സ്നേഹം പ്രവർത്തിക്കാനുള്ളതാണ്/എം.കെ.ഹരികുമാർ

 

ചിന്തിക്കുന്നവർക്കേ ലോകമുള്ളു. ചിന്തിക്കുന്തോറും അത് പെരുകിവരുന്നു. നാമവിഷയകമായും അല്ലാതെയും മനുഷ്യൻ ഊരാക്കുടുക്കുകളിലാണ്. കുഴഞ്ഞ ,തല തിരിഞ്ഞ, ഉത്തരം കിട്ടാതെ അലയുന്ന ലോകങ്ങൾ കാഫ്ക ,ബോർഹസ് തുടങ്ങിയ കഥാകൃത്തുക്കളുടെ രചനകളിൽ കാണാം .ഒരു നേർരേഖയിൽ എന്നപോലെ ലളിതമല്ല ഒന്നും. കർണാടക സംഗീതത്തിലെ ഒരു രാഗം നന്നായി പഠിച്ചു പാടിയാൽ, അതിന് നിയതമായ സഞ്ചാരപാതയുണ്ടെന്ന് അനുവാചകനു ബോധ്യപ്പെടും. കൃത്യമായ തുടക്കവും കൃത്യമായ അന്ത്യവുമുണ്ട്. ഏതെല്ലാം കയറ്റങ്ങളും ഇറക്കങ്ങളുമുണ്ടെന്ന് സുചിന്തിതമാണ്.

രാഗമാണത്;നിശ്ചിതമായ ഉദയാസ്തമനമുള്ള ഒരു യാത്രയാണത്. ആ യാത്രയിൽ സങ്കോചമില്ല ;പതർച്ചയില്ല. എന്നാൽ മനുഷ്യാസ്തിത്വത്തിൻ്റെ പ്രശ്നങ്ങൾ അത്ര ലളിതമല്ല. അത് നിറയെ മരീചികകളാണ്. ഓരോ നിമിഷവും മരീചികയാണ്. യഥാർത്ഥമെന്ന് കരുതി ,പ്രലോഭിപ്പിക്കപ്പെട്ട് ഓടിച്ചെല്ലുമ്പോൾ പിടിതരാതെ ദൂരേക്ക് മാറുകയോ ഭ്രമിപ്പിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതാണ് എല്ലാം. യഥാർത്ഥമെന്ന ആശയം തന്നെ വ്യാജമാണ് .ജീവിതം യഥാർത്ഥമാണെങ്കിൽ മരണമുള്ളതുകൊണ്ട് അത് അയഥാർത്ഥവുമാണ്.മരിച്ചതിനുശേഷം ജീവിതമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ,അതിനുമുമ്പ് ജീവിതമുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് പറയുന്നത് പ്രതീതിയോ സങ്കല്പമോ ആണ്. അതുകൊണ്ട് നമുക്ക് നമ്മെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കകൾ ഒഴിയുന്നില്ല.

സന്ദേഹവും ദു:ഖവും

ശ്രീനാരായണഗുരുവിൻ്റെ ചിന്തകളിൽ ലോകവും മനുഷ്യനും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം കാണാം. ഗുരു  അതിനെക്കുറിച്ച് അഗാധമായി ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട് .ഗുരുവിൻ്റെ സന്ദേഹം  ഇതാണ്: "എങ്കിലും ഇതിലും ഒരു സംശയം കൂടിയിരിക്കുന്നു. അതെന്തെന്നാൽ, തേജോമയങ്ങളായിരിക്കുന്ന ഇന്ദ്രിയങ്ങളിൽനിന്ന് തമോമയങ്ങളായ വിഷയങ്ങൾ വരുന്നു എങ്കിൽ ഇതിൽ  സൂര്യങ്കൽ നിന്നും ഇരുളു പൊന്തിവരുന്നു എന്നുള്ള വിരോധം നേരിടുന്നു. അതുകൊണ്ട് അങ്ങനെ പറഞ്ഞുകൂടാ. പിന്നെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളോടുകൂടി വരുന്നതിനു വല്ലതും ന്യായമുണ്ടോ എന്നു നോക്കിയാൽ അതും കാണുന്നില്ല. എന്തെന്നാൽ അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഇരുളും വെളിയും കൂടി ഒരു ദിക്കിലിരുന്നു ഒരേസമയം പൊന്തി വരുന്നു എന്നു പറയണം. അത് ഒരിക്കലും നടപ്പിലുള്ളതുമല്ല ".(ചിജ്ജഡചിന്തകം)

എന്തായിരിക്കും ഈ സന്ദേഹത്തിനു കാരണം? പരംപൊരുളിനെ വ്യവഛേദിച്ചെടുക്കുന്നതിൽ അന്തർഭവിച്ചിരിക്കുന്ന സ്വാഭാവിക സന്ദേഹമാണിത്. ഉന്നത ധിഷണാശാലിയും ദാർശനികനുമായ ഗുരുവിനു ഈ സന്ദേഹം കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതായി തോന്നുന്നതിൽ അതിശയിക്കാനില്ല .ചിന്തിക്കുന്തോറും  ലോകം അന്തമറ്റതായി തീരുകയാണ്‌.
ഇന്ദ്രിയങ്ങളിൽനിന്ന് ദ്വേഷവും ഉണ്ടാകുന്നുവോ? സൂര്യനിൽനിന്നു ഇരുട്ടു വരികയാണോ ? ഇന്ദ്രിയങ്ങളിൽനിന്ന് പുറപ്പെടുന്നതിനെ  അപാരവും ആത്യന്തികവുമായ സത്യമായി കാണാനാവുമോ?
ഇല്ല; അതെല്ലാം ക്ഷണികമായ കാര്യങ്ങളാണ്. ഇരുട്ടും വെളിച്ചവും കൂടി ഒരിടത്തുനിന്ന് പുറപ്പെടുന്നുവെന്നും പറയാനാവില്ല. അതുകൊണ്ട് ഇരുളും വെളിച്ചവും നമ്മുടെ ഭേദകല്പനകളായി അവശേഷിക്കുകയാണ്.

ഈ സന്ദേഹം മനുഷ്യൻ്റെ എന്നത്തെയും സമസ്യയാണ്. മനുഷ്യൻ നിത്യമായ സങ്കടങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നതിന് ഇത് കാരണമാകുന്നു. ജീവിതത്തിന് എന്തെങ്കിലും അർത്ഥമുണ്ടോ എന്ന് ചിന്തിക്കുന്നത് ജീവിതത്തിൻ്റെ  സ്വഭാവമാണ് .അതുകൊണ്ടാണ് പ്രസിദ്ധ ഫ്രഞ്ച് ചിന്തകനും എഴുത്തുകാരനുമായ ഷാങ് പോൾ സാർത്ര് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞത് :" ഒരുവൻ അവൻ്റെ മരണത്തെ ജീവിക്കുന്നു; ഒരുവൻ അവൻ്റെ ജീവിതത്തെ മരണമായി അനുഭവിക്കുന്നു". എന്തുകൊണ്ടാണ് നാം മരണത്തെ ജീവിക്കുന്നത് ?അനുനിമിഷം നാം മരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയല്ലേ ?എപ്പോഴും മരണമുണ്ട് .അന്തിമമായ മരണത്തിലേക്ക് ഓരോ നിമിഷവും അകലം കുറയുകയാണല്ലോ . അതുകൊണ്ട് ജീവിക്കുന്നത് മരണത്തെയാണെന്ന് പറയാം. ജീവിതത്തെയാണ് നാം മരണമാക്കുന്നതെന്ന് വ്യാഖ്യാനിക്കാം. ജീവിക്കുന്നു എന്ന് പറയുമ്പോൾ  അതിനടിയിൽ മരണമുണ്ട്; അതുപോലെ ,ഒരുവൻ  മരിക്കുമ്പോഴും അവൻ്റെ ജീവിതമാണത്.
ഈ പ്രതിസന്ധി നിലനിൽക്കുമ്പോൾ  നമുക്ക് ഒന്നിനെക്കുറിച്ചും ഉറപ്പു പറയാനാവില്ല.സാർത്ര് വീണ്ടും പറയുന്നു ,Nothingness lies coiled at the heart of being like a worm. ഒരു കീടത്തെ പോലെ നമ്മുടെ ഉണ്മയുടെ ഹൃദയത്തിൽ ശൂന്യതയാണ് പറ്റിച്ചേർന്നു കിടക്കുന്നത്.ഇതിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനുള്ള പരിശ്രമങ്ങൾ നമ്മെ  കടുത്ത വിഷാദത്തിലേക്കും ആലോചനയിലേക്കും തള്ളിവിടുന്നു.

ദൈവത്തിലെത്തുന്ന പ്രാർത്ഥന

ഗുരുവിൻ്റെ 'ഇന്ദ്രിയവൈരാഗ്യം' എന്ന കവിത ഈ പ്രശ്നത്തെ കൂടുതൽ ഗൗരവത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. നമുക്ക് നല്ല പാട്ടു കേട്ടാൽ  സുഖം തോന്നും. അതുകൊണ്ടാണല്ലോ നാം പാട്ട് കേൾക്കാനായി വിവിധ ഉപകരണങ്ങൾ കൊണ്ടുനടക്കുന്നത്. ഇമ്പമുള്ള വാക്കുകൾ സംഗീതമായി ഒഴുകിവന്നാൽ ചെവിക്ക് തൃപ്തിയായി. അതിനപ്പുറം വേറെ യാതൊന്നുമില്ല.

നാദം കടന്നു നടുവേ വിലസുന്ന നിന്മെയ്
ചേതസ്സിലായ് വരിക ജന്മമറുന്നതിന്നായ്
ബോധം കളഞ്ഞു പുറമേ ചുഴലും ചെവിക്കൊ-
രാതങ്കമില്ല,ടിയനുണ്ടിതു തീർക്ക ശുഭോ !"

ചെവിക്ക് യാതൊരു ദു:ഖവുമില്ല. എന്നാൽ അടിയനു ദുഃഖമുണ്ട്. എന്തുകൊണ്ടാണ് ദുഃഖിക്കുന്നത് ?
ഗുരു ഭൗതികശബ്ദങ്ങളിലെ സുഖങ്ങൾക്കപ്പുറത്തുള്ള ഉണ്മയെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കുന്നു. അന്തമറ്റ ലോകത്തിൻ്റെ അങ്ങേപ്പുറത്തുള്ള ഉണ്മയെക്കുറിച്ചാണ് ഗുരു ചിന്തിക്കുന്നത് .ആ ചിന്ത ദുഃഖകാരണമാണ്.അതുകൊണ്ട് ആ ദു:ഖം തീർക്കണമെന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. ദൈവത്തെ അന്വേഷിച്ചു പരിഹാരം കാണുന്നതിൻ്റെ അസ്തിത്വവ്യഥയാണിത്.

അവനവൻ എന്ന ചുഴിയെ മറികടക്കുവാൻ ദൈവത്തിൽ അഭയം പ്രാപിക്കുകയാണ് .ദൈവത്തിലെത്തുന്ന പ്രാർത്ഥനയാണിത്. മറ്റൊന്നിന്നും ഈ  ദുരിതം പരിഹരിക്കാനുള്ള ശക്തിയില്ല. കണ്ണുകളുടെ കാര്യത്തിലും ഈ യാഥാർത്ഥ്യമുണ്ട് .

"കാണുന്ന കണ്ണിനൊരു ദണ്ഡവുമില്ല കണ്ടെൻ
പ്രാണൻ വെടിഞ്ഞിടുകിലെന്തിനു പിന്നെയെല്ലാം!
കാണും നിറം തരമിതൊക്കെയഴിഞ്ഞെഴും നിൻ
ചേണുറ്റ ചെങ്കഴലു തന്നു ജയിക്ക ശംഭോ! "

കണ്ണുകൾക്ക് നിറവും ഗുണവുമെല്ലാം തിരിച്ചറിയാം. എന്നാൽ അതിനപ്പുറമുള്ള മറ്റൊരു സൗന്ദര്യമുണ്ട്. കണ്ണുകൾക്ക് ദുഃഖമില്ല. കണ്ടുകൊണ്ട് മാത്രം ജീവിച്ചു മരിക്കുകയാണെങ്കിൽ പിന്നെ ജീവിതം തന്നെ എന്തിനാണെന്ന് ഗുരു ചോദിക്കുന്നു. കേവലാനന്ദമല്ല ,സുഖത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഗുരുവിൻ്റെ വീക്ഷണം. അത് പ്രാപഞ്ചികമാണ്. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്ക് ദു:ഖമില്ല. അവ ഒരു തടസ്സവുമില്ലാതെ തങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനം തുടരുന്നു. അതിൻ്റെ ഭൗതികമായ ആനന്ദത്തിൽ മുഴുകിയാൽ തൻ്റെ ജീവിതത്തിനു ആത്യന്തികമായ  അർത്ഥമുണ്ടാവുകയില്ലെന്ന് ഗുരു  ചിന്തിക്കുന്നത് അസ്തിത്വത്തിൻ്റെ  സാർവലൗകികമായ വിഷയമാണ്. ഇതാണ് മനുഷ്യവ്യഥയെ ആഴമുള്ളതാക്കുന്നത് .

