ്ഞ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ എങ്ങനെ കാലഹരണപ്പെടുന്നു 

എല്ലാവർക്കും അറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങൾ മാത്രം എഴുതുന്ന കഥാകൃത്തുക്കളുണ്ട്. അതിൻ്റെ കാരണം വളരെ വ്യക്തമാണ്. അവർക്ക് അതിനപ്പുറമുള്ള ഒന്നിനെക്കുറിച്ചും ആലോചിക്കാനില്ല .അവർ സാധാരണ പത്രവാർത്തകൾക്കും വിനോദങ്ങൾക്കുമൊപ്പമാണ്. അവരുടെ സംവേദനശേഷി പരിമിതമാണ്. അവർക്ക് പരമാവധി ചെയ്യാനാവുന്നത് ,സ്കൂളിൽ പഠിച്ച കാലഘട്ടിലെ ഒരു സംഭവം ഓർത്തെടുക്കുന്നതാണ്. ഇത്തരം ‘കണ്ടുപിടുത്തങ്ങൾ ‘ മഹാസംഭവം എന്ന മട്ടിൽ പരിചയപ്പെടുത്തുന്ന അതിബുദ്ധിമാന്മാർ ധാരാളമുള്ള നാടാണിത്. ഇത്തരം കഥാകൃത്തുക്കളുടെ മുഖചിത്രങ്ങളോ ,പുസ്തകങ്ങളുടെ പുറംചട്ടകളിലെ ചിരിഫോട്ടോകളോ  എന്നെ ആകർഷിക്കാറില്ല . ആകർഷിക്കാറില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല എന്നെ മിക്കപ്പോഴും മരവിപ്പിലേക്കും  ആത്മനിന്ദയിലേക്കും നാഡീപരമായ അസ്വസ്ഥതയിലേക്കുമാണ് കൊണ്ടു പോകാറുള്ളത്. ഇത്തരക്കാരുടെ രണ്ടോ മൂന്നോ കഥകൾ വായിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ നീണ്ട ഇടവേളക്കുശേഷമാവും ഇവരുടെ കൃതികൾ ഒന്നു കൂടി പരിശ്രമിക്കുക. ഇടവേള ചുരുങ്ങിയത് മൂന്നു വർഷം എടുക്കും.

ഫ്രഞ്ച് കഥാകൃത്ത് എമിലി സോള (Emile Zola) പറഞ്ഞ ഒരു കാര്യം ഓർക്കുകയാണ്; നിങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ എന്തെങ്കിലും ഒരു വിഷമമുണ്ടെങ്കിൽ അത് മറ്റൊന്നിനും പിന്നെ ഇടം കൊടുക്കില്ല .തെളിഞ്ഞ വാക്യങ്ങൾ പോലും എഴുതാൻ അറിയാത്തവർ ഇപ്പോഴും ആഴം കുറഞ്ഞ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളുള്ള കഥകളുമായി വരാറുണ്ട് .എന്തിനാണ് ഇത്തരം കഥകൾ? വായനക്കാരുടെ പൊതുമണ്ഡലം ഇന്ന് ടെലിവിഷൻ വാർത്തകളുടെയും വ്യാജവാർത്തകൾ നിർമ്മിച്ച് പണമുണ്ടാക്കുന്ന യൂട്യൂബർമാരുടെയും കൈകളിലാണ്.

ഈ പറഞ്ഞതെല്ലാം തത്ത്വത്തിൽ ഒന്നുതന്നെയാണ്. ഇക്കൂട്ടരെ രസിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടിയാണോ ഇന്ന് കഥാകൃത്തുക്കൾ എഴുതേണ്ടത് ?

പൊതുമണ്ഡലത്തിൻ്റെ  വളരെ ഉപരിപ്ളവമായ ഘടനയെ ,അഗാധമായതിനെയെല്ലാം നിഷേധിക്കുന്ന മാനസികാവസ്ഥയെ ബ്രേക്ക് ചെയ്യാനാണ് ഇന്ന് ഒരാൾ എഴുതേണ്ടത് .ഒരു കഥാകൃത്ത് എന്ന നിലയിൽ താൻ ഇതിനപ്പുറവും കാണുന്നു എന്ന ബോധ്യത്തിൽ നിന്നാണ് ചിന്തയാരംഭിക്കേണ്ടത് . എന്നാൽ പഠിച്ചതോ ഗവേഷണം ചെയ്തതോ ആയിരിക്കുകയുമരുത്.  കാരണം, അങ്ങനെയായാൽ അതും ആഴം കുറഞ്ഞതും, പൊതുമണ്ഡലത്തിൽ ആർക്കും സുലഭമായി ലഭിക്കുന്നതുമായിരിക്കും.

തന്നെ അസ്വസ്ഥപ്പെടുത്തുന്ന എന്തോ ചിലതുണ്ട് .താൻ വ്യതിരക്തമായി വ്യഥയനുഭവിക്കുന്നു. താൻ ഏകാകിയാണെങ്കിലും അതിനുള്ളിൽ പലതരം വിച്ഛേങ്ങളെ നേരിടുന്നു. തൻ്റെ  ഭാഷ ഇനിയും ആരായേണ്ടതുണ്ട്.  തനിക്ക് പലതും തുറന്നു നോക്കാനുണ്ട്. പലതും മണ്ണിനടിയിൽ നിന്ന് പുറത്തെടുത്ത് പരിശോധിക്കാനുണ്ട് എന്ന ചിന്തയിൽ നിന്നാണ് ഒരു വലിയ കഥാകൃത്ത് എഴുതാനുള്ള ഇന്ധനം തേടുന്നത്.

കഥകൾ പൂഴ്ത്തിവയ്ക്കുന്നത് 

ചിലപ്പോൾ എഴുത്തു തന്നെ ഒരാളുടെ  സ്വാനുഭവങ്ങൾക്കും വിമർശനങ്ങൾക്കും കാഴ്ചപ്പാടുകൾക്കും എതിരായി മാറാം. പ്രസാധകരെയും വായനക്കാരെയും വെറുതെ രസിപ്പിക്കാൻ നിയുക്തരായവരുണ്ട്. അവർ ഗാനരചയിതാക്കളെ പോലെ ശബ്ദസൗന്ദര്യമുള്ള വാക്കുകളും ആശയങ്ങളും കൊണ്ടു മാത്രമാവും ജീവിക്കുക. മറ്റുള്ളവർക്ക് വേണ്ടിയാണ് എഴുതുന്നതെങ്കിൽ ഞാൻ വാക്കിലും ചിന്തയിലും അഴിമതിക്കാരനാവണം.

എന്നെ മറച്ചുപിടിച്ചു നുണകൾ  എഴുതേണ്ടിവരും. ഈ വസ്തുത  ബോധ്യപ്പെട്ടതുകൊണ്ടാണ് അമേരിക്കൻ കഥാകൃത്ത് ജെ.ഡി.സലിംജർ(J.D.Salinger) എഴുതിയ കഥകൾ മിക്കതും പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്താതെ പൂഴ്ത്തിവച്ചത്. 

The Catcher in the Rye എന്ന നോവലിലൂടെ അറിയപ്പെട്ട സലിംജർ താൻ കഥകൾ പൂഴ്ത്തിവയ്ക്കാനുണ്ടായ സാഹചര്യത്തെപ്പറ്റി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: 

“പ്രസിദ്ധീകരിക്കാതിരിക്കുന്നതിൽ അതിശയകമായ ഒരു സമാധാനമുണ്ട്. അത് ശാന്തി നല്കുന്നു. എൻ്റെ സ്വകാര്യതയ്ക്ക് നേരെയുള്ള ഭീകരമായ ഒരാക്രമണമാണ് പ്രസാധനം .ഞാൻ എഴുതാനാണ് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്‌. ഞാൻ എഴുത്തിനെ സ്നേഹിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഞാനെഴുതുന്നത് എനിക്ക് വേണ്ടി മാത്രമാണ്; എൻ്റെ അനുഭവത്തിന് വേണ്ടിയാണ്” .

കാവ്യാ അയ്യപ്പൻ എഴുതിയ ‘പണ്ടാരത്തൊഴുത്ത് ‘(മൂല്യശ്രുതി, മെയ് )നല്ലൊരു പരിശ്രമമാണ് . അതിയാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ മിത്താക്കി  മാറ്റുന്ന കല പരീക്ഷിക്കുകയാണ് കഥാകാരി .”ആലുവപ്പുഴയിൽ പൊന്തിയ ശവം അവറാച്ചനെപ്പോലെ ഉണ്ടെന്ന് ആരാണ്ടൊക്കെ പറഞ്ഞെങ്കിലും അത് കേട്ട്  നിലവിളിക്കാൻ അനിക്ക് തോന്നിയില്ല. അപ്പനെ തിരഞ്ഞു പോകണം എന്ന് എൽവിസിനും തോന്നിയില്ല. അപ്പൻ എന്താണെന്ന് അവൻ അറിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഒരുപാട് പശുക്കളെ വളർത്തുന്ന, അവർക്ക് വേണ്ടി ജീവിച്ച, തന്നെയും അമ്മച്ചിയെയും അതിന് നിർബന്ധിച്ചു ഭയപ്പെടുത്തിയിരുന്ന ഒരു മനുഷ്യനെ മാത്രമേ എൽസിനു അറിയാമായിരുന്നുള്ളൂ”. 

മനുഷ്യൻ വലിയൊരു സാംസ്കാരിക ജീവിയാണെന്ന് പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും അതെല്ലാം പഴയ കാലത്തിൽ, ചരിത്രത്തിൽ മാത്രമാണുള്ളത്. ഭൂതകാലത്തിൻ്റെ മിഥ്യകളിൽ അഭിരമിക്കുന്ന അവനെന്ത് യാഥാർത്ഥ്യം?

കാൽവിനോയുടെ ഭ്രമം

സാഹിത്യകാരന് അല്പം ഭ്രമ ചിന്തകളൊക്കെ വേണം. വെറുമൊരു അനുസരണയുള്ള ജോലിക്കാരൻ മാത്രമായാൽ അവന് എഴുതാനൊക്കില്ല. അവൻ്റെ ചിന്തയിലെ കാറ്റും കോളും അവനെ അലങ്കോലമാക്കും. ഇറ്റാലിയൻ എഴുത്തുകാരൻ ഇറ്റാലോ കാൽവിനോ (Italo Calvino) പറഞ്ഞു :

“എഴുതുമ്പോൾ ഞാൻ ശരിക്കും ഭ്രമത്തിലാണ്; ഒരു മതിഭ്രമത്തിൽ എന്നപോലെയാണ് ഞാൻ എഴുതുന്നത് .ഭ്രാന്തമായ കാര്യങ്ങൾ ,ഞാനെങ്ങനെയാണ് എഴുതുന്നതെന്ന് എനിക്കറിയില്ല .എന്നെ ഒരു വ്യാജനെന്ന് വിളിച്ചേക്കാം. ഞാനെൻ്റെ യുക്തിയും അഭിരുചിയും സംസ്കാരവുമാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. എന്നാൽ എനിക്ക് എൻ്റെ മാനസികഭ്രമങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാനാവില്ല ” .

പ്രക്ഷോഭത്തിൻ്റെ ആത്മീയത

സാഹിത്യകലയിലെ പ്രക്ഷോഭത്തിന് ആത്മീയജീവിതമുണ്ട് .അതുകൊണ്ടാണ് ടി.എസ്. എലിയറ്റ് രചിച്ച The Waste Land എന്ന കവിതയുടെ നൂറു വർഷം പ്രമാണിച്ച് ഞാൻ ‘അക്ഷരജാലക’ത്തിൽ എഴുതിയ  ലേഖനത്തിനു ‘ഒരു കവിതയുടെ ആത്മീയജീവിതം’ എന്ന് പേരിട്ടത്.  ഓരോ മികച്ച സൃഷ്ടിയും എങ്ങനെയാണ് കലാപമാകുന്നതെന്ന്  ഞാൻ വിവരിച്ചത് 1989 ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ‘മനുഷ്യാംബരാന്തങ്ങൾ’ എന്ന പുസ്തകത്തിലാണ് .അതിൽ ‘പ്രക്ഷോഭത്തിൻ്റെ ആത്മീയത ‘എന്ന പേരിൽ ഒരു ലേഖനമുണ്ട്. ഒരു ഭാഗം ഇവിടെ ഉദ്ധരിക്കാം :”കലാപകാരി ഭരണകൂടത്തിൽ നിന്ന് അകന്നു പോവുകയാണ്. അയാളുടെ ഉള്ളിലെ  ഏകാന്തതയും പ്രകൃതിയും തമ്മിലുള്ള നിത്യമായ കലഹങ്ങളാണ് അയാളെ  പരിവർത്തിപ്പിക്കുന്നത്. ആ കലഹങ്ങളെ പരിഹരിക്കുമ്പോൾ രണ്ടു  പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് അയാൾ ഉത്തരം തേടുന്നു. സ്വന്തം ആദ്ധ്യാത്മിക പ്രതിസന്ധികളെ അതിജീവിക്കുന്നു .

അതേ സമയം തന്നെ സകല മനുഷ്യരുടെയും നന്മയുടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് സഞ്ചാരം നടത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. പ്രകൃതി എല്ലാ മനുഷ്യരിലും സാന്ദർഭികമായ തിരിച്ചറിവുകൾ  ഉണർത്താറുണ്ടെങ്കിലും കലാപകാരികളിലാണ് അതിൻ്റെ ഭാവ പൂർണിമ കണ്ടെത്താനാവുന്നത്.പ്രകൃതി  ആ മനസ്സുകളിൽ കാലഭേദങ്ങൾക്കുപ്പുറത്തേക്ക് വ്യാപിക്കുന്നു. ചാന്തു പോലെ പ്രകൃതി, മനസ്സിൻ്റെ പുരാതന ഭിത്തികളിൽ  സാന്ധ്യകോശങ്ങളെ വരച്ചിടുന്നു “.