നാം ജീവിച്ച ഇടങ്ങളിലേക്ക് തിരിച്ചുപോകാനാവില്ലെങ്കിലും ,അത് ദുഃഖിപ്പിക്കുന്നു. ജീവിച്ചത് മറ്റൊരു രീതിയിൽ പിന്നീട് ജീവിക്കാനാവാത്തതു പോലെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ ആനന്ദം കുറേക്കഴിയുമ്പോൾ അർത്ഥം നഷ്ടപ്പെട്ട് തൊണ്ടായി മാറും .മനുഷ്യൻ ഒറ്റയ്ക്കാവുന്നത് അവിടെയാണ് .പ്രമുഖ കവി ജലാലുദ്ദീൻ റൂമി ചോദിച്ചു: You were born with wings, why prefer to crawl through life . ജീവിക്കാൻ ചിറകുകൾ തന്നാണ് നിങ്ങളെ ഭൂമിയിലേക്ക് അയച്ചിരിക്കുന്നത്. പിന്നെന്തിനാണ് ജീവിതത്തിലുടനീളം ഇഴയുന്നത്? ഇഴഞ്ഞു നടക്കാൻ ശീലിച്ചാൽ അത്  സുഖകരമായി തോന്നും. ആ സുഖം  ഉപേക്ഷിക്കാൻ തോന്നുകയില്ല .ഇഴഞ്ഞവർ ,ഇഴഞ്ഞതിൽ അഭിരമിച്ചവർ എഴുന്നേറ്റ ചരിത്രമില്ല .

അഭൗമാനുഭവം

അവർക്ക് എന്തിനാണ് ചിറകുകൾ എന്ന് ചോദിക്കേണ്ടി വരും. ഗുരു ചിറകുകളെക്കുറിച്ച് സദാ ചിന്തിച്ച  കവിയാണ് .ഗുരു എഴുതുമ്പോൾ മനുഷ്യത്വത്തിൻ്റെ ഒരടി മുകളിൽ നടക്കാനാണ് ശ്രദ്ധിച്ചത്. എല്ലാ മോഹങ്ങളും സുഖങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച ഗുരു മനുഷ്യാസ്തിത്വമെന്ന  പ്രഹേളികയെ ശുദ്ധമായ ഒരു അഭൗമാനുഭവം പോലെ ഉന്നതമാക്കി.

ശിവഗിരി തീർത്ഥാടനത്തിന് അനുമതി നൽകുമ്പോഴും ഗുരുവിൻ്റെ മനസ്സിൽ ഈ ശൂന്യതയും പറക്കലുമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നതെന്ന് വ്യക്തമാണ്. പരമമായ ശുചിത്വം എങ്ങനെ കിട്ടും? അലക്കിയ വസ്ത്രമുപയോഗിച്ചാൽ കിട്ടുന്നത് ഭൗതികമായ ശുദ്ധിയാണ്. വാക്കിലും നോക്കിലും ചിന്തയിലും കർമ്മത്തിലും ശുദ്ധി നേടിയാൽ നാം കൂടുതൽ നല്ല മനുഷ്യരായേക്കും.

എന്നാൽ ഇതുകൊണ്ട് ഗുരു ഉദ്ദേശിച്ച മനുഷ്യത്വം കിട്ടുകയില്ല. മനസ്സുള്ള  ജീവികളോട് കരുണ കാണിക്കുമ്പോഴാണ് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന് അർത്ഥമുണ്ടാകുന്നത്. മറ്റുള്ളവർക്ക് വേണ്ടി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുന്നത് നമ്മേക്കാൾ വലിയ അർത്ഥമാണ് നേടിത്തരുന്നത്. ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണം മറ്റൊരാൾക്ക് നല്കുന്നിടത്താണ് ഗുരുധർമ്മം പ്രവർത്തിച്ചുതുടങ്ങുന്നത്.അവിടെയാണ് അർത്ഥവത്തായ അപരത്വമുള്ളത്. സ്നേഹിക്കുക എന്നു പറഞ്ഞാൽ ഒഴിഞ്ഞോടലല്ല .ആത്മാവിൽ സ്നേഹമുണ്ടെന്ന് എഴുതിയാൽ പോരാ; അത്  പ്രവർത്തിക്കണം.ഏറ്റവും വലിയ പ്രവർത്തനമാണ്  സ്നേഹത്തിലുള്ളത് .ഭക്ഷണം, സഹായം, ഉപകാരം, സംഭാവന ,ശുശൂഷ തുടങ്ങിയയെല്ലാം  സ്നേഹത്തിൻ്റെ പ്രവർത്തനമാണ്.
പ്രവർത്തിക്കാതിരുന്നാൽ സ്നേഹം പതിറ്റാണ്ടുകളായി ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഒരു വാഹനം പാതവക്കിൽ കിടന്നു നശിക്കുന്നതു പോലെയായിരിക്കും.

ശിവഗിരി തീർത്ഥാടനത്തിൻ്റെ ലക്ഷ്യം ഗുരുവിൻ്റെ മനസ്സിന് ഇണങ്ങുന്ന തരത്തിൽ സാക്ഷാത്കരിക്കാൻ മാനവരാശിക്ക് തന്നെ കഴിയുമോ എന്നറിയില്ല.

"കൊല പാപവുമാകുന്നു
കളവിൻ മാംസഭക്ഷണം "

എന്ന ഏറ്റവും മഹത്തായ ആദർശം ഗുരു ഉദ്ബോധിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ മാനവരാശിക്ക് അവിടേക്ക് എത്താൻ ഇനിയും വളരെ കാലം കാത്തിരിക്കണം. കാരണം, മനുഷ്യൻ പാപത്തിൽ മുങ്ങിയതോടെ ലോകത്തിൻ്റെ നിറം കെട്ടു പോയിരിക്കുന്നു. ഇരുട്ടു വരുന്നതിൻ്റെ സൂചന ഓരോ ദിവസത്തെ പ്രഭാത പത്രത്തിലും കൃത്യമായി  ഇടംപിടിച്ചിട്ടുണ്ട് .ഇതു ദുരീകരിക്കാൻ എന്തെല്ലാം ചെയ്യാമോ അതെല്ലാമാണ് ശിവഗിരി തീർത്ഥാടനത്തിലും ഗുരുധർമ്മ പ്രചരണത്തിലും ഉണ്ടാകേണ്ടത്. സമൂഹത്തിലെ ആലംബഹീനരെ പാർപ്പിടമുള്ളവരാക്കണം. അവർക്ക് ഭക്ഷണം ഉറപ്പാക്കണം. കൈത്തൊഴിലുകൾ പഠിപ്പിച്ചാൽ പോരാ , ജീവിതാന്ത്യം വരെ അതിൻ്റെ വരുമാനംകൊണ്ട് ജീവിക്കാൻ കഴിയണം. വൃദ്ധജനങ്ങൾക്കായി നിലവാരമുള്ള ആശ്രമങ്ങൾ നിർമ്മിക്കണം. വൃദ്ധജനങ്ങൾക്ക് മക്കളുടെയോ ബന്ധുക്കളുടെയോ സഹായത്തിനായി കൈ നീട്ടേണ്ടി വരരുത്. വയോധികർക്ക് ഗുരുവിൻ്റെ വൃദ്ധജന ആശ്രമങ്ങളിലേക്ക് വന്ന് സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം ശിഷ്ടജീവിതം ജീവിക്കാനാകണം. ഇതൊക്കെയായിരിക്കണം നമ്മുടെ കാലത്തെ ഗുരുധർമ്മം .

 

പൂവാൽ ചോക്കുന്നു കാടന്തിമേഘങ്ങൾ പോലെ /എം.കെ.ഹരികുമാർ

 കൂത്താട്ടുകുളം ഗവ. യു.പി.സ്കൂൾ പുറത്തിറക്കിയ സാഹിത്യപ്രസിദ്ധീകരണത്തിൽ എഴുതിയ അവതാരിക

കുട്ടികളുടെയും അദ്ധ്യാപകരുടെയും രചനകൾ ഒരു പുസ്തകത്തിൽ വരുന്നത് എക്കാലത്തും ഓർമ്മയുടെ മാമ്പഴക്കാലമായിരിക്കും. സ്കൂൾ വിട്ടു പോകുന്നവരുടെ മനസിൽ നിന്ന് അതൊരിക്കലും മാഞ്ഞുപോകില്ല. ഓർമ്മിക്കാനുള്ളപ്പോഴാണ് ഒരാൾ മനുഷ്യനാകുന്നത്. ഓർമ്മയിൽ സഹജീവിസ്നേഹവും ചിന്തയും ഭാവനയുമുണ്ട്. ഈ പുസ്തകം സ്കൂളിൻ്റെ അഭിമാനമാവട്ടെ.

ഭാവി ഒരു സുഗന്ധമാണ്. നമ്മുടെ കലാപ്രവർത്തനം ഭാവിയെയാണ് വിവക്ഷിക്കുന്നത്. കാരണം ,നമ്മൾ എഴുതുന്ന ഓരോ വാക്കും നാളത്തെ വായനക്കാർക്കു വേണ്ടി കാത്തു കഴിയുകയാണ്. ഒരു വലിയ ചിന്തകൻ പറഞ്ഞത് ,ചില പുസ്തകങ്ങൾ അതിൻ്റെ മികച്ച വായനക്കാരെ പ്രതീക്ഷിച്ച് ഇരുനൂറോ മുന്നൂറോ വർഷങ്ങൾ കാത്തിരിക്കുമെന്നാണ്. 

ഏതൊരു കലാവസ്തുവിനും ജീവനുണ്ട്. നമ്മുടെ സ്നേഹം പ്രവർത്തിക്കുന്നതുകൊണ്ട് നാം പെരുമാറുന്ന വസ്തുക്കൾക്കും ജീവനുണ്ട്. എന്നാൽ നാം അവഗണിച്ചാൽ ഏത് വസ്തുവും മടുത്ത് ,നമ്മെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ തയ്യാറാകും. അതുകൊണ്ട് നമ്മൾ നിത്യമായ വിധം കലാഭിനിവേശമുള്ളവരാകുക, സ്നേഹശ്രദ്ധയുള്ളവരാകുക.

വായനക്കാർക്ക് സ്വീകാര്യമായത് എന്തായിരിക്കുമെന്ന് വെറുതെ ആലോചിക്കാവുന്നതാണ്. കുറച്ചു വായനക്കാരെയെങ്കിലും നാം ശ്രദ്ധിക്കണം. എണ്ണത്തിൽ കുറവാണെങ്കിലും നല്ല വായനക്കാർ ദൈവത്തിനു തുല്യരാണ്. അവർ എഴുത്തുകാരെ വീണ്ടും വീണ്ടും വായിച്ച് മൂല്യമുള്ളവരാക്കുന്നു. 

ഭാവി തന്നെയാണ് സുഗന്ധം. കൈപ്പിടിയിൽ വന്നിട്ടില്ലാത്തതെല്ലാം കൂടുതൽ സുന്ദരമാണ്. പ്രതീക്ഷയുടെ പൂക്കൾ അവിടെയാണുള്ളത്. 

ഭാവിയെ നമുക്ക് കേൾക്കാൻ സാധിക്കുന്ന മട്ടിൽ സമീപത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നതാണ് സാഹിത്യം .അതിൽ ഭൂതകാലം ഒരു ഉപകരണമാകുകയാണ് .വലിയ ഫലവൃക്ഷത്തിലേക്ക് ഓരോ ഋതുവിലും പക്ഷികൾ പറന്നെത്തുന്നതു പോലെ വായനക്കാരും എത്തിച്ചേരും ,അവരുടെ പുസ്തകങ്ങളിലേക്ക്. 

സാഹിത്യകൃതി നിറയെ അപരജീവിതങ്ങളാണ്. നാം തനിച്ചല്ല എന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കുകയാണ് ഓരോ കൃതിയും .തനിച്ച് ജീവിക്കുന്നത് വല്ലാത്ത വിരസതയായതുകൊണ്ട് നാം എപ്പോഴും വാക്കുകളുടെയും ചിത്രങ്ങളുടെയും പുസ്തകങ്ങളുടെയും കഥകളുടെയും പിന്നാലെ പോകുന്നു. ഇത് അനിവാര്യമാണ്.

ഭാവിയെ നമുക്ക് നിർമ്മിക്കാം, ഒരു പൂന്തോട്ടം എന്നപോലെ. അതിൽ സുഗന്ധം പരക്കട്ടെ.

കൂത്താട്ടുകുളം ഗവണ്മെൻ്റ് യു.പി. സ്കൂളിലെ സാഹിത്യമെന്ന ആരാമത്തിൽ വിരിഞ്ഞ പൂക്കൾക്ക് കൂടുതൽ സുഗന്ധമുണ്ടാകും .

ആശാൻ പാടിയതു പോലെ :

"പൂക്കുന്നിതാ മുല്ല ,പൂക്കുന്നിലഞ്ഞി,

പൂക്കുന്നു തേന്മാവ് പൂക്കുന്നശോകം

വായ്ക്കുന്നു വേലിക്കു വർണങ്ങൾ 

പൂവാൽ ചോക്കുന്നു 

കാടന്തിമേഘങ്ങൾ പോലെ " 

കാരണം ,അത് നിരന്തരമായ അർപ്പണത്തിൻ്റെയും പ്രവൃത്തിയുടെയും ഫലമാണല്ലോ.

പ്രിയപ്പെട്ടതെല്ലാം പഴയ വസ്തുക്കൾ /എം.കെ.ഹരികുമാർ

 

ഇപ്പോൾ അന്തിമമായ കലോല്പന്നമില്ല. നിർമ്മാണത്തിൻ്റെ ഏത് ഘട്ടത്തിലുള്ളതും പ്രദർശിപ്പിക്കാം; വിൽക്കാം. ഒരു പ്രസിദ്ധനായ ശില്പി നിർമ്മിച്ചു പൂർത്തിയാകാത്ത ശില്പം പ്രദർശിപ്പിക്കാനാവും ;ഗാലറികൾ  റെഡിയാണ് ,വാങ്ങാനാളുണ്ടാവും. പൂർത്തിയാക്കാത്ത ശില്പം എന്ന ലേബലിൽ പോലും വില്പനമൂല്യമുണ്ട്. ശില്പത്തിൻ്റെ മൂല്യമല്ല വില്ക്കുന്നത്; നിർമ്മാണത്തിൻ്റെ മൂല്യമാണ്.  കാരണം ,കലയുടെ പ്രതിനിധാനം, അർത്ഥം തുടങ്ങിയവ ഇപ്പോഴില്ല .അർത്ഥാനന്തര(Postidea) കാലമാണിത്. അർത്ഥാനന്തരകാലവും  സത്യാനന്തര (Post -Truth) കാലവും വ്യത്യസ്തമാണെന്നും ഓർമ്മിപ്പിക്കട്ടെ. സത്യാനന്തരകാലം എന്നു പറയുന്നത് വസ്തുതളേക്കാൾ ആളുകൾ വൈകാരികവും വ്യക്തിപരവുമായ താല്പര്യങ്ങളുടെ പേരിൽ ഒരു യാഥാർത്ഥ്യത്തെ നിർവ്വചിക്കുന്നതിനെയാണ്. അർത്ഥാന്തരകാലം ആശയങ്ങളുടെ അനന്തരകാലമാണ്; ആശയങ്ങളോടു പ്രതിബദ്ധതയോ താത്പര്യമോ ഇല്ലാതാവുകയാണ്. ഇതാണ് ഉത്തര- ഉത്തരാധുനികതയുടെ ഭീഷണസ്വഭാവം. ഒന്നിനും അർത്ഥം വേണമെന്നില്ല; പ്രദർശനസാധ്യത മതി.


ഒരു പ്രശസ്തഗായകനെ പാട്ടുപഠിപ്പിക്കുന്ന വീഡിയോ ഉണ്ടെങ്കിൽ യൂട്യൂബിലിടാം; കാണാൻ ധാരാളം പേരുണ്ടാവും. ദേവരാജൻ മാസ്റ്റർ പാട്ടുകൾ ചിട്ടപ്പെടുത്തുന്നതിൻ്റെ വീഡിയോ ലഭ്യമല്ല; അദ്ദേഹം ചിട്ടപ്പെടുത്തി, പൂർത്തിയാക്കി പുറത്തിറങ്ങിയ പാട്ടുകളേയുള്ളു .അതായത് ,പൂർത്തിയാക്കിയ ഉല്പന്നം (Finished Product) 
അല്ലെങ്കിൽ പൂർത്തിയാക്കിയ ആശയം എന്ന നിലയിലാണ് കല ഉണ്ടായിരുന്നത്. ഇപ്പോൾ കല പൂർത്തിയാക്കേണ്ടതില്ല .ദേവരാജൻ മാസ്റ്റർ പി.സുശീലയെയോ  യേശുദാസിനെയോ പാട്ടു പഠിപ്പിക്കുന്ന ഒരു വീഡിയോ എങ്കിലും ചിത്രീകരിക്കാൻ അന്നാർക്കും തോന്നാതിരുന്നത് കാലത്തിൻ്റെ പ്രത്യേകത കൊണ്ടാണ്. പാട്ടു പഠിപ്പിക്കുന്ന പ്രക്രിയയിലും  ഉല്പന്നമുണ്ട് .ഇതു തിരിച്ചറിയേണ്ടത് ഈ ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഉത്തര- ഉത്തരാധുനികതയുടെ കാലത്താണ്. നൂറുകണക്കിന് പാട്ടുകൾ ദേവരാജൻ ചിട്ടപ്പെടുത്തി. ഒന്നിൻ്റെപോലും ദൃശ്യങ്ങളില്ല. ആ ദൃശ്യങ്ങൾ മുഴുവൻ സമാഹരിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ മൂന്നോ നാലോ വർഷം മുഴുവൻ കണ്ടാൽ പോലും  തീരാത്തത്ര സംഗീതപാഠങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു. അത് കാണാനും വിൽക്കാനും കഴിയുമായിരുന്നു.
എന്നാൽ അന്ന് അതാരും കാര്യമായി കണ്ടില്ല .കാരണം ,പൂർണമായ കലാശില്പത്തെയാണ് ആളുകൾ കാണാനിഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നത്. കെ.സി. എസ് .പണിക്കർ പകുതി പൂർത്തിയാക്കിയ ഒരു ചിത്രം ഗാലറിയിൽ വയ്ക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കാനാവുമോ ?


വാസ്തവത്തിൽ ,ഉത്തര- ഉത്തരാധുനികത (Post post modernism) യിൽ കലയ്ക്കോ അന്തിമ ഉൽപ്പന്നത്തിനോ അല്ല വില; അതിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ഓരോ നിമിഷത്തിനുമാണ്. ഗ്രീൻ റൂമിൽ നടക്കുന്ന സംഭവങ്ങൾ ടെലിവിഷനിൽ  ദൃശ്യയോഗ്യമാണ്. അതിന് പിന്തുണയുമായി പരസ്യദാതാക്കളുണ്ട്.   പാചകമത്സര പരമ്പരയിൽ രണ്ട് സ്ത്രീകൾ തമ്മിൽ തെറിപറഞ്ഞ ദൃശ്യങ്ങൾ ഒരു ചാനലിൽ   പവിത്രതയോടെ സംപ്രേഷണം ചെയ്തത് ഓർക്കുകയാണ്.


ഒരാൾ മാത്രം കാണുന്നത് 


 ഏതൊരു വസ്തുവിനെയും സ്വതന്ത്രമായാണ് കാണേണ്ടതെന്ന് സ്ഥാപിച്ചത് യൂറോപ്യൻ ഇംപ്രഷണിസ്റ്റുകളും പോസ്റ്റ് ഇംപ്രഷണിസ്റ്റുകളുമാണ്. വസ്തു തന്നിലേക്കു വരുന്നത് ഒരു പ്രത്യേക ഇടനാഴിയിലൂടെയാണെന്ന് ചിത്രകാരൻ തിരിച്ചറിയുന്ന നിമിഷം പ്രധാനമാണ്. സാമൂഹ്യജീവിതത്തിൻ്റെയോ രാഷ്ട്രീയ വീക്ഷണത്തിൻ്റെയോ പക്ഷം ചേരാതെ  ലോകത്തെ എങ്ങനെ നിരീക്ഷിക്കാമെന്ന ചോദ്യമാണ് ഫ്രഞ്ച് ഇംപ്രഷണിസ്റ്റ്  ചിത്രകാരനായ ക്ലോദ് മൊനെ (Claude Monet) ഉയർത്തിയത്.
താൻ മാത്രം കാണുന്ന ഒരു കാഴ്ചയുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം വിളിച്ചുപറഞ്ഞത് Three Trees in Grey Weather,Regatta at Sainte - Adresse തുടങ്ങിയ ചിത്രങ്ങളിലൂടെയാണ്. കാഴ്ചയെ ചിത്രകാരൻ പുതുക്കുകയാണ്. ഇതെല്ലാം പ്രകൃതിദൃശ്യങ്ങളാണ് .പ്രകൃതിയിലെ ദൃശ്യങ്ങളെ യഥാതഥമായി വരയ്ക്കുന്നവർ തൻ്റേതായതൊന്നും കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ മൊനെ ഓരോ ചിത്രത്തെയും താനുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുകയാണ്. യഥാതഥമല്ലാത്ത അത് താൻ കാണുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ് നിലനിൽക്കുന്നതെന്ന് മറ്റാരെക്കാളും മൊനെയ്ക്ക് നന്നായറിയാം.നിറങ്ങൾകൊണ്ട് അത്ഭുതം സൃഷ്ടിക്കാൻ മൊനെയുടെ കാലഘട്ടത്തിലെ ചിത്രകാരന്മാർ തയ്യാറെടുത്തു. പ്രകാശത്തെ ഒരു വിനിമയോപാധിയായി പരിവർത്തനപ്പെടുത്തി. പ്രകാശം ഒരു വസ്തുവിനെ കൂടുതൽ വ്യക്തമാക്കുന്നതിലുപരി അത് സംവേദനക്ഷമതയുടെ ഇടങ്ങളായി മാറുകയാണ്.


ഹെൻറി മാറ്റിസി(Henry Matisse) ൻ്റെയും റെന്വെ(Renoir)യുടെയും വാൻഗോഗി (Van Gogh)ൻ്റെയും രചനകളിൽ പ്രകാശം ഒരു പ്രമേയമാകുന്നതോടൊപ്പം ഒളിപ്പിക്കപ്പെട്ട കണ്ണികൾ കാഴ്ചക്കാരൻ്റെ മുന്നിൽ അനാവൃതമാകുകയാണ് .വാൻഗോഗ് പറഞ്ഞത് നിറങ്ങൾ താൻ  കണ്ടുപിടിക്കുന്നു എന്നാണ് . സ്വാഭാവിക നിറങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിനു വേണ്ട. തൻ്റെ മനസ്സിലെ വികാരമാണ് നിറങ്ങളായി പരിഗണിക്കുന്നതെന്ന് വാൻഗോഗ് ചിന്തിക്കുന്നു. ഒരിടത്ത് അദ്ദേഹം 'ഒരു കുതിരയുടെ ജീവിതം' എന്നു പേരുള്ള മുദ്രണങ്ങളെക്കുറിച്ച്  സൂചിപ്പിക്കുന്നത് തൻ്റെ  കലാവ്യാപാരത്തിൻ്റെ  രഹസ്യങ്ങളിലേക്കുള്ള യാത്രയാണെന്ന്  തോന്നിപ്പിക്കും.


വാൻഗോഗ് തൻ്റെ സഹോദരൻ തിയോയ്ക്ക് എഴുതിയ കത്തുകൾ ഇന്ന് ലോകസാഹിത്യത്തിലെ തന്നെ വിലപ്പെട്ട ഒരു രേഖയാണ്. വലിയ വായനക്കാരനായ വാൻഗോഗിൻ്റെ ചിന്തകൾ കലാരംഗത്ത് ശ്രദ്ധാലുവായ ഏതൊരാൾക്കും വിലപ്പെട്ട സാഹിത്യം തന്നെയാണ് .ഇന്നു ആ കത്തുകൾ തലനാരിഴകീറി എന്ന പോലെ ആരാധകർ പഠിക്കുകയാണ്. വാൻഗോഗിനെപ്പറ്റി അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്കെല്ലാം ഈ കത്തുകൾ അമൂല്യനിധിയാണ്. 