പ്രക്ഷോഭത്തിൻ്റെ ആത്മീയ വശം മറ്റൊരു ദൈവചിന്തയാണ് .ദൈവത്തെ ,ഇവിടെ ,മനുഷ്യൻ്റെ പ്രയത്നത്തിൻ്റെ സദ്ഫലങ്ങളുടെ ആകാരമായാണ് കാണേണ്ടത് .

ദാരിദ്ര്യവും ഉന്നതമായ സംവേദനവും 

ചില സാഹിത്യകാരന്മാരും അക്കാദമിക് പ്രഭൃതികളും കരുതി വച്ചിരിക്കുന്നത് ദരിദ്രരായവർക്ക് ,പ്രത്യേകിച്ച്‌ പാവപ്പെട്ട തൊഴിലാളികൾക്കും വിദ്യാഭ്യാസം കുറഞ്ഞവർക്കും ഉന്നതമായ സാഹിത്യം മനസിലാകില്ലെന്നാണ്.  ഈ വിഭാഗം ജനങ്ങൾക്ക് അതിവൈകാരികതയുടെ ഓവുചാൽ മതിയെന്ന ധാരണ പോലും മേൽപ്പറഞ്ഞവർക്കുണ്ട്. എന്നാൽ തീർത്തും തെറ്റായ നിലപാടാണത്. 

വിദ്യാഭ്യാസം കുറഞ്ഞതു കൊണ്ട് ഒരാൾ നല്ല സാഹിത്യം ഉൾക്കൊള്ളാതിരിക്കുന്നില്ല.  വിദ്യാഭ്യാസമല്ല, മനസ്സിൻ്റെ പ്രത്യേകതയാണ് ഒരാളെ നല്ല വായനക്കാരനാക്കുന്നത്. ഞാൻ പത്രപ്രവർത്തകനായിരുന്നപ്പോൾ, ചില എഴുത്തുകാരുടെ പ്രൊഫൈൽ എഴുതാൻ പോവുകയാണെന്ന് അറിഞ്ഞ എൻ്റെ അമ്മ എന്നെ നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തി. അമ്മയ്ക്ക് 93 വയസായി ഇപ്പോൾ. കഷ്ടിച്ച് സ്കൂൾ വിദ്യാഭ്യാസമേ അമ്മയ്ക്കുള്ളു. ‘നീ  കുമാരനാശാനെക്കുറിച്ചോ ,നാരായണഗുരുവിനെക്കുറിച്ചോ എഴുതൂ ‘എന്നാണ് അമ്മ പറഞ്ഞത് .കാരണം, ആശാൻ്റെ കൃതികൾ അമ്മയ്ക്ക് മിക്കവാറും ഹൃദിസ്ഥമായിരുന്നു. അതുപോലെ ഗുരുവിൻ്റെയും.

എൻ്റെ ഒരു സുഹൃത്തിനു പത്താം ക്ലാസ് വിദ്യാഭ്യാസമേയുള്ള.എന്നാൽ ഷേക്സ്പിയർ കൃതികളെക്കുറിച്ച് എന്താണ് എഴുതാത്തതെന്ന് അദ്ദേഹം  ചോദിക്കാറുണ്ട് .എൻ്റെ ‘ജലഛായ വായിച്ച് ആശ്ചര്യം പ്രകടിപ്പിച്ച അദ്ദേഹം ‘ശ്രീനാരായണായ ‘യുടെ പത്തു കോപ്പികളാണ് വാങ്ങിയത്. ഒൻപതെണ്ണം മറ്റു വായനക്കാർക്ക് കൊടുക്കാനാണത്രേ .ഇതിർത്ഥം  അക്കാദമി പശ്ചാത്തലമോ വിദ്യാഭ്യാസമോ ധനമോ ഒന്നുമല്ല ഒരുവൻ്റെ ഉന്നതമായ വായനയ്ക്ക് അടിസ്ഥാനം;മനസ്സിൻ്റെ ശേഷിയാണ്. 

ചിലർ ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസം നേടി കലാലയങ്ങളിൽ ജോലി സമ്പാദിച്ചാലും വായനയിൽ പൈങ്കിളിയായിരിക്കും.  അവർക്ക് പല കാര്യങ്ങളിലും  ബുദ്ധിപരമായ ആഴമുണ്ടായിരിക്കാം. പക്ഷേ ,വായനയുടെ ഉന്നതമായ സംസ്കാരം ഉണ്ടാവില്ല .

കാലത്തിൻ്റെ പരിണാമത്തിൽ ഒരുവൻ അവനാവശ്യമായ ഇരുണ്ട കാല്പനികതയും ഫാൻ്റസിയും അവൻ തന്നെ കണ്ടെത്തണം., നിലനിൽപ്പിനുവേണ്ടി .സങ്കീർണതയല്ല താൻ  തേടുന്നത് ,ഒരു ചെറിയ സ്ഥലത്ത് സംഭവിക്കുന്നതിൻ്റെ ചില സൂചനകൾ പരിശോധിക്കുക മാത്രമാണ് – അമേരിക്കൻ എഴുത്തുകാരൻ  ബ്രിയാൻ ഇവൻസൻ (Brian Evenson) പറഞ്ഞു. ചെറുകഥകൾ വായിച്ചശേഷവും അത്  വായനക്കാരുടെ മനസ്സിൽ ജീവിക്കണം. അതിനു ദീർഘമായി എഴുതേണ്ടതില്ല. ചെറുകഥയുടെ രൂപം ഇപ്പോഴും തന്നെ അതിശയിപ്പിക്കുന്നതായി അദ്ദേഹം അറിയിക്കുന്നു. അതിന് മറ്റ് കലാരൂപങ്ങളെ ഹാസ്യാനുകരണം ചെയ്യാനാവും – അദ്ദേഹം ചിന്തിക്കുന്നു .

ഡി എച്ച് ലോറൻസ്  ലൈംഗികത കണ്ടുപിടിച്ചു 

ഇംഗ്ളീഷ് നോവലിസ്റ്റ് ഡി. എച്ച് .ലോറൻസ് Lady chatterly’s Lover എന്ന നോവലിലൂടെ മനുഷ്യ മനസിലെ ലൈംഗികത കണ്ടു പിടിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. മനുഷ്യർക്ക് ലൈംഗികതയുടെ കാര്യത്തിലുണ്ടായിരുന്ന മുൻവിധിയും അന്ധവിശ്വാസവും വെറുപ്പും ലോറൻസ് തകർത്തു.

‘മനുഷ്യനു എന്തുമായിത്തീരാനുള്ള കഴിവുണ്ട്. വൈകാരികമായി എന്താണോ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്  അവൻ അത് അതായിത്തീരുന്നു’ – അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ഇംഗ്ലീഷുകാരുടെ ജീവിത സങ്കല്പ്പം പാളിപ്പോയി എന്ന അറിവിൽ നിന്നാണ് അദ്ദേഹം വിപ്ളവകരമായ പലതും എഴുതിയത്. ‘ജീവിക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു പുതിയ ആശയം നാം  കണ്ടുപിടിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു’. 

We must be prepared to have a new conception of what it means, to live.

ആദർശങ്ങളോ സന്ദേശങ്ങളോ ആപ്തവാക്യങ്ങളോ മാമൂലുകളോ സാംസ്കാരിക മൂല്യള്ള ഒരു എഴുത്തുകാരനെ സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ല. അതൊക്കെ കുടത്തിനു പുറത്ത് വെള്ളമൊഴിക്കുന്ന പോലെയാണ്. മാതാപിതാക്കളെ സ്തുതിച്ച് കവിതയെഴുതുന്നവരെ കണ്ടിട്ടില്ലേ ?അതിൽ പിതാവിനെ വിട്ടിട്ട് മാതാവിനോട് അമിതമായ താല്പര്യമുണ്ടെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നവരെയും കാണാം.

അമ്മയെ സ്നേഹിക്കണമെന്ന് ഇവന്മാർ പറഞ്ഞിട്ട് വേണോ നമ്മൾ അറിയാൻ ?യാതൊരു ചിന്തയുമില്ലാതെ സ്തംഭിച്ചു നില്ക്കുന്നവരാണ് ഇത്തരം ക്ലീഷേകൾ ഉപയോഗിക്കുന്നത്. 

സ്വന്തമായി ചിന്തയില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഇവർക്ക് ചിന്താപ്രശ്നങ്ങളുമില്ല. ഒരു സന്ദേശം പകരാൻ വേണ്ടി കഥയെഴുതാൻ മെനക്കെടണ്ട. എന്തെന്നാൽ, സന്ദേശം കേട്ട് പൊറുതിമുട്ടിയിരിക്കുകയാണ് വായനക്കാരൻ. ആരാധനാലയങ്ങളുടെ പുറംഭിത്തികളിലും സ്കൂളുകളുടെ ചുറ്റുമതിലിലും വരെ സന്ദേശങ്ങൾ കിട്ടാനുണ്ട്, ജീവിതകാലമത്രയും വായിച്ചുതീരാത്തത്രയും.

യു .എ .ഖാദറും കവിതയും 

യു. എ. ഖാദർ എഴുതിയ ‘രാധ കുടിവാഴുമിടം’എന്ന കഥയിലെ ഈ വിവരണം ശ്രദ്ധിക്കുക: ” അയാൾ പുറത്തേക്ക് നോക്കി .പുറത്ത് ഇരുട്ടാണ്. പരിസരമാകെ സുഖനിദ്രയിൽ അമർന്നിരുപ്പാണ്. വെളിച്ചത്തിൻ്റെ കണികപോലുമില്ല. ആകാശം കാറുമൂടിക്കിടക്കുന്നതിനാലാവണം  വൃക്ഷലതാദികൾക്ക് അനക്കമില്ല. കാറ്റു വീശുന്നില്ല. പ്രപഞ്ചം വിങ്ങി  വീർപ്പുമുട്ടുന്നതുപോലെ. അല്പം കാറ്റുവീശിയെങ്കിൽ ഉഷ്ണത്തിനു ശമനം  കിട്ടുമായിരുന്നു .ജാലകപ്പഴുതിലൂടെ നാലഞ്ചു നക്ഷത്രങ്ങൾ മാത്രം മുനിഞ്ഞുകത്തുന്ന കാറു നിറഞ്ഞ ആകാശം കാണാം .ജീവിതകാലം മുഴുക്കെ അവ്യക്തമായ ഒരു ദു:സ്വപ്നത്തിൻ്റെ പിന്നാലെ അറിയുവാനാണോ വിധി”.

കഥാകൃത്തിൻ്റെയുള്ളിൽ കവിതയുടെ മേഘാവൃതമായ ആകാശമുള്ളതുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ എഴുതാൻ കഴിയുന്നത് .ഗദ്യത്തിൻ്റെ ഏതൊരു പെരുമാറ്റത്തിലും കവിതയുടെ സംഗീതമുണ്ടായിരുന്നിരിക്കണം.യു.എ. ഖാദർ അവിശ്വസനീയമായ വിധം പ്രകൃതിയെ മനസ്സിൽ വളർത്തിയ കഥാകൃത്താണ്. ഇതൊക്കെ കലയുടെ അനിവാര്യമായ അടയാളങ്ങളാണ്. തന്നിലെ പ്രകൃതിയെ അദ്ദേഹം പുറത്തെടുക്കുന്നത് വെറും വർണനകൾക്ക് വേണ്ടി മാത്രമല്ല , ജീവിതത്തിൻ്റെ നിഗൂഢതയെക്കുറിച്ചുള്ള തിരച്ചിലിനുമാണ്.അതാര്യതയ്ക്കു നേരെയുള്ള നോട്ടമാണത്. ജീവിതത്തെ ഇങ്ങനെയും വ്യാഖ്യാനിക്കാൻ കഴിയണം. രചനയുടെ ചില ഘട്ടങ്ങളിൽ മനസ്സിനെ നിശ്ശബ്ദത വലയം ചെയ്യും. വികാരങ്ങളാണ് അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. അതിനൊരു ഭാഷയുണ്ട് .അതിലൂടെ ലോകത്തെ അറിയാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ് കഥാകൃത്ത് .

റഷ്യൻ കവി വ്ളാഡിമിർ മയക്കോവ്സ്കി(Vladimir Mayakovsky) എഴുതി: 

“എൻ്റെ വാക്കുകളും പ്രേമവും വിജയപ്രതീകമായ

ഒരു കമാനം ഒരുക്കുകയാണ് .

അതിലൂടെ കടന്നുപോകുകയാണ് അതിൻ്റെ എല്ലാ തേജസ്സിലും ,യാതൊരു അടയാളവും ബാക്കിവെയ്ക്കാതെ ,

എല്ലാ കാലങ്ങളിലെയും കാമുകിമാർ

“.

കലാകാരനു മാത്രമേ ഈ കാഴ്ച കാണാൻ കഴിയൂ ;യാദൃച്ഛികമെന്ന്  പറയട്ടെ, ഇവിടെ കാഴ്ച കാണുന്നത് കലാകാരനായ കവിയാണ് .നല്ല കഥാകൃത്തുക്കളിൽ ഇതുപോലെ കലാകാരനായ കവി ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു.

പാമുക്ക് നല്കന്ന പാഠം

“ഫിക്ഷ്ൻ യഥാർത്ഥ്യത്തിൻ്റെ ഒരു വിവരണമല്ല ;അത് അതിൽ തന്നെ മറ്റൊരു യാഥാർത്ഥ്യമാണ് ” -ടർക്കിഷ് എഴുത്തുകാരനായ ഒർഹാൻ പാമുക്ക് പറഞ്ഞതാണിത്. 

എഴുത്തുകാരൻ കൊണ്ടുവരുന്ന ലോകത്തിൻ്റെ  ആവിഷ്കാരങ്ങൾ പുറംലോകത്തിൻ്റേതല്ല;’ A texture  in itself ‘ – ഇതാണ് പുതിയകലയുടെ രഹസ്യം .Alternative reality ആണ് തേടേണ്ടത്. 

അഷ്ടമൂർത്തിയുടേത് കഥയോ ?