വാൻഗോഗിൻ്റെ ദൈവം 


ഈ സന്ദർഭത്തിൽ പ്രമുഖ പരിഭാഷകനായ എൻ. മൂസക്കുട്ടിയെ ആദരിക്കുകയാണ്. അദ്ദേഹം 'വാൻഗോഗിൻ്റെ കത്തുകൾ ' പരിഭാഷ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അങ്ങനെ മലയാളത്തിനും വാൻഗോഗിനെ പ്രിയങ്കരനാക്കി .മൂസക്കുട്ടി 'വാൻഗോഗിൻ്റെ കത്തുകൾ 'എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയ പുസ്തകത്തിൽ 'കുതിരയുടെ മുദ്രണ'വും  ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട് .മൂസക്കുട്ടിയുടെ മനോഹരമായ പരിഭാഷയുടെ ഭാഗം ഇവിടെ ഉദ്ധരിക്കുകയാണ്:
"ദുഃഖസാന്ദ്രവും വളരെ മ്ളാനവുമായ ഒരു രംഗമായിരുന്നു അത്. മൃതിയുടെ തണലിൻ്റെ താഴ്വരയിലൂടെ ഒരുനാൾ നമുക്കും കടന്നുപോകേണ്ടിവരുമെന്നും മനുഷ്യജീവിതത്തിൻ്റെ അന്ത്യത്തിൽ കണ്ണീരും നരച്ചരോമങ്ങളും ഭാഗഭാക്കാകുമെന്നും അറിയുകയും അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഓരോ മനുഷ്യൻ്റെയും ശ്രദ്ധ ഇതു പിടിച്ചുപറ്റും. ഇതിനപ്പുറം കിടക്കുന്നത് മഹത്തായൊരു നിഗൂഢതയാണ്. ദൈവത്തിനു മാത്രമേ അതറിയൂ. എന്നാൽ മരിച്ചവർക്ക്  ഉയിർത്തെഴുന്നേല്പുണ്ടെന്ന് ദൈവം തൻ്റെ വചനങ്ങളിലൂടെ സംശയരഹിതമായി വെളിപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട് .ഒരു പഴയ വിശ്വസ്ത സേവകനായ പാവം കുതിര ക്ഷമയോടെയും ശാന്തതയോടെയും എന്നാൽ ധീരമായും കൂസാതെയും അവിടെ നിൽക്കുന്നുണ്ട്. പഴയ കാവൽക്കാരൻ പറഞ്ഞപോലെ, ' കാവൽക്കാരൻ മരണം കൈവരിക്കുന്നു. പക്ഷേ, ഒരിക്കലും കീഴടങ്ങുന്നില്ല' .അത് അതിൻ്റെ  അന്ത്യനിമിഷം കാത്തുകഴിയുന്നു . ഇന്ന് രാത്രി ഈ വണ്ടിക്കുതിരകളെ കണ്ടപ്പോൾ ആ കൊത്തുപണികളെ  ക്കുറിച്ച് ഞാൻ അറിയാതെ ഓർത്തുപോയി. ഇനി കുതിരവണ്ടികളെക്കുറിച്ച് പറയുകയാണെങ്കിൽ, മലിനവും വൃത്തികെട്ടതുമായ വസ്ത്രം ധരിച്ച അവർ അഗാധമായ ദാരിദ്ര്യത്തിൽ മുങ്ങിത്താഴ്ന്നിരിക്കുന്നതായി തോന്നും . ഡി ഗ്രൗക്സ് തൻ്റെ 'പാവപ്പെട്ടവരുടെ ബഞ്ച് ' എന്ന   കൃതിയിൽ ചിത്രീകരിച്ച ദരിദ്രക്കൂട്ടങ്ങളേക്കാൾ ദരിദ്രമാണ് ഇവർ .അതെപ്പോഴും എന്നിൽ ആഘാതമേല്പിക്കുന്നു. വളരെ വിചിത്രമാണത് .അവർണ്ണനീയവും നിർവാച്യവുമായ ഏകാന്തതയുടെയും ദാരിദ്ര്യത്തിൻ്റെയും ദുരന്തത്തിൻ്റെയും രൂപം നാം കാണുമ്പോൾ, എല്ലാ വസ്തുക്കളുടെയും അന്ത്യമോ അവയുടെ അറ്റമോ നാം കാണുമ്പോൾ, ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്ത നമ്മുടെ മനസ്സിൽ ഉയർന്നുവരുന്നു .
ചുരുങ്ങിയ പക്ഷം എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇതാണ് അവസ്ഥ ".


വാൻഗോഗിൻ്റെ ഈ പ്രസ്താവന ചിത്രരചനയെ അദ്ദേഹം വ്യത്യസ്തവും മൗലികവും ഏകാന്തവുമായി കണ്ടതിൻ്റെ തെളിവാണ് .വാൻഗോഗ് ഒരു ഭ്രാന്തനോ  ഉത്തരവാദിത്തമില്ലാത്തവനോ നാടോടിയോ ആയിരുന്നില്ല. അദ്ദേഹം ധാരാളം വായിച്ചിരുന്നു .സ്വന്തമായി ചിന്തിക്കാൻ ധൈര്യം കാണിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് ആ കാലഘട്ടത്തിലെ  പല പ്രമുഖ ചിത്രകാരന്മാരുമായി അകന്നു കഴിഞ്ഞത് .ഗാലറികളിൽ, വാൻഗോഗ് വാദപ്രതിവാദത്തിൽ ഏർപ്പെടുമായിരുന്നു. ഒരു  ചിത്രശാലയിൽ ജോലി നഷ്ടപ്പെടുവാൻ ഇടയാക്കിയത് ഇത്തരം തർക്കങ്ങളായിരുന്നു. വാൻഗോഗിൻ്റെ  ജീവിതകാലത്ത് കേവലം ഒരു ചിത്രമാണ് വിറ്റതെന്ന് പറയാറുണ്ട്. അത് ശരിയുമാണ് .എന്നാൽ പല പ്രദർശനങ്ങളിൽനിന്നും അദ്ദേഹം ഒഴിഞ്ഞുനിന്നിട്ടുണ്ട്. തൻ്റെ വീക്ഷണഗതികളുമായി യോജിക്കാത്തവരുടെ ചിത്രങ്ങൾ പ്രദർശിപ്പിക്കുന്ന ഇടങ്ങളിൽ എന്തിനു  സ്വന്തം ചിത്രങ്ങൾ വയ്ക്കണമെന്ന ചിന്ത അദ്ദേഹത്തെ പിടികൂടിയിരുന്നു. 'സ്വതന്ത്ര കലാകാരന്മാരുടെ ' പ്രദർശനത്തിൽ പങ്കുചേരാൻ വിളിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത്, താൻ അവിടെ ഇല്ല എന്നു വിചാരിച്ചു കൊള്ളാനാണ്. താൻ മരിച്ച ചിത്രകാരനാണെന്നും തനിക്ക് ഉയർത്തെഴുന്നേൽക്കാതിരിക്കാനാവില്ല എന്നുമാണ് വാൻഗോഗിൻ്റെ ദൈവചിന്ത അദ്ദേഹത്തെ പഠിപ്പിച്ചത്.
ഒരിക്കൽ അദ്ദേഹം എഴുതി: 'വലിയ ചിത്രകാരന്മാരുടെ പ്രസക്തി അന്വേഷിച്ചാൽ നമ്മൾ അവരുടെ ചിത്രങ്ങളിൽ തന്നെ എത്തിച്ചേരും; അത് ദൈവത്തിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്'. ഇത് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കലയുടെ കാര്യത്തിൽ സത്യമായി ഭവിച്ചു. വാൻഗോഗിൻ്റെ മരണശേഷം ജനങ്ങൾ കുറ്റബോധവുമായി നടക്കുകയാണ്. ദിവസേന ആരാധകൻ കൂടുകയാണ്. ലോകം വാൻഗോഗിന് മുമ്പിൽ കുറ്റസമ്മതം നടത്തുകയാണിപ്പോൾ. ഓരോ പ്രദർശനവും വാൻഗോഗിനെ ഓർമ്മിക്കുന്നു. ഓരോ ചിത്രകാരനെയും വാൻഗോഗ് സ്മൃതികളിൽ അലയാൻ വിടുന്നു.  വാൻഗോഗ് സത്യമായിരുന്നു എന്നു  വൈകിയാണ് ലോകം മനസ്സിലാക്കിയത്. ഇപ്പോൾ കലയിലും സാഹിത്യത്തിലും വാൻഗോഗ് ഒരു  സ്വപ്നമാവുകയാണ്. അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ച് എഴുതപ്പെട്ട ലേഖനങ്ങൾ പതിനായിരക്കണക്കിന് വരും. കഥകൾ, കവിതകൾ, നോവലുകൾ വേറെയും .ഇന്നത്തെ ഉത്തര-ഉത്തരാധുനികതയുടെ കാലത്ത് പഴയ ക്ലാസിക് ചിത്രങ്ങളുടെ പ്രിൻ്റുകൾ  എടുക്കുവാനും രൂപമാറ്റം വരുത്താനും ഭാഗികമായി ഉപയോഗിക്കാനും അവസരമുണ്ട്. Edge of a Wheatfield with poppies, The Night Cafe, Road with Cypress and Star തുടങ്ങിയ ചിത്രങ്ങൾ എത്ര തവണ കണ്ടാലും പിന്നെയും എന്തോ കാണാൻ ബാക്കിയുള്ളതുപോലെ തോന്നും .ഇതൊന്നും ഒറ്റത്തവണ കണ്ട് തീർപ്പാക്കാനുള്ളതല്ല .കലാസങ്കേതങ്ങളുടെയും തത്ത്വശാസ്ത്രങ്ങളുടെയും ആത്മീയമായ അന്വേഷണങ്ങളുടെയും അനേകം പ്രശ്നങ്ങൾ ഇതിൽ അന്തർഭവിച്ചിരിക്കുന്നു .


ജീവിതത്തേക്കാൾ മഹത്തായത് 


നിശ്ചലമെന്നു തോന്നുമ്പോൾ തന്നെ അത് നമ്മെ ചലിപ്പിക്കുകയാണ്. ആ ചിത്രങ്ങൾ സ്വയം സംസാരിക്കുന്നത്  നമുക്ക് കേൾക്കാം. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ അത് ഇടപെടുകയാണ്.
നമ്മുടെ രാജ്യം എന്ന സങ്കൽപ്പത്തെ ദൈവരാജ്യംപോലെ മഹത്തായ ഒന്നാക്കി മാറ്റിക്കൊണ്ട് വാൻഗോഗ് പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഫ്രഞ്ച് നോവലിസ്റ്റ് എമിലി സുവേസ്ത (Emily Souvestre,1806-1854)യുടെ An "Attic" Philosopher  എന്ന കൃതിയെപ്പറ്റി സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ എഴുതുന്നു: "പാവപ്പെട്ട ഒരു കൂലിപ്പണിക്കാരൻ തൻ്റെ  രാജ്യത്തെക്കുറിച്ച് ഇപ്രകാരം ചിന്തിക്കുന്നു ::നിങ്ങളുടെ രാജ്യം യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണെന്ന് നിങ്ങൾ ഒരു പക്ഷേ ഒരിക്കലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല ' .എൻ്റെ  തോളിൽ കൈവെച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ പറഞ്ഞു :'നിങ്ങളെ വലയം ചെയ്തിരിക്കുന്നതെല്ലാം നിങ്ങളുടെ രാജ്യമാണ്. നിങ്ങളെ വളർത്തിക്കൊണ്ടുവന്നതും  പരിപോഷിപ്പിച്ചതും നിങ്ങൾ സ്നേഹിച്ചതുമെല്ലാം നിങ്ങളുടെ രാജ്യമാണ്. നിങ്ങൾ കാണുന്ന ആ വയലുകൾ ,ആ വീടുകൾ, ആ  വൃക്ഷങ്ങൾ കടന്നുപോകുമ്പോൾ ചിരിയുതിർക്കുന്ന ആ കൊച്ചു പെൺകുട്ടികൾ - അതാണ് നിങ്ങളുടെ രാജ്യം ! നിങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്ന നിയമങ്ങൾ ,അദ്ധ്വാനത്തിന് പ്രതിഫലമായി ലഭിക്കുന്ന അപ്പം . നിങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്ന വാക്കുകൾ, ജനങ്ങളിൽനിന്ന് നിങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കുന്ന  സന്തോഷവും സന്താപവും ,നിങ്ങൾ താമസിക്കുന്നവയ്ക്കിടയിലെ  സാധനങ്ങൾ - അതാണ് നിങ്ങളുടെ രാജ്യം ! നിങ്ങൾ അമ്മയെ കാണാനുപയോഗിക്കുന്ന കൊച്ചുമുറി, അമ്മ നിങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ഉപേക്ഷിച്ചു പോയ ഓർമ്മകൾ, അമ്മ അന്ത്യവിശ്രമംകൊള്ളുന്ന മണ്ണ് - അതാണ് നിങ്ങളുടെ രാജ്യം. എല്ലായിടത്തും നിങ്ങളെ  കാണുകയും ശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു . അവകാശങ്ങളും കടമകളും, സ്നേഹവും ആവശ്യങ്ങളും, ഓർമ്മകളും കഷ്ടപ്പാടുകളും സ്വയം കണക്കാക്കി നോക്കൂ .അതെല്ലാം ഒരു പേരിനു കീഴിൽ ശേഖരിച്ചുവയ്ക്കൂ .ആ  പേരായിരിക്കും നിങ്ങളുടെ രാജ്യം. യഥാർഥത്തിൽ നല്ലതും സുന്ദരവുമായ എല്ലാ വസ്തുക്കളും, മനുഷ്യരിലെയും അവരുടെ കൃതികളിലെയും, ആന്തരികവും ധാർമ്മികവും ആത്മീയവും ഉദാത്തവുമായ സൗന്ദര്യം ദൈവത്തിൽനിന്നാണ് വരുന്നതെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. അതുപോലെതന്നെ മനുഷ്യരിലെയും അവരുടെ കൃതികളിലെയും ചീത്തയും തെറ്റായതുമായ കാര്യങ്ങളെല്ലാം ദൈവത്തിൻ്റേതല്ല .ദൈവം അതംഗീകരിക്കുന്നില്ല " .


ഈ വ്യത്യാസം കലയിൽ പ്രധാനമാണെന്ന് വാൻഗോഗ് പറയുന്നത് നാം കാണുന്ന ലോകത്തെ നമുക്കായി എങ്ങനെ വേർതിരിച്ചെടുക്കാമെന്ന ആലോചനയിലേക്കാണ്  നയിക്കേണ്ടത് .നമ്മുടെ അറിയത്തക്കതല്ലാത്ത സൗന്ദര്യാത്മക, ഉദാത്ത ലോകത്തെ തേടുക എന്ന വിധിയാണത്. സൗന്ദര്യം തീയാണ് ,പ്രഹേളികയാണ് ,യാതനയാണ്. അതിനായാണ് കലാകാരൻ സഹിക്കുന്നത്. തന്നേക്കാൾ ബൃഹത്തായ സൗന്ദര്യലോകത്തെ പൂർണമായും ഉൾക്കൊള്ളാനോ ഏറ്റെടുക്കാനോ  സാധിക്കാത്തതുകൊണ്ട് കലാകാരൻ പരീക്ഷീണിതനാവുന്നു. ജീവിതത്തേക്കാൾ മഹത്തായ സൗന്ദര്യമാണത്. അതിൻ്റെ  ഒരംശമെങ്കിലും നേടാനാണ് അയാൾ പാടുപെടുന്നത്. 


ഗ്രീൻ റൂം ദൃശ്യങ്ങളും കല 


എന്നാൽ ഉത്തര- ഉത്തരാധുനികതയിൽ പൂർണത എന്ന ആശയം തന്നെ ഇല്ലാതായിരിക്കുകയാണ് .കാരണം, ഗ്രീൻ റൂമിൽ നടക്കുന്നതും ,കലയായോ , കലാപരമായ ദൃശ്യസാധ്യതയുള്ള വസ്തുവായോ വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു . ഒരു സൃഷ്ടിയുടെ പൂർണ്ണതയെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകൾ അവസാനിക്കുകയാണ്. പകരം ദൃശ്യ സാധ്യതകളിലേക്ക് മാത്രമാണ് നോക്കുന്നത്. ഇത് കലയിൽ റെന്വേ, പിക്കാസോ, ജോർജ്ജ് ബ്രാഖ് ,പോൾ സെസാൻ  തുടങ്ങിയവർ  പരമപ്രധാനമായി ദർശിച്ച സൗന്ദര്യത്തെ തന്നെ  അട്ടിമറിച്ചിരിക്കുന്നു. റെന്വേ പറഞ്ഞു, താൻ ഒരു വസ്തുവിനെ മറ്റാരും കാണാത്ത വിധമാണ് നോക്കുന്നതെന്ന് .പുതിയ കാഴ്ച അവിടെ ലക്ഷ്യമാണ്. ഇന്ന് അങ്ങനെയുള്ള പൂർണ്ണതയില്ല. കല അനശ്വരമാകണമെന്നുപോലും നിർബന്ധമില്ലാത്ത വിധം  വ്യവസായകലയും സ്പോൺസേഡ് കലയും പരസ്യകലയും സൈബർ കലയും തെരുവുകലയും കൂടിക്കുഴഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് ഒരു തെരുവുപോലും ഒറിജിനലല്ല എന്ന പേരിൽ വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ് ഞാനൊരു ലേഖനം എഴുതിയത്. തെരുവുകളെ പലതരം വാണിജ്യകലകൾ കീഴടക്കിയിരിക്കുകയാണിന്ന്.   അവിടെ യഥാതഥമെന്ന് പറയാവുന്നതായി യാതൊന്നുമില്ല. അത് മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ദൃശ്യവിതാനങ്ങളാണ്. അവിടെ കോർപറേറ്റുകൾക്കുവേണ്ടി പണിയെടുക്കുന്ന പേരില്ലാത്ത കലാകാരന്മാരുടെ വിവിധതരം ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ നിരത്തിയിട്ടുണ്ടാകും. അതെല്ലാം സാങ്കേതികമായി, ഉപഭോഗപരമായി നിലനിൽക്കുന്നതാണ് .എന്നാൽ ആ നിലനിൽപ്പ് നൈമിഷികമാണ്. പുതിയ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ വരുന്നതിന് അനുസരിച്ച് തെരുവിൻ്റെ മുഖച്ഛായ മാറുകയാണ്. അതിനൊരിക്കലും ആധികാരികതയില്ല ; അത് ഒറിജിനൽ അല്ല. ഈ അനുഭവം ഇന്നത്തെ നാഗരികജീവിതത്തിൻ്റെ  ആകെത്തുകയാണ്. നിലനിൽക്കുന്നതോ ,വീണ്ടും കണ്ടെത്തേണ്ടതോ ,ഉദാത്തമെന്ന്  വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്നതോ ആയ യാതൊന്നും തിരയേണ്ടതില്ല എന്ന നിലയിലേക്ക് കലയുടെ ഉപയോഗവാദം  ചുരുങ്ങിയിരിക്കുകയാണ്. വാൻഗോഗിൻ്റെ 'പൊട്ടറ്റോ ഈറ്റേഴ്സി'നെ കാണുന്നതുപോലെ, ഇന്നത്തെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു ദൃശ്യശ്രാവ്യ കലാരൂപത്തെയും സമീപിക്കേണ്ടതില്ല. 


രണ്ടാമത് കാണേണ്ടതില്ല 


ഒറ്റത്തവണ മാത്രം ഉപയോഗമുള്ള കലാവസ്തുക്കളാണ് ഇന്ന് ചാനലുകളിലും യുട്യൂബു വീഡിയോകളിലും വരുന്നത്. രണ്ടാമത്  കാണേണ്ടതില്ല എന്ന ആശയം മിക്ക കലാവസ്തുക്കളുടെയും ടാഗ് ലൈനായി കഴിഞ്ഞു. ഒറ്റത്തവണ മാത്രം ആയുസ്സുള്ള ഉല്‌പന്നങ്ങൾ പെരുകുകയാണ്. അങ്ങനെ ക്ളാസിക്കുകൾ ഇല്ലാതാവുകയാണ്. വേഗതയുടെ ഇരയാണ് കലകൾ. എല്ലാം വേഗം പഴയതാകുന്നു. വേഗം എന്ന ചിന്തയ്ക്ക് മാത്രമാണ് പുതുമ . പുതിയത് എന്ന ചിന്ത ഒരു ലഹരിയാണ് .പ്രിയപ്പെട്ടതെല്ലാം പഴയതാകുകയാണ് ,അതിവേഗം. പ്രിയമുള്ളതിൽനിന്ന് പെട്ടെന്ന് ഓടി രക്ഷപ്പെടാനുള്ള വാശി എങ്ങും പ്രകടമാണ്. തീവ്രമായ ഉൽക്കണ്ഠകളും ആകുലതകളും ഭയങ്ങളും തിരിച്ചുവന്നിരിക്കുകയാണ് .ഈ കാലം  എങ്ങനെ ഒരു വിശ്വസനീയമായ സംവാദം നടത്തുമെന്നത് ഒരു സമസ്യയാകുകയാണ്. 


റെന്വേയുടെ ചിത്രം നാം കാണുന്നതിലാണ് പൂർണത .റെന്വേ പൂർണമായി വരയ്ക്കുന്നത് തൻ്റെ മനസിലാണ്. അത് വൈകാരികമായ പൂരണം കൂടിയാണ്. അവിടെ മനസ്സ് ഒരു ഘടകമായി ഇടപെടേണ്ടതുണ്ട്.  ഇന്നത്തെ സാങ്കേതിക, നാഗരിക കലാഖ്യാനങ്ങളിൽ വ്യക്തിയില്ല;അവൻ്റെ ചേഷ്ടകളേയുള്ളൂ. മാറ്റിസിൻ്റെ ചിത്രങ്ങളിൽ വിഷാദാത്മകത്വം  അരിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ സ്വയം നിറയുന്ന ,തന്നിൽ തന്നെ അന്വേഷണത്തിന് പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന യാതൊന്നും തന്നെയില്ല. അങ്ങനെ ഉണ്ടാവുകയാണെങ്കിൽ അത് ക്ലീഷേ ആയിരിക്കും. മാറ്റിസിൻ്റെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിക്കാം :" ഒരു മരത്തെയോ ആകാശത്തെയോ ചിന്തയെയോ പഠിക്കുന്നതുപോലെ തന്നെ കലാകാരൻ തന്നെത്തന്നെയും  മനസ്സിലാക്കണം. കാരണം, നമ്മളും  ഈ മഹാപ്രപഞ്ചവുമായി കണ്ണിചേർക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു" .


ഇതുപോലുള്ള സമഗ്രവും സംയുക്തവുമായ വൈകാരികമണ്ഡലം ഇപ്പോൾ ,ഈ സാങ്കേതികയുഗത്തിൽ നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണെന്ന്  ഓർക്കണം. സൈബർ  സാങ്കേതികതയിലൂടെ ചിത്രങ്ങൾ  രൂപപ്പെടുത്താൻ വളരെ എളുപ്പം കഴിയുമെന്നിരിക്കെ,  വിസ്മൃതമാവുന്നത് സൃഷ്ടിയും  അതിൻ്റെ പിന്നാലെ ജൈവപ്രേരണകളുമാണ്. ഒരാൾ എന്തിനാണ് സ്വയം മനസ്സിലാക്കുന്നത്? അത് ഏതു തരത്തിലാണ് കലയെ സാന്ദ്രമാക്കുന്നത്? വിസ്മയകരമാക്കുന്നത്? സൈബർ, ഗ്രാഫിക്സ് കലകളിൽ ഒരു വ്യക്തിയുടെ ആന്തരികത ആവശ്യമില്ലല്ലോ. ഒരു കലാകാരനെന്ന നിലയിൽ ഒരാൾ കൊണ്ടുനടക്കുന്ന സവിശേഷമായ ജീവചരിത്രം ഗ്രാഫിക്സിൽ ,സാങ്കേതിക ഉപകരണങ്ങളിലെ കാലാഖ്യാനങ്ങളിൽ ആവശ്യമില്ല. ഒരു ടെലിവിഷൻ റിമോട്ട്, മൊബൈൽ ഫോൺ, ചായക്കപ്പ്, പരവതാനി, മെഡിക്കൽ ഉപകരണങ്ങൾ എന്നിവയിൽ കലാപരത കൂടിച്ചേരുമ്പോഴാണ് അത് ആകർഷകമാകുന്നത് .എന്നാൽ ഈ കല ഒരു  കർത്താവില്ലാതെയാണ് നിലനിൽക്കുന്നത് .കാരണം അതാരുടെയും ആത്മാവിഷ്കാരമല്ല. ആത്മാവിഷ്കാരത്തിൻ്റെ ഇടങ്ങൾ കുറഞ്ഞുവരുന്നു എന്നതാണ് പുതിയ ഭീഷണി.


• 
  
• 
  
• 
  
• 
  
  
  

പൂവാൽ ചോക്കുന്നു കാടന്തിമേഘങ്ങൾ പോലെ /എം.കെ.ഹരികുമാർ

 

അവതാരിക 

കുട്ടികളുടെയും അദ്ധ്യാപകരുടെയും രചനകൾ ഒരു പുസ്തകത്തിൽ വരുന്നത് എക്കാലത്തും ഓർമ്മയുടെ മാമ്പഴക്കാലമായിരിക്കും. സ്കൂൾ വിട്ടു പോകുന്നവരുടെ മനസിൽ നിന്ന് അതൊരിക്കലും മാഞ്ഞുപോകില്ല. ഓർമ്മിക്കാനുള്ളപ്പോഴാണ് ഒരാൾ മനുഷ്യനാകുന്നത്. ഓർമ്മയിൽ സഹജീവിസ്നേഹവും ചിന്തയും ഭാവനയുമുണ്ട്. ഈ പുസ്തകം സ്കൂളിൻ്റെ അഭിമാനമാവട്ടെ.