അഷ്ടമൂർത്തിയുടെ ‘കംല ‘(ഗ്രന്ഥാലോകം ,മെയ് )എന്ന കഥ എന്തിനെഴുതി എന്ന് മനസ്സിലാകുന്നില്ല. ഇതൊരു ലേഖനമായി അവതരിപ്പിക്കാവുന്നതാണ് . മുംബൈയിൽ പത്രപ്രവർത്തകനാവാൻ പോയ ഒരുവൻ്റെ കുറേ അനുഭവങ്ങൾ വിവരിക്കുന്നു. ഏതൊരു പത്രപ്രവർത്തകനും നേരിട്ടേക്കാവുന്ന സാധാരണ അനുഭവങ്ങൾ മാത്രം .അതൊക്കെ വലിച്ചുനീട്ടി എഴുതുകയാണ് കഥാകൃത്ത്. ഒരു പത്രപ്രവർത്തകനെ പെട്ടെന്ന് കാണാതാവുന്നു.ഒരു അപസർപ്പക സ്വഭാവം കൊണ്ടുവരാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ് .

അത് പരാജയപ്പെട്ടു എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ കഥാകൃത്ത് ഉടനെ അടുത്ത അടവ് എടുക്കുകയാണ് .കഥയിലേക്ക് മറ്റൊരു കഥ കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു. അതായത് ,ടി.വി ചാനലുകളിലെ വാർത്താചർച്ചകളെക്കുറിച്ച് സവിസ്തരം പ്രതിപാദിക്കുകയാണ്.

ചർച്ചയിൽ പങ്കെടുക്കുന്നവരുടെ  വിചാരവികാരങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ. ഇതൊക്കെ ഇന്ന് ഏതു സാധാരണക്കാരനും അറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങളായിരിക്കെ, ഒരു കഥാകൃത്ത് അതൊക്കെ എന്തിനു വിശദീകരിക്കുന്നു?. വായനക്കാരനെ കൊഞ്ഞനം കുത്തിക്കൊണ്ട് കഥ അവസാനിപ്പാക്കുന്നു.

എന്താണ് ഈ കഥയുടെ ലക്ഷ്യം ? കലയുടെ അംശം പോലും ഇതിലില്ല. കഥ ഒരു കലാരൂപമാണ് .അത്  അഷ്ടമൂർത്തിക്ക് അറിയില്ല. കുറെ സംഭവങ്ങൾ എഴുതിവെച്ചാൽ കഥയാകില്ല ;ഇത് തെളിയിച്ചിട്ടുള്ള  കുറേപേർ ഇപ്പോഴുമുണ്ട്. അക്കൂട്ടത്തിലാണ് അഷ്ടമൂർത്തി .ഈ കഥ വായിച്ചാൽ എന്താണ് പ്രയോജനം?ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച്, മനുഷ്യാവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് ഉൾക്കാഴ്ച തരുന്ന ഒരു വാചകം പോലും ഈ കഥയിലില്ല .ഇതുപോലുള്ള ആഴംകുറഞ്ഞ ജീവിത വിവരണങ്ങൾ ഇക്കാലത്ത് കഥയെന്ന നിലയിൽ എന്തിനു അവതരിപ്പിക്കണം ?

ദസ്തയെവ്സ്കിയുടെ നിരീക്ഷണം 

വെറുതെ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതിലല്ല, എന്തെങ്കിലും അതിനായി  കണ്ടെത്തുന്നതിലാണ് മനുഷ്യാസ്തിത്വത്തിൻ്റെ രഹസ്യമെന്ന്  ദസ്തയെവ്സ്കി പറയുന്നുണ്ട്.

 The mystery of human existence lies not in just staying alive, but in finding something to live for .

ഇത് കഥയെഴുത്തുകാർക്കും ബാധകമാണ് .വെറുതെ എന്തിനെക്കുറിച്ചും വാരിവലിച്ച് എഴുതി നിറയ്ക്കുന്നത് വ്യർത്ഥമാണ്; മനുഷ്യാസ്തിത്വത്തെ അല്പമെങ്കിലും  അനാവരണം ചെയ്യാനാവണം. ഒരു കഥാകൃത്ത് എന്ന നിലയിലുള്ള അനുഭവം എന്താണ് ? 

മലയാളത്തിൽ ഏറ്റവും ദുർബ്ബലമായ സാഹിത്യശാഖയാണ് ചെറുകഥ. പത്തു വർഷം കൂടുമ്പോൾ മികച്ച കഥകളുടെ ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പു നടത്തുക; നല്ല അഞ്ചു കഥകൾ എടുക്കാനുണ്ടാവില്ല.

വയലാർ കണ്ടത് ധന്യജീവിതമോ?

‘ഈ മനോഹര തീരത്ത് തരുമോ ഇനിയൊരു ജന്മം കൂടി ‘എന്ന് വയലാർ എഴുതുന്നത് അസുഖകരമായ എല്ലാത്തിനെയും പെയിൻറടിച്ച് ഒളിപ്പിച്ചുകൊണ്ടായിരിക്കണം. ജീവിതത്തിൻ്റെ ദുരന്തമുഖം കാണാത്തതുകൊണ്ടാകാം അങ്ങനെ എഴുതിയത്. ഇവിടെ രണ്ടാമത് ഒന്നുകൂടി ജനിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്തവരുണ്ട് .ജീവിതം മടുത്ത് ആത്മഹത്യ ചെയ്തുവരുണ്ട്. ഇവിടെ ആരും ധന്യരല്ല എന്നു ചിന്തിക്കുന്നവരുണ്ട്. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ ആരുടെ ജീവിതമാണ് ധന്യമായിട്ടുള്ളത് ?ഓരോരുത്തരും അവരവരുടെ വഴികളിൽ അനാഥരും  വ്രണിതരും പീഡിതരുമാണ്. പക്ഷേ, അത് കാണാൻ എല്ലാവർക്കും കഴിയണമെന്നില്ല. മധുരപലഹാരങ്ങൾ നിറച്ചുവച്ചിരിക്കുന്ന ഭരണികളും മേശയോളം വലിപ്പമുള്ള കേക്കും നൂറു പേർ ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന ദൃശ്യവും കണ്ടിട്ട് ജീവിതം ധന്യമാണെന്ന് ചിന്തിക്കുന്നതിൽ അർത്ഥമുണ്ടോ?

ജീവിതം ആത്യന്തികമായി വിഷാദമാണല്ലോ? ഷോപ്പനോർ അങ്ങനെ വിവരിച്ചിട്ടുണ്ട്. വിഷാദത്തിൻ്റെ അടിസ്ഥാനം മിഥ്യയാണ്. വയലാർ എഴുതിയത് സിനിമയുടെ ആവശ്യത്തിനുവേണ്ടിയായതുകൊണ്ട് പ്രശ്നമില്ല .എന്നാൽ ഇത് കവിയുടെ വീക്ഷണമാണെങ്കിൽ ആകെ കുഴപ്പമാണ്.

യാഥാർത്ഥ്യം ഒരു കലാവസ്തു 

ജർമ്മൻ സാഹിത്യകാരൻ ഗുന്തർ ഗ്രാസ്സി(Gunter Grass) നെക്കുറിച്ച് നോവലിസ്റ്റ് സൽമാൻ റുഷ്ദി എഴുതിയ ഒരു ലേഖനം എന്നെ ആകർഷിച്ചു. ശിരസിനുള്ളിൽ ബുദ്ധിയുടെ നൃത്തവുമായി നടക്കുന്നയാളാണ് റുഷ്ദിയെന്ന് തെളിയിക്കുന്ന നല്ല  ലേഖനമാണത്. ഗ്രൻ്റ മാഗസിനിലാണ് ഞാൻ ഈ ലേഖനം വായിച്ചത്. ഇതിൽ പറയുന്നു ,ഗ്രാസ് കുടിയേറ്റക്കാരൻ്റെ മനസ്സുള്ള എഴുത്തുകാരനാണ്. ആധുനിക കാലത്തെ മനസ് ഇതാണ്. ഒരിടത്തും വേരുറയ്ക്കാത്ത ജീവിതങ്ങൾ. 

രണ്ടു തരത്തിൽ കുടിയേറ്റക്കാരനാണ് അദ്ദേഹം. ഒന്ന്, തൻ്റെ മനസ്സിൻ്റെ അതിർത്തി മുറിച്ച് കടന്നു സഞ്ചരിച്ചു. രണ്ട് ,കാലത്തിൻ്റെ പരിധിക്കപ്പുറ ത്തേക്കു നീങ്ങി. ഒരിടത്തു തന്നെ വട്ടം കറങ്ങി സകല അന്ധവിശ്വാസങ്ങളും  തലയിലേറ്റിയ എഴുത്തുകാരനാവാൻ ഗുന്തർ ഗ്രാസിനു കഴിയില്ല; കാരണം, അദ്ദേഹം ആത്യന്തികമായ യാഥാർത്ഥ്യത്തെക്കുറിച്ചാണ് ആലോചിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത്. യാഥാർത്ഥ്യം ഒരു കലാവസ്തു (Artefact)വാണ് .റുഷ്ദി പറയുന്നു ,അത്  ആർട്ടിസ്റ്റ് ഉണ്ടാക്കുന്നതുവരെ നിലനിൽക്കുന്നില്ല .അത്  നിർമ്മിക്കാതെയുമിരിക്കാം. അത് നല്ലതുപോലെ നിർമിക്കാം; ചീത്തയായും നിർമിക്കാം – റുഷ്ദി എഴുതുന്നു. 

ഗ്രാസ് സ്വന്തമായി വികസിപ്പിച്ചത് എല്ലാറ്റിനെക്കുറിച്ചുമുള്ള അന്തിമമായ വിധി തീർപ്പുകളല്ല. മലയാളത്തിലാണെങ്കിൽ എല്ലാത്തിനെയും കയറി നിർവ്വചിച്ചുകളയും. ഒരു സംശയവുമില്ല, ഒന്നിനെക്കുറിച്ചും. എല്ലാം ടെക്സ്റ്റ് ബുക്കിൽ നിന്ന് അതേപടി സ്വീകരിക്കും. എന്നാൽ ഗ്രാസ് സന്ദിഗ്ദ്ധതയാണ് തൻ്റെ  കൈമുതലായി കൊണ്ടുനടന്നത്. യാഥാർത്ഥ്യം കൃത്രിമമായി നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ എഴുത്തുകാരൻ അതിൻ്റെ ഇരയാകാൻ പാടില്ല .ടെലിവിഷൻ ചാനലുകളും രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളും മറ്റു സമാന്തര വ്യവസ്ഥകളും അവതരിപ്പിക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യം എന്ന വേവിച്ച ഭക്ഷണം അതേപടി വിഴുങ്ങാൻ എഴുത്തുകാരൻ  തയ്യാറാവരുത്. അയാൾ മാറിനിന്ന് ചിന്തിക്കണം. ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കണമെന്ന് തോന്നണമെങ്കിൽ തലയിൽ എന്തെങ്കിലും വേണം.അനിശ്ചിതാവസ്ഥയുടെ ഭക്ഷണമാണ് ഗ്രാസ് കഴിച്ചത്.

അതുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം എല്ലാത്തരം വ്യവസ്ഥാപിത അറിവ് നിർമ്മാണ ഫാക്ടറികൾക്കും വളരെ ദൂരെ മാറി നിന്നു. അപ്പം ചുട്ടെടുക്കുന്ന പോലെ എല്ലാത്തിനും ഉത്തരം നൽകുന്ന മാധ്യമ ,അക്കാദമിക് സമൂഹങ്ങളെ സംശയത്തോടെ കാണുകയാണ്  ഗ്രാസ് ചെയ്തത്. അദ്ദേഹം സ്വന്തമായി വികസിപ്പിച്ചതാണ് സന്ദേഹം എന്ന വിദ്യ. ചരിത്രത്തെ അറിയാൻ മറ്റൊരു വഴി തേടുന്നതിന് കാരണമിതാണ്.

ചെക്കോസ്ലോവാക്യയെ അറിയാൻ കാഫ്കയെ വായിക്കുന്നു ,ഹ്വാൻ റുൾഫോയെ ,മാർകേസിനെ വായിച്ചുകൊണ്ട് ലാറ്റിനമേരിക്കയെ  മനസ്സിലാക്കുന്നു – ഇതാണ് ഗ്രാസിൻ്റെ സമീപനം. മനുഷ്യൻ്റെ മസ്തിഷ്കത്തിൽ അറിവുകളെക്കുറിച്ചുള്ള സന്ദേഹം സൃഷ്ടിക്കുന്ന ചില ബിംബങ്ങളുണ്ട്. അത് നമ്മെ പ്രകൃതിയും കാലവും കടന്നുകാണാൻ സഹായിക്കുന്നു .

ടി. സി. ബോയ്ൽ 

അമേരിക്കൻ നോവലിസ്റ്റും കഥാകൃത്തുമായ ടി.സി. ബോയ്ൽ (T.C.Boyle) എഴുതിയ World’s End എന്ന നോവൽ പ്രശസ്തമാണ്. ഒരു കഥാകൃത്ത് എഴുതുന്നത് വലിയ ഒരു ഓഡിയൻസിനെ മുന്നിൽകണ്ടല്ല എന്നാണ് ബോയ്ൽ വാദിക്കുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ വാക്കുകൾ:

“കഥാകൃത്ത് ആരെയോ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നുണ്ട് .പക്ഷേ, അത് നിങ്ങളെയല്ല .കഥാകൃത്ത് എഴുതുന്നത് അയാൾക്ക് വേണ്ടിയാണ്. വസ്തുതകൾ തേടുന്നതും അയാൾക്കു  വേണ്ടിയാണ് .എന്നാൽ ആരെയോ അത് വായിപ്പിക്കണമെന്നുണ്ട്.

അതുകൊണ്ടാണ് കഥയ്ക്ക് ഒരു രൂപമുണ്ടാകുന്നത്; അവ്യവസ്ഥയ്ക്ക്   പകരം കലാനുഭവമുണ്ടാകുന്നത്.അത് അപാരമായ രൂപമാണ് .അത് മനോഹരമായിരിക്കണം .എല്ലാ ഘടകങ്ങളിലും അത് വൈകാരികക്ഷമമാകണം. അതിൻ്റെ  ശൈലി, ഘടന എന്നിവ പ്രത്യേകിച്ചും . ശൈലി അതിൽ തനിയെ വരുന്നതാണ്. അതിൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കാനാവില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ‘കഥ സംഭവിക്കുന്നു ‘എന്ന് പറയുന്നത്.

പുസ്തകങ്ങൾ

വി.എസ് .അജിത്ത് എഴുതിയ  കഥകളുടെ സമാഹാരം ‘എലിക്കെണി’ (ലോഗോസ് ) ഗതാനുഗതികത്വം നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുത്താൻ നമ്മെ സഹായിക്കുന്നുണ്ട് .പരിചിത വിഷയങ്ങൾ മറ്റൊരു രീതിയിൽ പറയാനുള്ള ആർജവം ഈ കഥാകൃത്തിനുണ്ട്. വെള്ളത്തിലാശാൻ , വെബിനാർ, വൈ ഭായി ഈ കോലീബി, മാ നിഷാദ ,ആൽഫാ സെഞ്ചുറി തുടങ്ങിയ കഥകളിൽ ഞാൻ പ്രതീക്ഷയർപ്പിക്കുകയാണ് .

ഷാബു എസ്. ധരൻ  രചിച്ച കഥകളുടെ സമാഹാരം ‘പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്ന നക്ഷത്രങ്ങൾ'(സുജിലി)മനുഷ്യബന്ധങ്ങളെ സത്യസന്ധമായി സമീപിക്കുന്ന അനുഭവമാണ് നല്കുന്നത്. അറിയാത്ത പ്രശ്നങ്ങളെ ഷാബു സമീപിക്കുന്നില്ലായിരിക്കാം. എന്നാൽ സാമാന്യവത്ക്കരിക്കുന്നില്ല ഒന്നിനെയും .താൻ പരിചയപ്പെട്ടവയെല്ലാം തൻ്റെ കൂടി  ജീവിതമാണെന്ന അർത്ഥത്തിലേക്ക് ഷാബുവിൻ്റെ കഥകൾ മാറുന്നു.

സാഹിത്യകലയുടെ ഹൃദയം

ഒ.വി. വിജയൻ്റെ ‘ഗുരുസാഗര’ത്തിൻ്റെ അവസാന ഭാഗം സർവ്വഭൂതങ്ങളോടുമുള്ള താദാത്മ്യമാണ് പങ്കവയ്ക്കുന്നത്. പാരമ്പര്യത്തെ പുരാണങ്ങളെ ,ഇതിഹാസങ്ങളെ  ഇന്നത്തെ എഴുത്തുകാരൻ എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കണമെന്നതിനുള്ള  ഉദാഹരണമാണിത്. 

“ഈ ജന്മത്തിലല്ലേ ഞാൻ അച്ഛൻ്റെ മകളല്ലാതിരുന്നിട്ടുള്ളു ?പുറകോട്ടു തിരിഞ്ഞു നോക്കൂ. അച്ഛനു ഓർമ്മയില്ലേ ,ഞാൻ ശുകനും അച്ഛൻ വ്യാസനുമായിരുന്നത് ?അറിവ് തേടി ശുകൻ ജനകൻ്റെ കൊട്ടാരത്തിലെത്തി. തേജസ്വിയായ ബ്രഹ്മചാരിയെക്കണ്ട ജനകൻ ആർദ്രനായി; ശുകപിതാവായ വ്യാസനെ സമീപിച്ചു ജനകൻ പറഞ്ഞു, ‘ഈ അറിവു നേടിയിൽ അങ്ങയുടെ മകൻ ,അവൻ്റെ ശരീരം വെടിയും’.

‘എൻ്റെ മകനെ തടയാൻ എനിക്കവകാശമില്ല, വ്യാസൻ പറഞ്ഞു.

‘എന്നാൽ ബ്രഹ്മഹിതം പോലെ’. ജനകൻ ശുകന് അറിവ് പകർന്നു കൊടുത്തു. ശുകൻ അറിവിൽ ജ്വലിച്ചു. ജ്വാലയുടെ പാരമ്യത്തിൽ ശുകൻ ബന്ധനമറ്റ് ആദിഭൂതങ്ങളിൽ ലയിച്ചു. സാക്ഷാത്കൃതനായ വ്യാസമഹർഷി വീണ്ടും അച്ഛനായി .അച്ഛൻ്റെ ദുഃഖം അയാളിലേക്ക് തിരിച്ചുവന്നു .ശുകനെത്തേടി അയാൾ പ്രപഞ്ചധാതുക്കളിലൂടെ അലഞ്ഞു. ‘ നിസ്സാന്ത്വനമായ തൻ്റെ  മടക്കയാത്രയിൽ കുഞ്ഞുണ്ണി വിളിച്ചു  പ്രലപിച്ചു ,’ശുകാ! മകനേ ! 

വിശ്വപ്രകൃതി ചെകിടോർത്തു; 

ശതകോടി ദലസ്വരങ്ങൾ ഇപ്പോൾ സമൂർത്തങ്ങളായി ; ജലധാരകൾ, ശിഖരസ്പന്ദങ്ങൾ സാക്ഷരങ്ങളായി .

മരങ്ങളും ചെടികളും നീരുറവകളും കൽത്തിട്ടുകളും കല്യാണിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ വിളികേട്ടു .

അച്ഛാ ! അച്ഛാ !”

ഒരു നോവൽ അവസാനിക്കുകയാണിവിടെ.  എന്നാൽ അത് വായനക്കാരനിലേക്ക് പകരുന്നതാകട്ടെ, സാഹിത്യകലയ്ക്ക്  സാധ്യമായ പരമാവധി ഊർജ്ജമാണ്. മനുഷ്യജീവിതത്തെ സൗന്ദര്യത്തിൻ്റെ  അപാരതയിലേക്ക് നയിക്കുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്.

anudhavanam/ pachamalayalam

ജീവജാലങ്ങളുടെ പക്കലുള്ള ഒരേയൊരു കോഡ് / എം.കെ.ഹരികുമാർ




ചിന്തകൊണ്ട് ജീവിക്കുന്ന നമുക്ക് അതിൽ നിന്ന് മാറിനിൽക്കാനൊക്കുമോ ? മനസ്സൊരു ചീത്ത പിശാചാണ്, അതുകൊണ്ട് അതിൽ നിന്ന് മോചനം വേണമെന്ന് പറയുന്നവരുണ്ട്. എന്നാൽ മനസ്സിൽ നിന്നും മോചനം നേടിയാൽ പിന്നെ എന്താണ് ബാക്കിയുള്ളത് ?ജീവിതത്തിൽ എന്തെങ്കിലും ത്യജിച്ചിട്ട് നേട്ടമുണ്ടാക്കാമെന്ന് കരുതുന്നില്ല. ത്യാഗത്തിനു വേണ്ടി ത്യാഗം വേണ്ട.  ത്യജിക്കുന്നത് അസാധ്യമാണ്. കാരണം,  എന്തിനെയാണോ നാം ബോധപൂർവ്വം നിരാകരിക്കുന്നത് ,അത് നമ്മെ  പിന്നാലെ വന്ന് അസ്വസ്ഥപ്പെടുത്തും ,മുറിപ്പെടുത്തും .മനസിൽ നിന്ന് പൂർണമായി ഒന്നിനെയും പിഴുതുമാറ്റാനാവില്ല; അത് പീഡനമാണ്.

മനസ്സിനെ ആവേശിക്കുകയും  നിയന്ത്രിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ചിന്തയെ വേറൊരു വഴി തിരിച്ചുവിടുകയാണ് വേണ്ടത്. എന്താണ് ഇതിനർത്ഥം ?കൂടുതൽ പ്രത്യുൽപ്പാദനപരവും ലോ കോപകാരപ്രദവുമായ മേഖലകളിലേക്ക് നമ്മുടെ പ്രലോഭനങ്ങളെ തിരിച്ചുവിടുകയാണ് വേണ്ടത്. ഓരോ നിയമാനുസൃതമായ തൊഴിലും ലോകത്തിന് ഉപകാരപ്രദമാണ്. തയ്യൽക്കാരില്ലെങ്കിൽ ലോകമില്ല. കൃഷിക്കാരില്ലെങ്കിൽ ലോകം നിശ്ചലമാകും. ഓരോന്നിനും ലോ കോപകാരദൗത്യമുണ്ട് .

മനസ്സിൽ സദാ പിടിമുറുക്കിയിരിക്കുന്ന ആഗ്രഹങ്ങൾ, തൃഷ്ണകൾ, അതിമോഹങ്ങൾ ,കൊതികൾ നമ്മെ ഉപദ്രവിക്കാത്തിടത്തോളം കൊണ്ടു നടക്കാം. സ്ഥിരമായി ഒരു വ്യക്തിയെ സ്നേഹിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹം പരിത്യജിക്കേണ്ടതില്ലല്ലോ . ആവശ്യത്തിൽ കൂടുതൽ പണം ഉണ്ടാക്കണമെന്ന ആഗ്രഹം വേണമെങ്കിൽ ഉപേക്ഷിക്കാം; എന്നാൽ ഒരാൾ പണം ഉണ്ടാക്കുമ്പോഴാണ് വേറെ കുറച്ചു പേർക്ക് തൊഴിൽ ലഭിക്കുന്നത്. പിന്നെ എന്താണ് ത്യജിക്കുന്നത്? നമ്മുടെ തന്നെ ധൂർത്തുകൾ ,പാഴ്മോഹങ്ങൾ, ഭ്രമങ്ങൾ, ആവശ്യമില്ലാത്ത വസ്തുക്കൾ തുടങ്ങിയവ ഉപേക്ഷിക്കാവുന്നതാണ്. അമിതമായ ആസക്തിയിൽ നിന്ന് അലട്ടൽ  ഉണ്ടാകാവുന്നതാണ്. അതുകൊണ്ട് ആസക്തി ആപത്താണ് .ജീവിതത്തിലെ ഒരു ഘട്ടത്തിൽ സകലതിൻ്റെയും  നിഷ്പലതയെക്കുറിച്ച് ബോധമുണ്ടാകുക തന്നെ ചെയ്യും. ഒന്നും നമ്മെ രക്ഷിക്കില്ല എന്നറിയുന്ന നിമിഷം.

ജീവിതം നമ്മോടു നുണ പറഞ്ഞതോ ,നാം ജീവിതത്തോടു നുണ പറഞ്ഞതോ ? വാർദ്ധക്യം  ജീവിതത്തിൻ്റെ സത്യം ബോധ്യപ്പെടുത്താതിരിക്കില്ല . അസുഖങ്ങളും അവശതകളും  മനുഷ്യനെ തനിച്ചാക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. അപ്പോൾ ത്യാഗത്തിനു  വേണ്ടി പ്രയത്നിക്കേണ്ടതില്ല. ത്യാഗം നിർബന്ധമായും യാഥാർത്ഥ്യമായി തീരുന്നു .വാർദ്ധക്യത്തിലെ ത്യാഗം അനിവാര്യതയാണ് .എന്നാൽ ദുർവ്യയം ,അമിതാസക്തി, അമിതമായ കോപം, ദുരാഗ്രഹം ,കള്ളത്തരം  എന്നിവയെല്ലാം വേണ്ടെന്നു വയ്ക്കുകയാണെങ്കിൽ സമാധാനം കിട്ടാതിരിക്കില്ല; ഇതിനെ മഹത്തായ ത്യാഗമായി കരുതാനാകില്ലെങ്കിലും. ഭീഷ്മരുടെ ത്യാഗം ജീവിതകാലമത്രയും  ഒരു വ്രതമായി നിലകൊണ്ടു. സ്വാതന്ത്ര്യത്തേക്കാൾ വലിയ ആശയമാണ് ഭീഷ്മരുടെ ത്യാഗം .ഭീഷ്മർ യൗവ്വന ദശയിലാണ് സകല ,കാമമോഹ പ്രണയപാശങ്ങളിൽ നിന്നും  മോചിതമാകുന്നത് .അദ്ദേഹം അത് ജീവിതകാലമത്രയും പാലിച്ചു. സ്വാതന്ത്ര്യം അവിടെ ചെറുതായി പോവുകയാണ്. സ്വാതന്ത്ര്യം നേടിയ ആകാശം പിടിച്ചെടുക്കാമെന്നു  കരുതുന്നവർക്കിടയിൽ ഭീഷ്മർ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ നിസ്സാരമായി കണ്ട് ത്യജിക്കുകയാണ്. ത്യാഗത്തിന്റെ ഫലമാണ് സ്നേഹം .സ്വന്തം വിഹിതത്തിൽ നിന്ന് എടുത്തു കൊടുക്കുന്നതാണ് സ്നേഹത്തിൻ്റെ  പ്രകടരൂപം.സ്നേഹം പ്രവർത്തിക്കാനുള്ളതാണ്. പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ സ്നേഹം നിസ്സഹായമാണ്. ഈ ലോകത്തിലെ സകല ജീവജാലങ്ങളെയും അചേതന വസ്തുക്കളെയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ദിവ്യ രസമാണ് സ്നേഹം .സ്നേഹത്തിന് രക്തത്തേക്കാൾ ശക്തിയുണ്ട് ;വിശുദ്ധിയുണ്ട്.  ഏതൊരു വസ്തുവിനെയും നമുക്ക് സ്നേഹിക്കാം. സ്നേഹിക്കുന്നത് ഒരു മൂല്യമാണ്. സ്നേഹിക്കുന്നത് തിരിച്ചു ഒരു ഉപകാരം പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടാകരുത്. സ്നേഹിക്കുന്ന മനസ്സിൽ, സ്നേഹിതന്  കൊടുക്കാനുള്ള ചിന്തയാണ് വേണ്ടത്. സ്നേഹത്തിലൂടെ ത്യാഗം പ്രാവിനെ പോലെ ചിറകുവീശി പറക്കണം.