ഭാവി ഒരു സുഗന്ധമാണ്. നമ്മുടെ കലാപ്രവർത്തനം ഭാവിയെയാണ് വിവക്ഷിക്കുന്നത്. കാരണം ,നമ്മൾ എഴുതുന്ന ഓരോ വാക്കും നാളത്തെ വായനക്കാർക്കു വേണ്ടി കാത്തു കഴിയുകയാണ്. ഒരു വലിയ ചിന്തകൻ പറഞ്ഞത് ,ചില പുസ്തകങ്ങൾ അതിൻ്റെ മികച്ച വായനക്കാരെ പ്രതീക്ഷിച്ച് ഇരുനൂറോ മുന്നൂറോ വർഷങ്ങൾ കാത്തിരിക്കുമെന്നാണ്. 

ഏതൊരു കലാവസ്തുവിനും ജീവനുണ്ട്. നമ്മുടെ സ്നേഹം പ്രവർത്തിക്കുന്നതുകൊണ്ട് നാം പെരുമാറുന്ന വസ്തുക്കൾക്കും ജീവനുണ്ട്. എന്നാൽ നാം അവഗണിച്ചാൽ ഏത് വസ്തുവും മടുത്ത് ,നമ്മെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ തയ്യാറാകും. അതുകൊണ്ട് നമ്മൾ നിത്യമായ വിധം കലാഭിനിവേശമുള്ളവരാകുക, സ്നേഹശ്രദ്ധയുള്ളവരാകുക.

വായനക്കാർക്ക് സ്വീകാര്യമായത് എന്തായിരിക്കുമെന്ന് വെറുതെ ആലോചിക്കാവുന്നതാണ്. കുറച്ചു വായനക്കാരെയെങ്കിലും നാം ശ്രദ്ധിക്കണം. എണ്ണത്തിൽ കുറവാണെങ്കിലും നല്ല വായനക്കാർ ദൈവത്തിനു തുല്യരാണ്. അവർ എഴുത്തുകാരെ വീണ്ടും വീണ്ടും വായിച്ച് മൂല്യമുള്ളവരാക്കുന്നു. 

ഭാവി തന്നെയാണ് സുഗന്ധം. കൈപ്പിടിയിൽ വന്നിട്ടില്ലാത്തതെല്ലാം കൂടുതൽ സുന്ദരമാണ്. പ്രതീക്ഷയുടെ പൂക്കൾ അവിടെയാണുള്ളത്. 

ഭാവിയെ നമുക്ക് കേൾക്കാൻ സാധിക്കുന്ന മട്ടിൽ സമീപത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നതാണ് സാഹിത്യം .അതിൽ ഭൂതകാലം ഒരു ഉപകരണമാകുകയാണ് .വലിയ ഫലവൃക്ഷത്തിലേക്ക് ഓരോ ഋതുവിലും പക്ഷികൾ പറന്നെത്തുന്നതു പോലെ വായനക്കാരും എത്തിച്ചേരും ,അവരുടെ പുസ്തകങ്ങളിലേക്ക്. 

സാഹിത്യകൃതി നിറയെ അപരജീവിതങ്ങളാണ്. നാം തനിച്ചല്ല എന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കുകയാണ് ഓരോ കൃതിയും .തനിച്ച് ജീവിക്കുന്നത് വല്ലാത്ത വിരസതയായതുകൊണ്ട് നാം എപ്പോഴും വാക്കുകളുടെയും ചിത്രങ്ങളുടെയും പുസ്തകങ്ങളുടെയും കഥകളുടെയും പിന്നാലെ പോകുന്നു. ഇത് അനിവാര്യമാണ്.

ഭാവിയെ നമുക്ക് നിർമ്മിക്കാം, ഒരു പൂന്തോട്ടം എന്നപോലെ. അതിൽ സുഗന്ധം പരക്കട്ടെ.

കൂത്താട്ടുകുളം ഗവണ്മെൻ്റ് യു.പി. സ്കൂളിലെ സാഹിത്യമെന്ന ആരാമത്തിൽ വിരിഞ്ഞ പൂക്കൾക്ക് കൂടുതൽ സുഗന്ധമുണ്ടാകും .

ആശാൻ പാടിയതു പോലെ :

"പൂക്കുന്നിതാ മുല്ല ,പൂക്കുന്നിലഞ്ഞി,

പൂക്കുന്നു തേന്മാവ് പൂക്കുന്നശോകം

വായ്ക്കുന്നു വേലിക്കു വർണങ്ങൾ 

പൂവാൽ ചോക്കുന്നു 

കാടന്തിമേഘങ്ങൾ പോലെ " 

കാരണം ,അത് നിരന്തരമായ അർപ്പണത്തിൻ്റെയും പ്രവൃത്തിയുടെയും ഫലമാണല്ലോ.

ജ്ഞാനസൗഖ്യത്തിൽ ജലാലുദ്ദീൻ റൂമി /എം.കെ.ഹരികുമാർ

 

Love is reckless ; not reason.
Reason seeks a profit.
Love comes on strong,
Consuming herself, unabashed.


Jalaluddin Rumi




മനുഷ്യൻ പഴയകാലത്തും പുതിയ കാലത്തും ഭാരമേന്തിയ ഒരു മൃഗം തന്നെയാണ് .തലയിൽ നീണ്ട കൊമ്പുകളും ശിഖരങ്ങളുമായി വരുന്ന ഒരു മാൻ തന്നിൽ കാലം ഏൽപ്പിച്ച കാടാണ് ചുമക്കുന്നത് .
മനുഷ്യനും ഋണങ്ങൾ ചുമക്കുന്നവനാണ്. 
സ്വന്തം വിധിയെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നവനും സാന്ദർഭികമായി അന്യമായ വിധിക്കു കീഴടങ്ങുന്നവനുമാണ്. എങ്ങനെയാണ് അവൻ  ഋണങ്ങളിൽനിന്ന് മുക്തനാകുക?


പതിമൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ പ്രമുഖ പേർഷ്യൻ കവിയും ഇസ്ലാം മതപണ്ഡിതനും ഇസ്ലാം നിയമജ്ഞനും സുന്നി ഇസ്ലാമിക് ദൈവചിന്തകനും സൂഫി ജ്ഞാനിയുമായ ജലാലുദ്ദീൻ റൂമി (1207-1273)നൂറ്റാണ്ടുകൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും വറ്റാത്ത ആത്മീയ പ്രഭാവമായി ,സ്വതന്ത്രരാഗമായി  നിൽക്കുകയാണ്.മധ്യേഷ്യയിൽ എന്നപോലെ യൂറോപ്പിലും അമേരിക്കയിലും റൂമിയുടെ യോഗാത്മകചിന്തകൾക്ക് പ്രിയമേറുകയാണ്. നിമിഷം തോറും  യന്ത്രവത്കൃതമാകുന്ന, അന്യവത്ക്കരിക്കപ്പെടുന്ന ഈ ആധുനികലോകത്തും ഉള്ളിൽ സ്വയം  രൂപപ്പെടുന്ന ,അവസാനിക്കാത്ത പ്രഭയുള്ള ലോകത്തെക്കുറിച്ച് അറിവ് തരുന്ന വാക്കുകളാണ് റൂമിയുടേത്. 
ആ നിലയിൽ ,വാക്കുകളിലൂടെ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട ശാന്തി തേടി വായനക്കാർ റൂമിയിലേക്ക്  എത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു, ലോകത്തെവിടെയും .


മസ്നാവി ,റൂമിയുടെ സംഭാഷണങ്ങൾ ശേഖരിച്ചു ശിഷ്യന്മാർ പിന്നീട് തയ്യാറാക്കിയ ഫിഹി മാ ഫിഹി, റൂമിയുടെ കവിതകൾ എന്നീ കൃതികളാണ് റൂമിയുടെ പേരിൽ ഇപ്പോൾ പ്രചാരത്തിലുള്ളത്. Discourse of Rumi എന്ന പേരിൽ ബ്രിട്ടീഷ് പണ്ഡിതൻ എ .ജെ. ആർബെറി ഇംഗ്ലീഷിലേക്ക് ഫിഹി മാ ഫിഹി പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഇതിൻ്റെ  രണ്ടാംഭാഗമായ Sign of the Unseen അമേരിക്കയിലെ അറബ് പണ്ഡിതനായ വീലർ താക്സ്റ്റൺ പരിഭാഷപ്പെടുത്തി.


റൂമി ഏത് കാലത്ത് ജീവിച്ചു എന്നത് സാങ്കേതികമായ വിഷയമായി കണ്ടാൽ മതി. എപ്പോഴും റൂമി ജീവിക്കുന്നു ,നമ്മുടെ ഋണഭാരങ്ങളിൽ, സങ്കടങ്ങളിൽ ,പീഡനങ്ങളിൽ ,ഒരു ഒരു തിരി വെളിച്ചമായി .വലിയ ചുമതലകൾ ഏറ്റെടുക്കുന്ന നമ്മൾ പക്ഷേ, ഏകാകികളുമാണ്.  തനിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ നാം ശൂന്യതയിലാണ്. 
അവിടെയാണ് പ്രാപഞ്ചികമായ സാരങ്ങൾക്കായി കാതോർക്കുന്നത്. ശക്തിമാനായ മനുഷ്യൻ ഒരു കൃമിയേക്കാൾ ദുർബലനാണ്. ഒരില യുടെ അഗ്രത്തിൽനിന്നും കാൽനീട്ടി മറ്റൊരു ഇലയുടെ അഗ്രത്തിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കാൻ ഉറുമ്പിനാവും ,എത് ഉയരം കൂടിയ മരത്തിൻ്റെ മുകളിലും .മനുഷ്യനാകട്ടെ ഒരു വൈറസിനെ പോലും പേടിക്കണം. ഉറുമ്പിനെയും പേടിക്കണം. വഴിതെറ്റി മൂന്നോ നാലോ ഉറുമ്പുകൾ തീൻമേശയിൽ വന്നാൽ മനുഷ്യർക്ക് സമാധാനം നഷ്ടപ്പെടും .ദുർബലനായ മനുഷ്യൻ സ്വയം തിരിച്ചറിയുന്ന നിമിഷം മൂല്യമുള്ളതാണ്. അവൻ്റെ പാപവും ദുഃഖവും അർത്ഥരഹിതമാകുന്നത് എങ്ങനെയാണെന്ന് പറഞ്ഞു തന്ന  കവിയാണ് റൂമി .അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ വാക്കുകൾ ഇപ്പോൾ മാനവരാശിയുടെ ഓർമ്മകളിൽ തഴച്ചുവളരുകയാണ്. 


പ്രേമത്തിൻ്റെ രഹസ്യാംബരങ്ങൾ 


റൂമിയുടെ കവിതകൾ ,ചിന്തകൾ, ആത്മീയമായ യാത്രകൾ എന്നിവയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ഒരു വിചിന്തനമാണ് ഇവിടെ അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. റൂമി അന്ധവിശ്വാസമോ മതമോ ആരിലും അടിച്ചേല്പിക്കുന്നില്ല. മനുഷ്യനെ അവന്ന് കാണിച്ചു കൊടുക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. ആത്മീയയാത്രകൾ മതപരമായ നിബന്ധനകൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നതല്ല ;അതിൽ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൻ്റെ മനസ്സാണുള്ളത്. ഭൂതകാലത്തിലേക്ക് എന്ന പോലെ ഭാവിയിലേക്കും സഞ്ചരിച്ചു നമുക്ക് വർത്തമാനത്തെ സ്വതന്ത്രമാക്കാം.


റൂമി എഴുതി:
"ഇതാണ് പ്രേമം:
ഒരു രഹസ്യാംബരത്തിലേക്ക് 
പറക്കുക ,
ഓരോ നിമിഷത്തിലും
നൂറു മൂടുപടങ്ങൾ 
അഴിഞ്ഞു വീഴട്ടെ "


പ്രേമത്തെ എല്ലാകാലത്തേക്കുമായി  റൂമി പുനർദർശനം ചെയ്യുകയാണ്. നമുക്ക് എത്ര നാൾ പഴകിയതും കാലഹരണപ്പെട്ടതും അർത്ഥരഹിതവുമായ ആശയങ്ങളുമായി നീങ്ങാനാവും ?
ഇതിൻ്റെ ചതി മനസ്സിലാക്കിയില്ലെങ്കിൽ നമ്മൾ ഉപയോഗക്ഷമമല്ലാത്ത വീക്ഷണങ്ങൾക്കകത്ത് എടുക്കാത്ത നാണയങ്ങളായി തരംതിരിക്കപ്പെടും.
റൂമി അത് എന്നേ ഉൾക്കൊണ്ടു !അദ്ദേഹം ജ്ഞാനമാർഗത്തിൽ പ്രേമത്തെ പുനർമൂല്യവിചാരണ ചെയ്തു. മൂടുപടങ്ങൾ അഴിഞ്ഞാലേ പ്രേമമുണ്ടാകൂ .അല്ലെങ്കിൽ അത് 
ഭൗതികമായ ഒരു നുണയായിരിക്കും.