ഒരു പേനയെയൊ , പുസ്തകത്തെയോ, പാത്രത്തെയോ സ്നേഹിച്ചു നോക്കൂ .അതെല്ലാം തീരിച്ചും നമ്മെ സ്നേഹിക്കും. വിശ്വാസം വരുന്നില്ലെങ്കിൽ പരീക്ഷിക്കാവുന്നതാണ്. നാം സ്നേഹിക്കുന്നത് ഈ വസ്തുക്കൾ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ട് .അവ സ്വയം സംരക്ഷിക്കുകയും നിറം കെടാതെ നോക്കുകയും ചെയ്യും.നമ്മുടെ കൺവെട്ടത്തു തന്നെ അവയുണ്ടാകും. അതെങ്ങനെ നമ്മെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോകും? ഒരു ചെടിക്ക് സ്ഥിരമായി വെള്ളമൊഴിച്ചു നോക്കൂ .അത് വളരാൻ ആവേശം കാണിക്കും. ചെടികളിൽ വെറുതെ തടവിക്കൊടുത്താൽ അത് നമ്മുടെ ആഗ്രഹത്തിനൊത്ത് വളരും. സ്നേഹമാണ് അതിനു ലഭിക്കുന്ന പ്രാപഞ്ചിക ചിഹ്നം (Universal sign).

സ്നേഹിച്ചാൽ തിരിച്ചു സ്നേഹിക്കാത്ത ജീവികളില്ല. ഏത് തെരുവുപട്ടിയെയും നമുക്ക് സ്നേഹിച്ചു കൂടെ കൊണ്ടു പോരാം .കാരണം ,ഈ  ജീവജാലങ്ങളെല്ലാം വിലമതിക്കുന്നത്  ഒരേയൊരു മൂല്യത്തെയാണ്; അത് സ്നേഹമാണ്. അതിന് വേണ്ടി ആ ജീവികൾ എന്തും ത്യജിക്കും .ഈ പ്രപഞ്ചത്തിൻ്റെ ആത്മാവുമായി സംവേദനം ചെയ്യുന്നതിനു ജീവജാലങ്ങളുടെ പക്കലുള്ള ഒരേയൊരു കോഡാണ് സ്നേഹം .സ്നേഹത്തിനുവേണ്ടി ത്യജിക്കുമ്പോഴാണ് ദൈവം ഉണ്ടാകുന്നത്. ദൈവം എല്ലാറ്റിനെയും സ്നേഹത്താൽ കൂട്ടിയിണക്കായിരിക്കുകയാണ് .പക്ഷേ,മനുഷ്യർക്ക് ഇനിയും അത് അത്ര ബോധ്യമായിട്ടില്ല.


പ്രതീതിയായ ജീവിതത്തിൽ സന്തോഷവും മിഥ്യയും/എം.കെ.ഹരികുമാർ

 


ഇത് ഡിജിറ്റർ ,സൈബർ നവയുഗമാണല്ലോ. ആധുനികാനന്തര ജീവിതത്തിൻ്റെ വ്യാഖ്യാനവും ചിന്തയുമാണ് ഇതാവശ്യപ്പെടുന്നത്‌. ഇവിടെ മനുഷ്യർ മിക്കവാറും ഓൺലൈനിലാണ്. ജീവിതം ഒരു പ്രതീതിയായും നിലനില്ക്കുന്നു .ശരീര മോ മനസോ ഇല്ലാതെ ജീവിക്കാം. ഉത്തര- ഉത്തരാധുനികതയുടെ ശകലീകൃതമായ ,മനോരഹിതമായ ,നിർവ്യക്തീകരിക്കപ്പെട്ട ഈ കാലത്ത് മനുഷ്യൻ്റെ സ്വാതന്ത്ര്യവും സഹനവും പുതിയ അർത്ഥങ്ങൾ തേടുകയാണ്. സ്വാതന്ത്യമല്ല ,സ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രതീതിയാണ് പ്രസക്തമാകുന്നത്. ഒരു മുറിക്കുള്ളിൽ അടച്ചിരുന്ന് ആരെയും യു ട്യൂബിലൂടെ വിമർശിക്കാം .നേരിട്ട് എവിടെയും പോകണമെന്നില്ല. 

സ്വാതന്ത്ര്യം ഒരു കുരിശായി തലയ്ക്ക്  പിന്നിൽ നിൽക്കുകയാണ് .സ്വാതന്ത്ര്യം തന്നെ വ്യഥയായി പരിണമിച്ചിരിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ തന്നെ ഒരു ഡിജിറ്റൽ പ്രതീതിയായ ഈ യുഗത്തിൽ സാഹിത്യത്തിനു എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്ന്  എന്നോട് പലരും ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവരിൽ ചിലർ സാഹിത്യത്തെ  കാലികമായ, പ്രസ്ഥാനവത്കൃതമായ പ്രവണതകൾക്കൊത്ത് കാണാൻ വിസമ്മതിക്കുന്നവരാണ്. എന്തിനാണ് ആധുനികത ,നല്ല കൃതികൾ പോരേ എന്ന് ഒരു സാഹിത്യകാരൻ ചോദിച്ചിട്ട് അധികകാലമായില്ല .ഓരോ  കാലത്തെ രൂപപരമായ പരീക്ഷണങ്ങളും ഉള്ളടക്കവും മാറുന്നതിനനുസരിച്ചാണ് പഠനങ്ങൾക്കും വിലയിരുത്തലുകൾക്കുമായി ചില പേരുകൾ ആവശ്യമായി വരുന്നതെന്ന്  ഞാൻ വിശദീകരിച്ചു. വേർഡ്സ്വർത്ത് എഴുതിയ Introduction to lyrical ballads ഒരു പുതിയ വാതായനമാണ് തുറന്നത്; അതിനു തത്ത്വശാസ്ത്രപരമായ ചില മുഖങ്ങളുണ്ട്. അതുപോലെ മാറുന്ന കാലത്തിനനുസരിച്ച് പുതിയ സമീപനങ്ങൾ വേണ്ടിവരും. 

ഭാഷ മാറുന്നത് ഇനിയും അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്തവരുണ്ട്. അവർ  ഭാഷയിലെ പഴയ പ്രയോഗങ്ങളും ചിന്തയുടെ സ്ഥിരം ചാലുകളും പരതിക്കൊണ്ടിരിക്കും. അവർക്കു മുന്നിൽ ഭാഷ ഒരിക്കലും ചലിക്കാത്ത ഒരു മൂശയാണ്. അവർക്ക് ചിന്തിക്കാനുമറിയില്ല. മറ്റുള്ളവർ ചിന്തിച്ച കാര്യങ്ങളായിരിക്കും അവർ ഭാഷയിൽ നിറയ്ക്കുന്നത്. പുതിയ ചിന്ത എങ്ങനെയാണ് ഉണ്ടാകുന്നതെന്ന് അറിയുന്നതുകൊണ്ട് അതിൻ്റെ ആവശ്യമില്ലല്ലോ. സാഹിത്യത്തിലിപ്പോൾ ഭാവുകത്വമില്ലാത്ത കാലമാണ്. അതായത് ,ലോകത്തെ മാറ്റുന്ന ഒരു പുതിയ വൈകാരികാനുഭവം ഉണ്ടാകുന്നില്ല. ജ്ഞാനത്തിൻ്റെ പുതിയ പദാവലിയോ സങ്കേതമോ ഉരുത്തിരിയുന്നില്ല. പഴയ രൂപങ്ങൾ ആവർത്തിക്കുന്നതല്ലാതെ ഒന്നും സംഭവിക്കുന്നില്ല. ധാരാളം പേർക്ക്  എഴുതാൻ കഴിയുന്ന കൃതികളാണ് ഇപ്പോൾ പുതിയതെന്ന മട്ടിൽ പ്രസാധകർ അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. 

ഒരാൾക്ക് മാത്രം എഴുതാനാവുന്ന പുസ്തകങ്ങൾ ഇല്ലാതായി. ദാന്തെയുടെ ‘ഡിവൈൻ കോമഡി ‘ പോലെയുള്ള കൃതികൾ ഇനി ഉണ്ടാകുകയില്ലല്ലോ. ഗവേഷണത്തിൻ്റെ ഫലമായി നിർമ്മിച്ചെടുക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങളാണ് ഇന്ന് പലരും  സാഹിത്യവിമർശനമായി പരിഗണിക്കുന്നത്. 

സാഹിത്യകല ഇനിയെങ്ങോട്ട് ?

ഇവിടെ പരിശോധിക്കുന്ന വിഷയം ഡിജിറ്റൽ ,ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇൻറലിജൻസ് ,അൽഗോരിതം, ഡേറ്റ  തുടങ്ങിയ പദങ്ങൾകൊണ്ട് വിവരിക്കാവുന്ന ഈ കാലത്ത്, ഓർമ്മകൾ മറവികളായി രൂപാന്തരപ്പെടുന്ന സന്ധിയിൽ സാഹിത്യത്തിനു എന്ത്  സംഭവിക്കുമെന്നതാണ് .ഇനി പുതിയൊരു വിപ്ളവം എഴുത്തിൻ്റെ കലയിൽ പ്രതീക്ഷിക്കാമോ ? സാഹിത്യത്തിൻ്റെ മരണം തന്നെ പ്രവചിച്ച അൽവിൻ ബി. കെർനൻ എഴുതിയ ‘ദ് ഡെത്ത് ഓഫ് ലിറ്ററേച്ചർ'(The Death of Literature) എന്ന കൃതി അതാണല്ലോ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നത്. ജോൺ ബാർത്ത് എഴുതിയ 

ലിറ്ററേച്ചർ ഓഫ് എക്സോഷൻ (Literature of Exhaustion) എന്ന ലേഖനം വിവരിച്ചത് പുരാതനവും അനക്കമറ്റതുമായ ഇതിവൃത്തങ്ങൾ  വീണ്ടും ആവിഷ്ക്കരിക്കപ്പെടുന്നതിൻ്റെ ദുരന്തത്തെയാണ്.

ബെർതോൾട് ബ്രഹ്ത് (Bertolt Brecht) യാഥാർത്ഥ്യത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞ വിപ്ളവകരമായ ചില നിരീക്ഷണങ്ങൾ പാം മോറിസ് (Pam Morris) ‘റിയലിസം’ എന്ന പുസ്തകത്തിൽ ചർചചെയ്യുന്നുണ്ട് .

സാഹിത്യത്തിനു സ്ഥിരമായ ഒരു പാത അസാധ്യമാണെന്ന ചിന്തയാണ് ബ്രഹ്ത് പുലർത്തിയിരുന്നത്. സാമൂഹ്യജീവിതത്തിൻ്റെ പരിണാമങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് കലയിൽ പരീക്ഷണം അനിവാര്യമാണ്. ഇക്കാര്യം ബ്രഹത് നല്ലപോലെ ഉൾക്കൊണ്ടിരുന്നു.  അത് ശരിയാണെന്ന് ഇപ്പോൾ പ്രചാരത്തിലായ ഇൻസ്റ്റലേഷനുകളും  വീഡിയോ ഇൻസ്റ്റലേഷനുകളും  വ്യക്തമാക്കുന്നു. ബാങ്കോക്ക് മൾട്ടിമീഡിയ ആർട്ടിസ്റ്റ് കൊറാക്രിക് അരുണാനൊണ്ടുചായ് (Korakrit Arunanondchai) കലയുടെ നിരന്തരമായ രൂപാന്തരത്തെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു വിധി തീർപ്പിനപ്പുറത്ത് ഒരിക്കലും നിർവ്വചിക്കപ്പെടാത്ത പ്രതിഭാസമായാണ് അവർ വീക്ഷിക്കുന്നത്. കല ട്രാൻസ്ഫോർമേഷനാണ്: നിശ്ചലതയല്ല. പുതിയൊരു തലത്തിലേക്ക് അത് സംക്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

sdr

കലയെ ,അദ്ദേഹം ചരിത്രപരമായും  രാഷ്ട്രീയമായും വ്യക്തിഗതമായും ആത്മീയമായും ഉദ്ഗ്രഥിക്കാനാണ്  ശ്രമിക്കുന്നത്. പരീക്ഷണാത്മകതയും ജനകീയതയും യഥാതഥവാദവും കലയിൽ ഒരുമിച്ചു പോവുകയാണ് ചെയ്യുന്നതെന്ന് ബ്രഹ്തിൻ്റെ ജനകീയകലാവാദത്തെ ഉദ്ധരിച്ചുകൊണ്ട് പാം മോറിസ് നിരീക്ഷിക്കുന്നു.പൊരുതുന്ന സാഹിത്യത്തിനു വേണ്ടിയാണ് നിലകൊള്ളുന്നതെങ്കിൽ അതിനു  യാഥാർത്ഥ്യത്തെ ഒഴിവാക്കാനാവില്ലെന്ന സൂചനയാണ് ബ്രഹ്ത് നല്കുന്നത്, 

യാഥാർത്ഥ്യത്തെ പൂർണമായി പിടിച്ചെടുക്കേണ്ടതുണ്ട്. അതിൽ നിന്നു  മാത്രമേ പുതിയൊരു രൂപത്തെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കാനാവുകയുള്ളൂ. പരീക്ഷണാത്മകമായ ഉള്ളടക്കങ്ങൾക്ക്  വിരിഞ്ഞുവരാൻ, പശ്ചാത്തലമായി യാഥാർഥ്യത്തിൻ്റെ ഒരു തലമുണ്ടായിരിക്കണം.അതിദ്രുതം വികസിക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യം (Rapid  development of reality) എന്ന് ബ്രഹ്ത് ഇതിനെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. യഥാതഥവാദികളായ സ്റ്റെന്താൾ ,ബൽസാക്ക് ,ഫ്ളാബേർ ,എമിലി സോള എന്നിവർ എങ്ങനെ അവരുടെ വ്യത്യസ്തവഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് അസ്തിത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ വികസിപ്പിച്ചു എന്ന് ചിന്തിക്കണമെന്ന് പാം മോറിസ് ആവശ്യപ്പെടുന്നു.

മിഥ്യകൾ അവസാനിക്കുന്നില്ല

രാഷ്ട്രീയ വീക്ഷണങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമായിരിക്കുമ്പോഴും എഴുത്തുകാർ സ്വാഭാവിക ജീവിതത്തിനുള്ളിൽ എന്ത് സംഭവിക്കുന്നുവെന്ന് പഠിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

അതുകൊണ്ട് സമകാല ഡിജിറ്റൽ മനുഷ്യൻ ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുവരുന്ന ശൂന്യമായ മാനവികത പുതിയൊരു യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. ഇത് വാസ്തവത്തിൽ മനുഷ്യജീവിതത്തെ മിഥ്യയിൽ തന്നെ വട്ടം ചുറ്റിക്കുകയാണ്. 

ഈ മിഥ്യയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്നു കൊണ്ട് ഏത് തരം നിരീക്ഷണാത്മകതയും രസനീയതയും കൈവരിക്കാമെന്നാണ് എഴുത്തുകാരൻ ആലോചിക്കേണ്ടത്.

തീർച്ചയായും ‘ഇന്നത്തെ എഴുത്തുകാരന് അയാളുടെ മുന്നിലുള്ള ജീവിതയാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ ,കൃത്രിമവും പ്രതീതിപരവുമായ മാനവിക പ്രതിസന്ധികളെ, അനുഭവങ്ങളുടെ ചരക്കുവൽക്കരണത്തെ കാണാതിരിക്കാനാവില്ല.കാരണം, മനുഷ്യൻ അവൻ്റെ സംസ്കാരത്തിൻ്റെ ഉപയോക്താവ് എന്ന നിലയിലാണ് ഇന്ന് നിലനിൽക്കുന്നത്.

ഉപഭോഗം എന്ന ആവശ്യത്തിനായി കലയും സംസ്കാരവും ഉണ്ടാക്കുകയാണ്. മനുഷ്യബന്ധങ്ങളിൽ മറവി ഒരുപകരണമാവുകയാണ്. ഓർമ്മിക്കാനുള്ള സിദ്ധി നഷ്ടപ്പെടുകയാണ്. കൂടുതൽ ഓർമ്മിക്കേണ്ടതായ വസ്തുതകളുടെ ഒരു മഹാപ്രവാഹമുണ്ടാകുമ്പോൾ , മനുഷ്യൻ ഓർമ്മയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനാവും ശ്രമിക്കുക .

ഓർത്തുകൊണ്ട് മറക്കുകയോ മറന്നുകൊണ്ട് ഓർക്കുകയോ ചെയ്യുന്നു. രണ്ടിൻ്റെയും അർത്ഥം ഒന്നുതന്നെ. വിലകൂടിയ സംസ്കാരത്തിനും അനുഭവത്തിനുമായി പലതും മറക്കേണ്ടിവരുന്നു.

ഉപയോഗിച്ചാൽ വലിച്ചെറിയണമെന്നാണല്ലോ പുതിയ വ്യവസ്ഥ .എന്നാൽ വലിച്ചെറിയൽ പ്രക്രിയയുടെ തുടർച്ചയിൽ മടുപ്പാണ് ബാക്കിയാവുന്നത്. ഈ നിസ്സഹായത  ഒരു രുചിയല്ല ,നിരാസ്പദമായ ഒഴുക്കാണ്. ഒഴുകിയൊഴുകി പോകുന്നത് ഒരു രസമാണ്.ഒരിടത്തും പിടിച്ചുനില്പില്ലാത്ത , മനുഷ്യൻ, പക്ഷേ ,സമ്പന്നനും ബുദ്ധിമാനും പലതിൻ്റെയും  ഉടമസ്ഥനുമാണ്. ഏതാണ് സൗന്ദര്യം ? ദാരിദ്ര്യം സൗന്ദര്യമാണോ ?അല്ലെങ്കിൽ കലാപം സൗന്ദര്യമാണോ ?

ചില എഴുത്തുകാർ പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക്  മുൻപ് വിശ്വസിച്ചിരുന്നതുപോലെ, ലൈംഗികത സൗന്ദര്യമാണോ ?ഇതിൻ്റെയെല്ലാം കേവലവും ഐച്ഛികവുമായ വ്യവഹാരമേഖലകൾ സൗന്ദര്യവും എന്ന നിലയിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ് .എഴുത്തുകാരൻ എന്തിനാണ് മറ്റാരുടെയെങ്കിലും ഫിലോസഫിക്ക്  കീഴടങ്ങി അതിൻ്റെ ഐച്ഛിക ലാവണ്യം  അന്വേഷിക്കുന്നത് .?അതുതന്നെയാണ് സാഹിത്യവിമർശകൻ്റെ കാര്യത്തിലുമുള്ളത്. അയാൾ എന്തിനാണ് ഉപനിഷത്തിനെയും ബുദ്ധദർശനത്തെയും ആസ്പദമാക്കി പുസ്തകമെഴുതുന്നത് ? ഒരു വിമർശകനായ അയാൾ ഒരു തത്ത്വശാസ്ത്രത്തിൻ്റെ പഠനമെഴുതാനല്ല ശ്രമിക്കേണ്ടത് .അയാൾ അതിൽ നിന്ന് ജൈവപരമായി ,സൗന്ദര്യാത്മകമായി  എന്ത് സ്വീകരിക്കുന്നു എന്നതാണ് പ്രധാനം.

സത്യങ്ങൾ പലതായി പിരിയുന്നു 

സൗന്ദര്യത്തെ തൻ്റെ പഥങ്ങളിലൂടെ അന്വേഷിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. അയാൾ മറ്റു മേഖലകളുടെ പ്രചാരകനാകേണ്ടതില്ല. ഉപനിഷത്തിലൂടെ പോകേണ്ട സാഹചര്യമുണ്ടാവുകയാണെങ്കിൽ ,തൻ്റെ സഞ്ചാരത്തിൻ്റെ അനിവാര്യതയ്ക്ക്  അത് ഉപയോഗപ്പെടുത്തുക. അതിനപ്പുറം തലയിൽ ചുമന്നു നടക്കേണ്ടതില്ല .

Beauty is truth, truth beauty -that is all 

Ye know on earth, and all ye need to know 

എന്ന് ജോൺ കീറ്റ്സ് (Ode on a Gracian Urn ,1820) എഴുതിയത് ഇന്നും  ഒരു പൊതുപ്രസ്താവനയായി നില്ക്കുന്നു. സത്യം സൗന്ദര്യവും സൗന്ദര്യം സത്യവുമായിരിക്കാം. സത്യം എന്താണെന്നോ ,സൗന്ദര്യം എന്താണെന്നോ അന്തിമമായി വിശദീകരിക്കാനാവില്ല .ആ വാക്കുകളെ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നിടത്താണ് യാതൊന്നിനെയും ആസ്പദമാക്കിയല്ലാതെ ഒഴുകുന്ന ജീവിതത്തെ ആവിഷ്ക്കരിക്കാനാവുകയുള്ളു. മിഥ്യകൾ സർവത്ര മിഥ്യകൾ എന്നതാണല്ലോ നമ്മുടെ അവസ്ഥ. മനുഷ്യനും മൃഗങ്ങളും പ്രാണികളും ഉൾപ്പെട്ട ഈ സമൂഹത്തിലെ യുക്തികൾ തല തല്ലി മരിക്കുകയാണ്. 

മിഥ്യയും നമുക്ക് നമുക്ക് ആഘോഷിക്കാനുള്ളതാണ്

വിജയങ്ങൾ പോലെ പരാജയങ്ങളും    മിഥ്യകളാണ്.എല്ലാ മിഥ്യകളും നമ്മെ  നോക്കി പുഞ്ചിരിതൂകുകയാണ്.  നമുക്കതിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനാവില്ലല്ലോ എന്ന അവസ്ഥയുണ്ട്. അല്പദൂരം പോകുന്ന യുക്തികൾകൊണ്ട് നമുക്ക് ആനന്ദിക്കാം .സൗന്ദര്യം സത്യമാണെന്ന് കീറ്റ്സ് പറഞ്ഞത് മിഥ്യകളെ മറികടന്നു എന്ന അർഥത്തിലല്ല; ശൂന്യതകൾ ഇല്ലാതായി എന്നുമല്ല; നമ്മൾ മിഥ്യകളായിരിക്കെ തന്നെ കാന്തിയുള്ള വ്യഥകളുമാണെന്ന ആലോചനയിൽ നിന്നാണ് അതുണ്ടാകുന്നത്മിഥ്യകളിൽ കുതിർന്ന മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ സൗന്ദര്യം ആത്യന്തികസത്യമല്ല ;പ്രതീതിസമാനമായ താൽക്കാലിക സൗന്ദര്യമാണ്. സൂര്യാസ്തമയം സുന്ദരമാണെന്നത്  ഒരു പൊതുപ്രസ്താവമാണ് .

ഇന്നലെ എല്ലാവരുടെയും സൂര്യാസ്തമയവും ഒരുപോലെ സുന്ദരമല്ലല്ലോ. സൂര്യാസ്തമയം കാണുന്ന വ്യക്തിയുടെ മനസ്സാണ് അത് നിശ്ചയിക്കുന്നത്. ജീവിതത്തിലെ സത്യങ്ങൾ നൈമിഷികമാകാം.; കാരണം അതിനോടുള്ള വ്യക്തികളുടെ മനോഭാവം വ്യത്യസ്തമാണ്. സത്യങ്ങൾ  തന്നെ പലതായി പിരിയുകയാണ് ചെയ്യുന്നത് .സത്യങ്ങൾ തമ്മിൽ വൈരുദ്ധ്യമുള്ളതുകൊണ്ടാണ് മനുഷ്യർ തർക്കിക്കുന്നത്. ഒരേ വാസ്തവത്തെ എങ്ങനെയാണ് നമ്മൾ നിരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ അനുരഞ്ജനപ്പെടുത്തുന്നത് ?.ഓരോ വ്യക്തിയും അവനവൻ്റെ സ്വഭാവം കൊണ്ടാണ് വ്യത്യാസപ്പെടുന്നത്. ആ വേറിടൽ യുക്തിയുമാണ്.

എഴുത്തുകാരൻ ഒരു കഥാപാത്രം 

യുക്തിയുടെ തകർച്ച, മനുഷ്യൻ്റെ  അന്വേഷണാത്മക മേഖലയാകേണ്ടതാണ്. നമ്മളെല്ലാം ഓരോ യുക്തിയാണ്. എന്നാൽ അതെല്ലാം തകരുന്നതുമാണ്.സാഹിത്യകലയിലെ യുക്തിയുടെ ഈ തകർച്ച സാർവ്വലൗകികമായതുകൊണ്ടാണ് ‘ദ്  ഓഥർ ‘എന്ന കൃതിയിൽ ആൻഡ്രൂ ബെന്നറ്റ് സാഹിത്യം എപ്പോഴും അനിശ്ചിതവും അസാമാന്യവുമായ വഴിയിലാണ് സഞ്ചരിക്കുന്നതെന്നും അത് പരിഭാഷ ചെയ്യാനാവില്ലെന്നും പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത്.സാഹിത്യകലയിലെ ഭാഷ ഒരേസമയം മൂർത്തവും ചിന്താപരവും നിഗൂഢവുമാണ്.  ഓരോരുത്തരുടെയും മനോനിലയ്ക്കും  വിവേകത്തിനും അനുസരിച്ചാണ് വായിക്കുന്നത്.എഴുതിയ ആളിനു അവിടെ പ്രത്യേകമായ അർത്ഥത്തിനായി ശാഠ്യം പിടിക്കാനാവില്ല .എഴുതിയ ആൾ  മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന കഥാപാത്രമായി ഉൾച്ചേർന്നിരിക്കുകയാണ് ,കൃതിയിൽ.

ഇതു പക്ഷേ ,വായനക്കാരൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല .ആ സ്ഥാനം വായനക്കാരനാണ് പിടിച്ചെടുക്കുന്നത്.  വായനക്കാരന് ഒരു കർത്താവായിട്ടല്ലാതെ വായിക്കാനാവില്ല .തൻ്റെ കർത്തൃത്വത്തിനു സ്വീകാര്യമല്ലാതെ  വരുമ്പോഴാണ് അവൻ കൃതിയുമായി തെറ്റിപ്പിരിയുന്നത്. വായനക്കാരൻ്റെ  മനസ്സിൽ ഒരു എഴുത്തുകാരനുണ്ട്.

കൃതിയുടെ പാരായണവേളയിൽ ആ വായനക്കാരൻ യഥാർത്ഥ കർത്താവിനെ തള്ളിമാറ്റി ആ സ്ഥാനത്ത് വരികയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ആ സ്ഥാനത്ത് അവന് ആശയ, വൈകാരിക തലങ്ങളിൽ  യോജിക്കുകയോ വിയോജിക്കുകയോ ചെയ്യാം. എന്തായാലും അവനിൽ അത്  അന്വേഷണബുദ്ധി നിലനിർത്തുന്നുണ്ടെങ്കിൽ വായനക്കാരനായി തുടരാനാവും അവൻ ശ്രമിക്കുക. അങ്ങനെയാണ് അവൻ വായനക്കാരൻ എന്ന അസ്തിത്വം സ്ഥാപിക്കുന്നത്. മാത്രമല്ല ,അവൻ ഒരു പ്രത്യേക പാഠത്തിൻ്റെ രചയിതാവുകയും ചെയ്യുന്നു.  വായിക്കുന്ന കൃതിയിൽ അവൻ സൃഷ്ടിക്കുന്ന മൂല്യവും സംഘർഷവുമുണ്ട് .അതിൻ്റെ  കർത്തൃത്വം ഏറ്റെടുക്കുമ്പോഴാണ് വായനയുണ്ടാകുന്നത് .ആ കർത്തൃത്വവുമായി വിയോജിക്കുമ്പോഴും വായന അവസാനിക്കണമെന്നില്ല. അവനിലെ വിവിധ ത്വരകളെ കൂട്ടിയോജിപ്പിച്ചു കൊണ്ടുപോകാനുള്ള സാഹചര്യം ആ കൃതിയിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുകയേ വേണ്ടൂ .വായനക്കാരൻ സ്വയം സൃഷ്ടിക്കുന്ന കർത്താവ് എന്ന അസ്തിത്വത്തെയാണ് നിലനിർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നത്. അതേ സമയം എഴുത്തുകാരൻ തൻ്റെ കൃതിയിൽ ഒരു കഥാപാത്രവുമാണ്. 