"ഈ ലോകത്തെ 
അദൃശ്യമായി കണക്കാക്കുക.
നമ്മൾ അല്ലെങ്കിൽ നമ്മുടേത് 
എന്നുള്ളതിനെ 
ഗൗനിക്കാതിരുന്നാൽ മതി"


ഈ ലോകത്ത് നമ്മൾ കാണാത്തതാണ് കൂടുതലും .നമ്മുടെ പിന്നിലുള്ള ലോകത്തെ കാണാൻ കണ്ണില്ലല്ലോ .മുന്നിലുള്ള ലോകമാകട്ടെ കാണാൻ എളുപ്പമല്ല. ഭൗതികമായി  നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട ദൂരത്തിലാണ് കാഴ്ചയുള്ളത്. ബുദ്ധികൊണ്ട് ഭാവിയെ പിടിച്ചുകെട്ടാനാവില്ല. മനുഷ്യനു  ഇനിയും പ്രവചനശേഷിയില്ലല്ലോ. അസാധാരണമായ ചെറിയ ശബ്ദമോ   ചെറിയ വസ്തുക്കളോ നമ്മുടെ അനുഭവമണ്ഡലത്തിലില്ല. മനുഷ്യനു അവനൊഴികെ ഒന്നിൻ്റെയും ആത്മീയപ്രശ്നങ്ങൾ അറിയില്ല. അവൻ്റെ ആത്മീയ പ്രശ്നങ്ങൾ അവൻ ഗുരുക്കന്മാരെയും, മനശാസ്ത്രജ്ഞന്മാരെയും  പുസ്തകങ്ങളെയും ഡോക്ടർമാരെയും  ഏൽപ്പിച്ചിരിക്കുകയാണ്. അവൻ അറിവുണ്ടായിട്ടും അജ്ഞതയെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു.
അവൻ ഭാഷകൊണ്ട് ജീവിച്ച് ചിന്താശൂന്യമായ മനസ്സിനെ മറികടക്കുന്നു.
 


നിശ്ശബ്ദതയുടെ ആഗ്നേയലോകങ്ങൾ 


ചിന്തിക്കുമ്പോൾ എല്ലാം ഉണ്ടെന്നു തോന്നും .എന്നാൽ തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം അവൻ നിശ്ശൂന്യനാകും .ചിന്തിച്ചതിനെതിരായി പ്രവർത്തിക്കും. സ്നേഹിക്കുന്നതിനെ മറന്നുപോകും .എല്ലാറ്റിലും വലുത് വികാരങ്ങളാണത്രേ.
വികാരങ്ങൾ നമ്മെ ചതിക്കുകയല്ലേ  ചെയ്യുന്നത് ? ഒരിക്കൽ തെറ്റാണെന്ന് കരുതിയതൊക്കെ അങ്ങനെയല്ലെന്ന് തെളിയിക്കപ്പെട്ട ചരിത്രമല്ലേ നമുക്കുള്ളത്? ജീവനുവേണ്ടി നിരന്തരമായി പല രീതികളിൽ പോരാടുന്ന ജീവികൾ നമ്മുടെ സമീപത്തുള്ളപ്പോൾ ,അതിലൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാനാകാതെ നാം സന്തോഷിക്കുന്നു.ഇത് നാം ലോകത്തെ കാണുന്നില്ല എന്നല്ലേ സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ?


"ശബ്ദത്തിനും 
സാന്നിധ്യത്തിനുമിടയിൽ  
അറിവ് പ്രവഹിക്കുകയാണ് 
വരുതിയിലായ നിശ്ശബ്ദതയിൽ 
അത് സംവാദപ്പെടുന്നു
അലയുന്ന വാക്കുകളിൽ 
അതടഞ്ഞുപോകുന്നു "


ശബ്ദമെന്നത് നമ്മുടെ ഭാഷയും  ചിന്തയുമെല്ലാം ചേർന്നതാണ് . നമ്മുടെ മുന്നിൽ യാതൊരു വസ്തുവിനും നിലനിൽക്കാൻ ഇതാവശ്യമാണല്ലോ. അതുകൊണ്ട് വസ്തുവിനും മനുഷ്യനും അറിവിനുമിട യിലാണ് വ്യാഖ്യാനങ്ങളും തർക്കങ്ങളുമുള്ളത് .ഇതെല്ലാം നിശ്ശബ്ദതയുടെ ആഗ്നേയലോകങ്ങളാണ്. മാഞ്ഞു പോകുന്ന തർക്കങ്ങൾ വേറൊരു രീതിയിൽ, മറ്റൊരിടത്ത് , ഉയർന്നുവരുന്നു. അകന്നുപോയ സ്മൃതികൾ ,ബന്ധങ്ങൾ  മറ്റൊരിടത്ത്, മറ്റൊരു കാലത്ത് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. 


" ദൈവം ചോദിച്ചു :
തീയിൽ നീയെത്ര 
വേവും ?
ഞാൻ പറഞ്ഞു:
ഞാൻ ശുദ്ധനാകുന്നതുവരെ "


ദുഃഖിക്കുന്തോറും നമുക്ക് ജ്ഞാനമുണ്ടാകേണ്ടതാണ്, ഓരോ പനിയും ശരീരത്തെ ശുദ്ധമാക്കുന്നതുപോലെ. മാലിന്യം നിർമ്മാർജ്ജനം ചെയ്യാൻ ശരീരം അതിൻ്റെ വഴി തേടുമല്ലോ. രോഗം ഒരാളെ സ്വന്തം ശൂന്യതയിലെങ്കിലും എത്തിച്ച് സമാശ്വസിപ്പിക്കാതിരിക്കില്ല. അതുകൊണ്ട് തനിച്ചാകുകയും  ശുദ്ധമാകുകയും ചെയ്യുന്നതിനെ  രോഗമെന്ന് വിളിക്കാവുന്നതാണ്.രോഗത്തിൽനിന്ന് എഴുന്നേറ്റു വരുന്ന രോഗി ,തത്ത്വത്തിൽ ,ജ്ഞാനം നേടിയവനാണ്.അവൻ മാലിന്യത്തിൽനിന്നാണ് ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റത്. 
 
 





പൂക്കൾ മറയ്ക്കുന്ന ലോകം 


"ദൈവം ചോദിച്ചു:
ഈ ജീവിതത്തിൽനിന്ന് 
നിങ്ങൾ എന്താണ് നേടുന്നത് ?
ഞാൻ പറഞ്ഞു :
എന്നോട് തന്നെ 
സത്യസന്ധനായിരുന്നാൽ മതി" 


ജീവിതത്തിലെ നേട്ടം സമ്പത്തോ , അധികാരമോ ആകാം എന്നു  കരുന്നതുവരുണ്ട് .നമ്മുടെ മുഴുവൻ വിദ്യാഭ്യാസവും അങ്ങനെയാണ് ചിന്തിപ്പിക്കുന്നത്. കാരണം ,ഇങ്ങനെ പഠിപ്പിച്ചില്ലെങ്കിൽ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനു  അതിൻ്റെ വിപണിമൂല്യം നഷ്ടപ്പെടും.  അതുകൊണ്ട് വിദ്യാഭ്യാസത്തെ  എപ്പോഴും ഭരിക്കുന്നത് പണവും അധികാരവുമാണ്. വിദ്യാഭ്യാസം  നേടുന്നതോടെ മനുഷ്യൻ്റെ പ്രകൃതിയിലെ പങ്കും , നിരുപാധികമായ സ്നേഹവും ബന്ധങ്ങളും നിസ്വാർത്ഥതയും നഷ്ടപ്പെടുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. വിദ്യാഭ്യാസം നേടിയ ആളെ അയാളുടെ  പൂർവകാലത്തെ നന്മകളിൽ എത്തിച്ചു സ്വതന്ത്രമായ ആലോചനകളിലൂടെ  ശുദ്ധീകരിക്കുകയാണ് റൂമി ചെയ്യുന്നത്. 


"ഞാനൊരു 
മാനിനെ വേട്ടയാടി ;
എന്നാൽ എന്നെ 
വേട്ടയാടാൻ വന്ന 
പന്നിയെ ഞാൻ പിന്നിൽ കണ്ടു "


പിന്നിലെ കാലത്തെ, കണ്ണുകളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുകയാണ് കവി .നമ്മൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതൊന്നും സുന്ദരമായിരിക്കുകയില്ല. 
നമുക്ക് നമ്മെ ഒട്ടും തന്നെ അറിയില്ല. നാം ആകൃഷ്ടരാവുന്ന നിറങ്ങൾ രാത്രിയിൽ എവിടെയോ പോയി മറയും .ഇരുളിൽ നമുക്കായി ആരും പ്രകാശിക്കുന്നില്ല .നമ്മൾ വഴിതെറ്റിപ്പോകുന്നത് തുടക്കത്തിൽ അറിയില്ല ;എന്നാൽ ഒടുവിൽ പിന്നിട്ട വഴികൾ നമ്മുടെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു വരും. ആഗ്രഹങ്ങൾ വർണക്കടലാസിൽ പൊതിഞ്ഞ തിന്മകളാവുമോ ? പുഷ്പങ്ങൾകൊണ്ട് മൂടിയാൽ എല്ലാം കാണാൻ സുന്ദരമാണ് .എന്നാൽ പൂക്കൾ മറയ്ക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത് .അടിയിലുള്ളതിനെ മാറ്റാനാവില്ല .പൂക്കൾക്ക്  ഇഷ്ടമില്ലാത്തതും മറയ്ക്കാൻ അത് നിർബന്ധിതമാകുന്നു. കവികളും കലാകാരന്മാരും പൂക്കളുടെ പ്രദർശനത്തിലൂടെ എന്തെല്ലാമാണ് മറിച്ചത് ? തിന്മയെ മറയ്ക്കുന്ന പൂക്കൾക്കും ചിലത് പറയാനുണ്ട്. പൂക്കളിലൂടെ നിർമ്മിച്ചെടുത്ത സൗന്ദര്യ ചരിത്രമാണ് നമ്മുടേത്. അത് യഥാർത്ഥ സൗന്ദര്യമായിരുന്നോ ?


"ഈ ഏകാന്തത ഒരായിരം ജീവിതങ്ങളേക്കാൾ 
മൂല്യമുള്ളതാണ്
ഈ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് 
ഭൂമിയിലെ മുഴുവൻ 
കരയേക്കാള്ളും മൂലമുണ്ട്. 
ഒരു നിമിഷമെങ്കിലും സത്യത്തോട് ചേർന്നു നില്ക്കുക .
അതിനു ലോകത്തേക്കാൾ ജീവിതത്തെക്കാൾ 
മൂല്യമുണ്ട് " .


ഏകാന്തത മൂല്യമുള്ളതാകുന്നത് ,അത് യാഥാർത്ഥ്യത്തെ അനാവരണം ചെയ്യുമ്പോഴാണ് .സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു നമ്മെ ഉൾക്കൊള്ളാനാകണം. അതിൻ്റെയർത്ഥം സ്വാതന്ത്ര്യംകൊണ്ട് നാം ചീത്തയാകരുതെന്നാണ്.എന്താണ് നാം ജീവിക്കുന്നതിൻ്റെ അർത്ഥമെന്നു  ചിന്തിക്കുന്നവനു പാഴ് വസ്തുക്കൾ  ഉപേക്ഷിക്കാൻ തോന്നും. ഉപയോഗശൂന്യമായതും ഉപദ്രവകരമായതും വലിച്ചെറിയുന്നതോടെ നമ്മുടെ ഏകാന്തതയാണ് സ്വതന്ത്രമാകുന്നത്. 