സാമൂഹ്യജീവിയായ വ്യക്തിയായിട്ടല്ല കഥാരചനയിൽ നില്ക്കുന്നത്. കഥ എന്ന സാങ്കല്പികലോകത്തിലെ വൈകാരികതലത്തോട്  പ്രതികരിച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ ഓരോ നിമിഷവും സ്പന്ദിക്കുകയാണ്. എഴുത്തുകാരൻ്റെ കഥാപാത്രത്തെ വായനക്കാരൻ എന്ന കർത്തൃത്വം മനസ്സിലാക്കുന്നിടത്താണ് വായന സാധ്യമാകുന്നത്. അല്ലാത്തപ്പോൾ സാഹിത്യകൃതി തന്നെ വ്യർത്ഥമാകുന്നു. ജീവിതത്തിൻ്റെ വ്യർത്ഥതയെ മറികടക്കാനാണ് ഒരാൾ വായിക്കുന്നത്.  ചെറിയ സൗഹൃദയത്വത്തിലാണ് വായനക്കാരൻ്റെ ജീവിതമുള്ളത്.അതാണ് അയാളുടെ ജീവിക്കുന്ന ഓർമ്മകൾ.


അഭിമുഖം /ആധുനിക വിമർശനകലയുടെ ഉപജ്ഞാതാവ് സംസാരിക്കുന്നു/എം.കെ.ഹരികുമാർ / ഷാജി തലോറ

 







ഇതൾ മാസികയുടെ ഓണപ്പതിപ്പിനു വേണ്ടി  എം.കെ. ഹരികുമാറുമായി ഷാജി തലോറ നടത്തിയ അഭിമുഖം .


മലയാള വിമർശനത്തെയും സാഹിത്യത്തെയും സ്വന്തം ദാർശനിക പദ്ധതികളിലുടെ നവീകരിച്ച എം.കെ.ഹരികുമാറിനു കഴിഞ്ഞ ജൂലൈ 30ന് അറുപത് തികഞ്ഞു. സാഹിത്യരചനാ ജീവിതത്തിൽ നാല്പത്തിയൊന്നു വർഷം പിന്നിടുകയാണ് ഹരികുമാർ.  ആധുനികതയും ഉത്തരാധുനികതയും കടന്ന് അദ്ദേഹം ഇപ്പോൾ ഉത്തര- ഉത്തരാധുനികതയുടെ ഡിജിറ്റൽ ,ഇലക്ട്രോണിക് പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളിലെ പ്രവണതകളിലെ തത്ത്വചിന്ത വ്യാഖ്യാനിക്കുകയാണ്. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ വിഖ്യാതമായ ‘അക്ഷരജാലകം’ എന്ന പ്രതിവാര പംക്തി ഇപ്പോൾ ഇരുപത്തിയഞ്ചാം വർഷത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒരു പുതിയ വിമർശനകലയ്ക്ക് മലയാളത്തിൽ തുടക്കമിട്ട ഹരികുമാർ സമകാലിക പ്രശ്‌നങ്ങളെ അപഗ്രഥിക്കുകയാണിവിടെ.

ആധുനിക വിമർശനകലയുടെ ഉപജ്ഞാതാവ് സംസാരിക്കുന്നു

സാഹിത്യ നിരൂപകൻ എന്ന നിലയിൽ മലയാള സാഹിത്യത്തിലെ പുതു തലമുറയിലെ രചനകളെ താങ്കൾ എങ്ങനെ വിലയിരുത്തുന്നു?

സാഹിത്യവിമർനത്തിൽ പുതിയ ആളുകൾ വരുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ, അവരിൽ നല്ലൊരു പങ്കും യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിലെ പിഎച്ച്ഡി സർട്ടിഫിക്കറ്റ് കൈയിൽപ്പിടിച്ചാണ് വരവ് .അക്കാദമിക് പഠനങ്ങൾ അവരെ വരണ്ട മനുഷ്യരാക്കിയിരിക്കുന്നു.  നല്ലൊരു മനുഷ്യനും സഹൃദയനുമാകാൻ ശേഷിയില്ലാത്തവർ അക്കാദമിക് പഠനം കൊണ്ട് മാത്രം എഴുതാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് അപകടകരമായാണ് ഞാൻ കാണുന്നത്.

എം. എ മലയാളം ഏകതാനമായ ചിന്തയും ,അധ്യാപകനാകാൻ നടക്കുന്നവരുടെയും അധ്യാപകരായവരുടെയും ഭാഷയും  ഒരു ആക്രിക്കടപോലെയാണ്. അതിനു  ഒരു ചെറു സസ്യത്തിന്റെ പോലും ജൈവഭാവമില്ല. ഭാഷ ഒരു ജൈവരൂപമാണെന്നു ഇവരിൽ ആർക്കെങ്കിലുമറിയാമോ? സംസ്കൃതവാക്യങ്ങൾ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നതും പഴയ കവിതകൾ വായിച്ച് അർത്ഥം പറയുന്നതുമല്ല വിമർശനം. ഇക്കൂട്ടർ ഇപ്പോഴും വഞ്ചിപ്പാട്ടിനെക്കുറിച്ചും നളചരിതത്തെക്കുറിച്ചുമാണ്  എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.

ഇവർക്ക് കലയുമായി ബന്ധമല്ല. കലാലയങ്ങളിൽ സാഹിത്യത്തെ ഒരു മനുഷ്യവ്യവഹാരമാണെന്നു മനസ്സിലാക്കി എഴുതുന്നവർ ഒരു ശതമാനത്തിൽ താഴെയാണ്.

ഭാഷ പണ്ഡിതന്റെ രതിമൂർച്ഛയ്ക്കുള്ളതല്ല; അത് മാനവികഭാവങ്ങളെ പ്രകൃതിയിലെ സകല ജൈവചോദനകളുമായി ബന്ധിപ്പിച്ച് സൃഷ്ടിക്കേണ്ടതാണ്. ഭാവിയിലെ വിമർശനം അക്കാദമിക് ഗവേഷണത്തെ പിൻപറ്റിയാണ് നീങ്ങുന്നതെങ്കിൽ അത് വലിയൊരു ദുരന്തമായിരിക്കും .കാരണം, അതിനു ഹൃദയമോ കലയോ ഉണ്ടായിരിക്കില്ല. വിമർശനത്തിനു എപ്പോഴും ആവശ്യമായിട്ടുള്ളത് അതിൻ്റെ കലാത്മകതയും സഹൃദയജ്ഞാനവുമാണ്.വസ്തുതകളെ വെറുതെ പരിചയപ്പെടുത്തലല്ല .

ശ്രീനാരായണായ, വാൻഗോഗിന്. ജലഛായ തുടങ്ങിയ വ്യത്യാസ്തമായ മൂന്ന് നോവലുകളുടെ രചയിതാവാണല്ലോ താങ്കൾ. മലയാള സാഹിത്യത്തന് അത്ര പരിചിത മില്ലാത്ത രചനാ സങ്കേതമായതിനാലാണോ ഈ രചനകൾ അർഹിക്കുന്ന രീതിയിൽ വായനക്കാർ ഏറ്റെടുക്കാതെ പോയത്?

എൻ്റെ നോവലുകൾ വായനക്കാർ ഏറ്റെടുത്തില്ലെന്നു പറയുന്നത് ശരിയല്ല. ഇക്കാര്യത്തിൽ അസംബ്ലി തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പോലെ ഭൂരിപക്ഷം നോക്കേണ്ടതില്ല. ഇത് ബലപരീക്ഷണമോ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയമോ ആയി കാണേണ്ടതില്ല. എൻ്റെ നോവലുകൾ ആസ്വദിച്ച, ചിന്തിച്ച, വായിച്ച ധാരാളം പേരുണ്ട്. അവർ അത് സ്വകാര്യ മൂലധനം പോലെ സ്വന്തമാക്കിയിരിക്കുകയാണ്. അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് നിരാശപ്പെടാനില്ല. എന്റെ നോവലുകളെ പ്പറ്റി മാഗസിൻ പതിപ്പുകളും പത്രലേഖനങ്ങളും അഭിമുഖങ്ങളും പഠനങ്ങളും വന്നിട്ടുണ്ട് .എന്റെ നോവലുകളെപ്പറ്റിയുള്ള പുസ്തകങ്ങളും വന്നേക്കാം. ഈ നോവലുകൾ കലാരംഗത്തെ ഒരു നവപ്രവണതയുടെ ഉദ്ഘാടനമാണ്. അത് രചനാരീതി അഥവാ ക്രാഫ്റ്റിൻ്റെ പുതിയൊരു പന്ഥാവ് തുറക്കുകയാണ്. എൻ്റെ നോവലുകളിലെ ഭാഷയെ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ പരിശോധിക്കുന്ന സ്വതന്ത്രരായ വായനക്കാർ ഇനിയുമുണ്ടാകും .

എന്നാൽ അനേകം പതിപ്പുകളോ ആഘോഷങ്ങളോ ഉണ്ടായില്ല എന്നത് നേരാണ് .അതിന് കാരണം ഞാൻ പറയാം. ഞാൻ പ്രമുഖ പ്രസാധനശാലകളിലെ പബ്ലിക്കേഷൻ മാനേജർമാരുടെ മാനസപുത്രനോ ഉറ്റ ചങ്ങാതിയോ അല്ല. ഇന്നു പബ്ലിക്കേഷൻ മാനേജർമാർക്ക് കൂടുതൽ ഇടപാടുകളുണ്ട്, അധികാരങ്ങളുണ്ട്. താൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന, താനുമായി പലവിധ ബന്ധങ്ങളുള്ള ഒരു എഴുത്തുകാരനെ പ്രധാനപ്പെട്ട ആനുകാലികങ്ങളൽ ശക്തിയോടെ അവതരിപ്പിക്കുന്നതിൽ അയാൾക്ക് ഇടപെടാനാവും. അയാളുടെ വാക്ക് ചില പത്രാധിപരെങ്കിലും നിരസിക്കുകയില്ല. ഇതൊരു രഹസ്യ ഇടനാഴിയാണ്. ആരുടെ കവർസ്റ്റോറി അടിക്കണമെന്നു പബ്ളിക്കേഷൻ മാനേജർ പറയും .അത് നടപ്പായിരിക്കും.  അയാളുടെ സ്മവുലുകൾ സീരിയലൈസ് ചെയ്യാനും മാനേജർ ഇടപെടും.

പബ്ലിക്കേഷൻ മാനേജർ തീരുമാനിക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങൾ മാത്രമേ ബെസ്റ്റ് സെല്ലറാവുകയുള്ളൂ. മാനേജരുടെ ഉറ്റ സുഹൃത്തുക്കൾ എഴുതിയ പുസ്തകങ്ങൾ മാത്രമാണ് ഇവിടെ കൂടുതൽ പതിപ്പുകൾ അച്ചടിക്കുന്നത്. ഇതാണ് യാഥാർത്ഥ്യം. ഈ സാഹചര്യം മനസ്സിലാക്കാത്ത സാധാരണക്കാരാണ് എന്റെ നോവലുകൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് അച്ചടി ആഘോഷിക്കപ്പെടാത്തതെന്ന് ചോദിക്കുന്നത്.

ഇവിടെ ആഘോഷിക്കപ്പെടുന്ന നോവലുകളെല്ലാം വെറും ചവറുകളാണെന്ന് ആണെന്ന് എനിക്ക് വ്യക്തമായറിയാം. വിവരമില്ലാത്തവർ, പരാജയപ്പെട്ട നോവലുകളെ വേഷം കെട്ടിച്ച് വഴിയോരത്ത് കൊണ്ടുവന്നു നിർത്തുകയാണ്.

ഭാഷയെക്കുറിച്ച് ഈ നോവലിസ്റ്റുകൾക്ക് വിവരമില്ല .ആഗോള നിലവാരമുള്ള ഒരു വാചകമെഴുതുന്നത് എങ്ങനെയാണെന്ന് അറിയില്ല. എന്തെങ്കിലും ദാർശനിക പ്രശ്നങ്ങളോ, ജീവിതത്തോടുള്ള വേറിട്ട  സമീപനങ്ങളോ ഇവർക്കുണ്ടോ? ഇതെല്ലാം താൽക്കാലികമായി കണ്ടാൽ മതി. ആഘോഷിക്കപ്പെടുന്ന നോവലിസ്റ്റുകൾ ബിസിനസ്സുകാരെ പോലെയാണ്. ചില അവാർഡുകളെ ലഭ്യമാക്കിയാണ് അവർ പ്രവർത്തിക്കുന്നതും എഴുതുന്നതും .

അവർ കൂട്ടുകൂടുന്നത് പോലും ഒരു ബിസിനസിന്റെ ഭാഗമായാണ്. സ്വാഭാവികമായും മനുഷ്യസ്നേഹം എന്താണെന്ന് അവർ ഇനിയും മനസിലാക്കിയിട്ടില്ല.എൻ്റെ നോവലുകൾ എൻ്റെ കലയെക്കുറിച്ചുള്ള അവബോധത്തിൻ്റെയും ചിന്തയുടെയും ദർശനത്തിന്റെയും ആവിഷ്കാരത്തിന്റെയും ഏറ്റവും വലിയ സാക്ഷ്യപത്രക്കളാണ്. അത് എൻ്റെ സർഗാത്മകഥയുടെ പാരമ്യമാണ്.

ഏതൊരു കലാകാരന്റെയും നിലനിൽപിന് പ്രചോദനമാണ് അവാർഡുകളും അംഗീകാരങ്ങളും. എഴുത്തുകാരന്റെ രാഷ്ട്രീയം നോക്കി അംഗീകാരങ്ങൾ നൽകുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിൽ നിലനിൽപിന് വേണ്ടിയെങ്കിലും എഴുത്തുകാർ വശം വതരാകുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അവരെ കുറ്റം പറയാൻ പറ്റുമോ, അടിസ്ഥാനപരമായി എഴുത്തുകാരും സമൂഹത്തിന്റെ ഭാഗമല്ലേ സമൂഹത്തിന്റെ ജീർന്നത എഴുത്തുകാരനെയും ബാധിക്കില്ലേ?

താങ്കൾ പറയുന്നതിനോട് യോജിക്കുകയാണ് .ഇവിടെ എഴുത്തുകാർ എന്ന ഉന്നതമായ അർത്ഥത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന ആരുമില്ലല്ലോ. ഈ കാലത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ കാലാവസ്ഥയ്ക്ക് അനുസരിച്ച് സ്വന്തം നിലനിൽപ്പ് നോക്കി അഭിപ്രായം പറയുന്നവരാണ് ഭൂരിപക്ഷവും.പുരസ്കാരങ്ങൾ രാഷ്ട്രീയ പക്ഷപാതത്തിനു ലഭിക്കുന്ന  പൂച്ചെണ്ടുകളാണ് .വായനക്കാരെ പോലും അങ്ങനെ ലഭിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ കാലത്തിൻ്റെ ജീർണത സാഹിത്യത്തെയും അതിൻ്റെ  രചയിതാക്കളെയും ബാധിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥ മൂല്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ആരും തന്നെ മിണ്ടില്ല. എല്ലാ മഹാശയന്മാരും , അറവുമൃഗങ്ങളെ കൊന്നു കഴിയുന്നതുവരെ  മിണ്ടാതിരിക്കാൻ ശീലിച്ചവരാണ്. ലോകത്ത് ഭീതി വിതച്ച ശേഷം  തങ്ങൾ സുരക്ഷിതരാണെന്നു കരുതുന്നവരാണ് അധികവും .

എല്ലാ വലിയ ആശയങ്ങളും കൊലചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്. മത, രാഷ്ട്രീയ, ജാതിതലത്തിലും അക്കാദമിക്, സംഘടനാ തലത്തിലുമുള്ള ഒരു കൂട്ടുകെട്ടാണ് സാംസ്കാരിക രംഗത്ത് നിലനിൽക്കുന്നത്. വ്യവസ്ഥാപിതത്വം  നിരന്തരമായ ഒരു പഴകലാണ്. അതിന് പുതിയ കാലവുമായി ഒരു ബന്ധവുമില്ല.

സമൂഹത്തിന്റെ മൂന്നാം കണ്ണാണ് എഴുത്തുക്കാർ എന്നാണല്ലോ പറയാര്. എന്നാൽ എഴുത്തുകാരിൽ പലരും കൃത്യമായ രാഷ്ട്രീയ അജണ്ടകൾ അനുസരിച്ച് നിലകൊള്ളുന്നവരും സ്ഥാപിത താല്പര്യങ്ങൾക്ക് പുറകെ പോകുന്നവരുമാണ്. ഇങ്ങനെ ഉള്ളവർക്ക് എങ്ങനെയാണ് സമൂഹത്തിന്റെ മൂന്നാം കണ്ണ് ആവാൻ കഴിയുക?

ഇന്നു മൂന്നാം കണ്ണുകൊണ്ട്  എഴുതുന്നവർ ഇല്ലല്ലോ. കുമാരനാശാൻ, ചങ്ങമ്പുഴ തുടങ്ങിയവർ അങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു .ഇപ്പോൾ ഒരു കണ്ടെത്തലും സാഹിത്യകൃതികളിൽ  കാണാനില്ല. കുറേപ്പേർ ഓർമ്മകളും അനുഭവങ്ങളും എഴുതുന്നുണ്ട്. അതിനൊക്കെ എന്തെങ്കിലും മൂല്യമുണ്ടോ ? ആർക്കും എഴുതാവുന്ന കാര്യങ്ങളാണ് ഇതൊക്കെ .നാലാംകിട വിഷയങ്ങൾ സാഹിത്യപരമായ അറിവോ പരിചയമോ ഇല്ലാതെ വെറുതെ നിരത്തി വയ്ക്കുകയാണ് പലരും .വലിയ പ്രസാധകർ പുറത്തിറക്കുന്നതു കൊണ്ട് കുറേപ്പേർ അത്യ നല്ലതാണെന്നു കരുതി വായിക്കുന്നു.പോത്തിറച്ചി എങ്ങനെ വേവിച്ചു കഴിക്കണമെന്നാണ് ഒരു കോളേജ് അധ്യാപിക ഏതാനും മാസങ്ങൾക്കു മുമ്പു എഴുതിയത്.പുതിയ വിഷയങ്ങളെ സമീപിക്കാൻ ഇവർക്കറിയില്ല .ഇതൊക്കെ ആരെങ്കിലും ഗൗരവമായി എടുക്കുന്നുണ്ടോ ?

വിമർശന വീക്ഷണമുള്ള സാഹിത്യ നിരൂപണങ്ങളും കലാ നിരൂപണങ്ങളും കുറഞ്ഞുവരികയാണല്ലോ, പല നിരൂപണങ്ങളും എഴുത്തുകാരനും നിരൂപകനും തമ്മിലുള്ള പരസ്പര ധാരണയുടെ സൃഷ്ടിയായും മാറാറുണ്ട്. ഇത്തരം സുഖിപ്പിക്കൽ പ്രക്രിയ സാഹിത്യത്തിനോ എഴുത്തുകാരനോ ഏതെങ്കിലും തരത്തിൽ ഗുണം ചെയ്യുമോ?

സാഹിത്യ വിമർശനവും പ്രതിസന്ധിയിലാണ്.വ്യവസ്ഥാപിത  സാഹിത്യവും അതിൻ്റെ പ്രസാധകരും വിമർശനത്തെ തമസ്കരിക്കുകയാണ്.അക്കൂട്ടർ  ഗൗരവമുള്ള ചിന്തകൾ ആവശ്യമില്ല. അവർ നളചരിതത്തെക്കുറിച്ചാണ് ഇപ്പോഴും എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. നളചരിതത്തെക്കുറിച്ച് ഇനിയും ചർച്ച ചെയ്തു തീർന്നിട്ടില്ലാത്തതുകൊണ്ട് അവർക്ക് പുതിയ വിഷയങ്ങളെ സമീപിക്കാനറിയില്ല. വിമർശകന്റെ കല ഒരു പുതിയ ക്രമം ഉണ്ടാക്കുകയാണ്, ചിന്തയിലും ചരിത്രത്തിലും.വിമർശകൻ ഒരു ധ്യാന മാർഗത്തിലാണ് ജീവിക്കുന്നത് .

എൻ്റെ ആദ്യകൃതിയായ ആത്മായനങ്ങളുടെ ഖസാക്ക് (1984) എന്ന കൃതിയാണ് മലയാളത്തിലുണ്ടായ ആദ്യത്തെ സർഗാത്മക വിമർശനം. എന്തുകൊണ്ട് ?ഒരു നോവലിനെ ആസ്പദമാക്കി ഞാൻ സൃഷ്ടിച്ച കലയാണിത്.

അത് ഒരു ലേഖനമല്ല; പുസ്തകമാണ്.  അതിനുശേഷമോ അതിനുമുമ്പോ  അതുപോലൊരു വിമർശന കലാസൃഷ്ടി ഉണ്ടായിട്ടില്ല. മറ്റ് ആധുനിക വിമർശകരൊക്കെ  ലേഖനങ്ങളാണ് എഴുതിയത്. എൻ്റെ കൃതി കലയുടെ എല്ലാ അതിർത്തി ലംഘനങ്ങളും വിപ്ലവങ്ങളും ആത്മവ്യൂഹങ്ങളും ആലോചിക്കുന്നുണ്ട്. അതൊരു ഭാഷയേയല്ല. ഭാഷയാണെങ്കിലല്ലേ മനസ്സിലാക്കാനാവൂ. അത് വേറൊരു വിചാരമാണ്. വാക്കുകൾ അതിനായി ഉപയോഗിക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്തത്. എന്റെ ഭാഷ മനസ്സിന്റെ ആത്മീയ ജീവിതത്തിൻ്റെ അടിത്തട്ടിലുള്ള സ്വപ്നങ്ങളും വിഭ്രാമകമായ അവസ്ഥകളും അതിയാഥാർത്ഥ്യങ്ങളും യുക്തിഭംഗങ്ങളുമെല്ലാം എടുത്തു പുറത്തിടുന്നു.അത് ഭാഷയെത്തന്നെ അസ്ഥിരമാക്കി കൊണ്ട് ചിലപ്പോൾ ബിംബങ്ങളിലൂടെ സംസാരിക്കുന്നു. വാക്കിനു ഓരോ നിമിഷത്തിലും മറ്റു വാക്കുകളുമായി ചേർന്നു പുതിയ സൃഷ്ടി നടത്താമെന്നുള്ള ഒരാലോചനയാണത്.അത് ഒരിക്കലും യൂണിവേഴ്സിറ്റികൾക്കോ അക്കാദമികൾക്കോ സ്വീകാര്യമായ ഒന്നല്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കലാശാല വിമർശകർ എൻ്റെ പുസ്തകത്തെ എപ്പോഴും തമസ്കരിക്കും.

സ്വന്തമായി വിചാരശീലമില്ലാത്തവരെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന കൃതിയാണത്. ഇന്നത്തെ പല വിമർശകരും  എഴുത്തുകാരെ സന്തോഷിപ്പിച്ച് ഇടം നേടാനാണ് ശ്രമിക്കുന്നത്. അവതാരികകൾ ,പുസ്തകനിരൂപണങ്ങൾ ,ലേഖനങ്ങൾ തുടങ്ങിയവയെല്ലാം പി ആർ ഒ വർക്കിൻ്റെ ഭാഗമായി, പ്രമുഖ പ്രസാധകരുടെ ഭാഗമായി നിഴലിൽ നിന്നുകൊണ്ട് അവരുടെ  ഇഷ്ടക്കാർക്കു വേണ്ടി ലേഖനമെഴുതുകയാണ് ഇന്നത്തെ ‘വിമർശകർ’.ഒ.വി.വിജയനെ മാർക്സിസ്റ്റാക്കി രൊൾ എഴുതിയത് കണ്ടു. ഇത്തരം വേല വേലകളൊക്കെ നിലനിൽപ്പിനു വേണ്ടി ഏത് കള്ളവും പറയാമെന്നാണ് കാണിക്കുന്നത്.

ഇന്നത്തെ സാഹിത്യരചനകൾ മനുഷ്യമനസിനെ സ്പർശിക്കുന്നില്ലെന്ന് താങ്കൾ ഒരിക്കൽ എഴുതി.എന്തുകൊണ്ടാണ് അത് സംഭവിക്കുന്നത്?

എം.കെ.ഹരികുമാർ: ഇന്നത്തെ എഴുത്തുകാർ പൊതുവേ സമ്പന്നരാണ്. സ്വന്തം പോക്കറ്റിൽ നിന്നു പണം മുടക്കി അവർ പുസ്തകമടിക്കും.  അതിനവർക്ക് സന്തോഷമേയുള്ളൂ. കാരണം ,അവർ പുസ്തകം പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നതിലാണ്  ത്രില്ലടിക്കുന്നത്;ഉള്ളടക്കത്തിലല്ല .കേശവദേവ് അങ്ങനെയായിരുന്നില്ല. ദേവിനു പുസ്തകം പ്രസിദ്ധീകരിക്കാൻ പല ബുദ്ധിമുട്ടുകളുമുണ്ടായിരുന്നു .ഒന്നേമുക്കാൽ ലക്ഷം രൂപ ശമ്പളം വാങ്ങുന്ന കോളേജ് അദ്ധ്യാപകർ എന്ത് കവിതയെഴുതാനാണ്? .അവർക്കു സ്വന്തം ശമ്പളത്തിനോടും  ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിനോട്ടം മാത്രമേ ബന്ധമുള്ളു. ഒരു ശുദ്ധമായ സൗഹൃദം പോലുമില്ല. അവരുടെ വീടുകളുടെ ചുറ്റുമതിലുകളിൽ കുപ്പിച്ചില്ല്  പതിപ്പിച്ചിരിക്കുകയാണ്.നായയെ അഴിച്ചുവിട്ടിരിക്കയാണ്, സൗഹൃദമന്വേഷിച്ചു ചെല്ലുന്നവരെ കടിക്കാൻ. ഇവർ എഴുതുന്ന കവിത ഏത് വകുപ്പിൽപ്പെടുത്തും? കരിങ്കൽ കഷണം പോലെയായിരിക്കും അതിലെ വാക്കുകൾ .അതിൽ മനുഷ്യനോ ജീവനോ ഉണ്ടാവില്ല. എത്ര ഉദാഹരണങ്ങൾ വേണമെങ്കിലും നിരത്താം.

കവിതയും സാഹിത്യവുമൊക്കെ നമ്മുടെ അനുഭവങ്ങളുടെ ഒരു ഓഹരിയാണ് .ആത്മീയാനുഭവം ,മനനം ,എല്ലാം അതിന്റെ ഭാഗമാണ് .ഒരു Mind ഉണ്ടാകണം .തന്നെ തനിക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു Mind .ഇന്നു അത് വല്ലതുമുണ്ടോ? പറിച്ചുനട്ട അലങ്കാരച്ചെടികളെപോലെയാണ് അവർ. എന്നാൽ കാട്ടിൽ വളരുന്ന മരങ്ങൾ അങ്ങനെയല്ല. യന്ത്രസമാനമായ, സൗഹൃദമുക്തമായ, വരണ്ടുപോയ, വികാരങ്ങൾക്കിടമില്ലാത്ത, ധനാർത്തി മൂത്ത ഇന്നത്തെ കവികൾക്കും  എഴുത്തുകാർക്കും നല്ല വായനക്കാരെ സ്വാധീനിക്കുന്ന ഒരു വാക്യമെഴുതാനാവില്ല.

അക്ഷരജാലകം ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷങ്ങൾ പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു: എം. സി. രാജനാരായണൻ

  ഇന്ത്യയിലെ പ്രശസ്ത സിനിമാ വിമർശകനും ഫിപ്രസി അംഗവും ഗ്രന്ഥകാരനുമായ എം.സി. രാജനാരായണൻ എഴുതുന്നു പ്രചാരവും സ്വീകാര്യതയും നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട്‌ ...