സാമൂഹികമായ അദ്വൈതം 


"നിങ്ങൾ ദൈവത്തിൻ്റെ 
സന്ദേശത്തെ 
വ്യക്തിവൽക്കരിച്ചു കാണുന്നു 
രാജാവിൻ്റെ മുഖം നിങ്ങൾ 
കാണിച്ചുതരുന്നുണ്ട്. 
നമ്മുടേതല്ലാത്തതായി 
ലോകത്ത് ഒന്നും തന്നെയില്ല 
നിങ്ങൾക്ക് എന്താണോ വേണ്ടത്,
അത് നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ അന്വേഷിക്കുക .
നിങ്ങൾ അതിൽ എത്തിച്ചേരും" 


ഏതോ പ്രേരണയാൽ നമ്മൾ അന്യമായതിനെയാണ് ജീവിതകാലമത്രയും തേടുന്നത് . ബാഹ്യമായ പ്രലോഭനങ്ങൾ കൺമുന്നിൽ വന്നുനിൽക്കുകയാണ്. മറ്റൊന്നും കാണാനാവുന്നില്ല. അലങ്കരിച്ച രൂപങ്ങളിൽ നാം സ്വയം ദർശിക്കാമെന്ന് വ്യാമോഹിക്കുന്നു.  എന്നാൽ അന്യമായതെല്ലാം കുറേ കഴിയുമ്പോൾ അനാവരണം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. ഒന്നും സ്വന്തമാക്കാനില്ലെങ്കിൽ ,എന്തും നമ്മുടെ സ്വന്തമായി കാണാനാവും . അന്യമായതെല്ലാം നമ്മുടേതായിരുന്നുവെന്ന മിഥ്യാബോധം തകരുന്നു. ഒന്നും തന്നെ ആവശ്യമുള്ളതല്ലായിരുന്നു. ആവശ്യമുള്ളതെല്ലാം നമ്മളിൽ  തന്നെയാണ് ഇരുളിൽ എന്ന പോലെ കഴിഞ്ഞിരുന്നതെന്ന് അറിയുന്നതോടെ പുതിയൊരു അവബോധം ഇരച്ചെത്തുകയാണ് .അതല്ലേ സത്യബോധം? സത്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തർക്കങ്ങളോ, സന്ദേഹങ്ങളോ , സത്യത്തിന് പകരമാവില്ല. അപ്രിയമായതിൻ്റെയും  അസത്യമായതിൻ്റെയും മുന്നിൽ നാം നിരായുധരാവുകയാണ്. വ്യർത്ഥത നമ്മെ എരിച്ചു കളയും .കാലത്തിൻ്റെ വ്യർത്ഥതയായി  നമ്മൾ നിരാലംബതയിൽ ഒഴുകും .ഓരോ മനുഷ്യനും അവനവനെ തേടേണ്ടതാണെന്ന മതസാരം ഇവിടെ കാണാം.


"നിങ്ങളുടെയുള്ളിൽ 
ഒരു ജീവശക്തിയുണ്ട്.
അതാണ് തേടേണ്ടത് "


എന്താണീ ഈ ആത്മാന്വേഷണം നേടിത്തിരുന്നത്? അത്  ഒരാത്മസൗഹൃദം മാത്രമല്ല,  സാമൂഹികമായ ഒരു ചരടു കൂടിയാണ്.   ബൃഹത്തായ സാമൂഹ്യചേതനയിൽ കണ്ണിചേരലാണത് .അതിലൂടെ നാം മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് വേറിട്ടതല്ലെന്നു ബോധ്യപ്പെടുന്നു. 


"നിങ്ങളുടെ ശരീരത്തിൽ 
ഒരു രത്നമുണ്ട്.
അത് തേടുക " 


രത്നം എന്നത് അമൂല്യമായ ഈ  അറിവാണ്. നമ്മൾ ഏകാകികളായിരിക്കാം; എന്നാൽ സാമൂഹികമായ അദ്വൈതത്തിൽ നമ്മൾ കൈകൾ പരസ്പരം കോർത്ത് നിൽക്കുന്നവരാണ് .എല്ലാവരുടെയും കാര്യങ്ങൾ നമ്മെ തൊട്ടുനിൽക്കുകയാണ് .കൈകൾ പന്തങ്ങളാണ്; അനേകർക്ക് കൊളുത്തിയെടുക്കാനുള്ള പന്തങ്ങൾ .


"യാത്രികാ ,നിങ്ങൾ തേടുന്നത് 
എന്തായാലും 
പുറത്തു പരതിയിട്ട് കാര്യമില്ല
നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ അന്വേഷിച്ചു 
കണ്ടെത്തുക " 


സമ്പത്തും പ്രേമവും രതിയും മോഹവും സ്വപ്നവുമെല്ലാം നമ്മൾ പുറത്താണല്ലോ തേടുന്നത് .തെളിഞ്ഞ ആഗ്രഹങ്ങൾ പൂർത്തീകരിക്കാനായി നമ്മൾ യാത്രചെയ്യുന്നു, ശൂന്യമായ ഒരാശയത്തിലേക്ക് നാം പറക്കുന്നു. എന്നാൽ പറക്കലിൻ്റെ ഒടുവിൽ തേടിയതെല്ലാം വേദനകളായിരുന്നുവെന്നു  തിരിച്ചറിയുന്നു. ജീവിതത്തിൻ്റെ  ഐഹികമായ ഈ ചര്യകൾ മനുഷ്യനെ  വലിഞ്ഞു മുറുക്കിയിരിക്കുന്നു. ഹൃദയം തുറക്കാനാവാത്ത വിധം മനുഷ്യർ  അവരിൽ തന്നെ ബന്ധിതരായിരിക്കുന്നു ,ബാഹ്യപ്രലോഭനങ്ങൾ മൂലം .


ഈ കാഴ്ചകൾ ആരുടേത് ?


"ഞാൻ എവിടെ നിന്നാണ് 
വരുന്നത്?
എന്താണ് ഞാനിവിടെ ചെയ്യുന്നത് ?
ഒരു പിടിയുമില്ല.
എൻ്റെ ആത്മാവ് വന്നത് 
മറ്റെവിടെ നിന്നെന്തെങ്കിലുമാവാം
ഈ അന്വേഷണം ഇവിടെവെച്ച് മതിയാക്കാം " 


ഞാനാരാണ് എന്ന  ചോദ്യം ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച കവിതയാണ്. കാരണം, ആ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരമില്ല. ചോദ്യമാകട്ടെ അത്യപൂർവമായ ലാവണ്യത്തോടെ പ്രശോഭിക്കുകയാണ് .നാം എവിടെ നിന്നു വന്നു ?ആർക്കും അതിനു  ഒരുത്തരമില്ല .മഹാബുദ്ധിശാലിയായ മനുഷ്യന് പൂർവകാലത്തെക്കുറിച്ച് ഒന്നുമറിയില്ല. നാഡികളോ ,രക്തമോ ജീനുകളോ ഒന്നും ഇതുവരെ ആ രഹസ്യം കണ്ടുപിടിച്ചിട്ടില്ല.


"എൻ്റെ കണ്ണുകളിലൂടെ 
ആരാണ് നോക്കുന്നത് ?
എന്താണ് എൻ്റെ ആത്മാവ്?"


'ഞാനാ'രാണെന്ന് അറിയാത്തത്  മനുഷ്യൻ്റെ എന്നത്തെയും നിസ്സഹായതയാണ് .ശാസ്ത്രമൊക്കെ  അവിടെ തോറ്റുപോയിരിക്കുന്നു. ആയിരം വർഷം മുമ്പ് മൺമറഞ്ഞ ഒരാളുടെ അസ്ഥികൂടം പരിശോധിച്ച് അയാളുടെ യഥാർത്ഥ മാംസശരീരം  എങ്ങനെയായിരുന്നുവെന്ന്  കണ്ടെത്താൻ കഴിയുമായിരിക്കും. പക്ഷേ ജനനത്തിനു മുൻപ് എന്താണ്? ഞാൻ നോക്കുകയാണോ എൻ്റെ  കണ്ണുകളിലൂടെ? അല്ലെങ്കിൽ  മറ്റാരെങ്കിലും നോക്കുകയാണോ ?ഈ കാണൽ ഒരു  വിധിയായിരുന്നോ ? ഞാൻ ഈ കാണലുകൾക്ക് എങ്ങനെ യോഗ്യനായി ?


"രണ്ടു തരം അറിവുകളുണ്ട് 
ഒന്ന്, സ്കൂളുകളിൽനിന്നും  പുസ്തകങ്ങളിൽനിന്നും 
ലഭിക്കുന്നത് .
രണ്ട് ,നിങ്ങളുടെയുള്ളിൽ 
നിങ്ങൾ തന്നെ ആർജിച്ചതും 
നിങ്ങളിൽ തന്നെ സൂക്ഷിക്കപ്പെടുന്നതും .
ഇത് ഒരുറവപോലെയാണ് .
അത് നെഞ്ചിനുള്ളിലെ 
ശൂന്യതയാണ് "


സ്കൂളുകളിൽനിന്ന് പഠിച്ച അറിവുകൾ സഹപാഠികളെപോലും സാമ്പത്തികമായി വേർതിരിവുകളിലൂടെ നോക്കാനാണ് പഠിപ്പിക്കുന്നത്. കാരണം ,കുത്തിവയ്ക്കപ്പെടുന്ന ലക്ഷ്യങ്ങളും മൂല്യചിന്തകളും അത്തരത്തിലുള്ളതാണ്. അധികാരം ,ശ്രേണി, ജാതി,മതം തുടങ്ങിയ വേലിക്കെട്ടുകൾ മനുഷ്യാസ്തിത്വത്തിൻ്റെ അവിഭാജ്യഘടകമാണെന്ന് പ്രചരിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ഇതെല്ലാമാണ് വിദ്യാഭ്യാസത്തിൻ്റെ  ആകെത്തുകയെങ്കിൽ അതൊരു വലിയ പരാജയമാണ്. 


"വേദന എന്താണെന്ന് അറിയുന്നതുവരെ 
നിങ്ങൾക്ക് രോഗശാന്തി 
ലഭിക്കുകയില്ല.
ജീവിതത്തെ പരിത്യജിക്കുന്നതുവരെ പരമമായ ആത്മാവുമായി 
നിങ്ങൾക്ക് ചേരാനാവില്ല "  


ഇവിടെ ആത്മാവെന്നു പറയുന്നത് ജ്ഞാനസുഖമാണ്. ജ്ഞാനത്താൽ സുഖമനുഭവിക്കുക. അതു തന്നെയാണ് ദൈവികത .എല്ലാം നമ്മുടെ കൈപ്പിടിയിലാക്കുന്നതാണ് സൗഖ്യമെങ്കിൽ നിരാശപ്പെടേണ്ടി വരും. കാരണം, എല്ലാ ഭൗതികമായ സുഖങ്ങളും ദുഃഖങ്ങളും പ്രശ്നാധിഷ്ഠിതമാകയാൽ താത്ക്കാലികമാണ് ;ഒരു നാൾ ക്ഷയിക്കും. മനുഷ്യൻ്റെ സുഖം ആപേക്ഷികമാണ്. മനസ്സിന് സുഖം നഷ്ടപ്പെടാൻ ശരീരം കാരണമാകും .ശരീരസുഖങ്ങൾ മായയാണ്. അത് ദുഃഖമാണ് കൊണ്ടുവരുന്നത്. പിന്നെ എന്ത് സുഖമാണ് സ്ഥായിയായിട്ടുള്ളത്? ജ്ഞാനസുഖം ഭൗതികമായ സുഖത്തിലും ദു:ഖത്തിലും നിലനില്ക്കുന്നു. തീവ്രമായ ജീവിതാവസ്ഥയെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവ് നേടാൻ ആത്മപീഢയനുഭവിക്കേണ്ടി വരും .അത് വിമോചനമാണ് .മിഥ്യകൾ സമീപത്തു തന്നെയുണ്ടെന്ന ധാരണയാണ് തകരുന്നത്‌.


ആശകളിൽ ആടിയുലഞ്ഞ് 


"നിങ്ങളുടെയുള്ളിലാണ് 
തീയുള്ളത് "


തീയുണ്ടെങ്കിലേ വെളിച്ചമുണ്ടാക്കാനാവൂ ;കത്തിക്കാനല്ല.മനസ്സിലെ തീ ജീവിതത്തിൽ ജ്വലിക്കാനുള്ളതാണ്. സ്വയം ആരാണെന്നറിയാത്തത് ഒരു അന്ധതയാണ്. ആ അന്ധതയിൽ വെളിച്ചമാകുന്നത് മനസ്സിലെ തീയാണ്; അകക്കണ്ണാണത്. ഉള്ളിലെ കണ്ണുകൾ 
കാണുന്നത്, കാല,ദേശങ്ങൾക്കപ്പുറത്താണ്. ഏതു കാലത്ത് ജീവിക്കുന്നതും  ഒരുപോലെയാണ്. ശാസ്ത്ര,സാങ്കേതിക സൗകര്യങ്ങളിലാണ് ഈ തലമുറ ഊറ്റംകൊള്ളുന്നതെങ്കിൽ , ഇതിനെല്ലാമുള്ള സ്വീകാര്യമായ ബദലുകൾ പണ്ടും ഉണ്ടായിരുന്നു. മനസ്സ് ചിതറിയതാണ് പുതിയ കാലത്തെ ദുരന്തം .


"നമ്മൾ ചിന്തിക്കുന്നതൊന്നും 
ഭാവനയല്ല.
അത് സന്തോഷമോ 
ദുഃഖമോ അല്ല. 
അത് വരുന്നു, പോകുന്നു,
എന്നാൽ നിലനിൽക്കുന്നില്ല" 


മനുഷ്യനു ഭാവനചെയ്യാൻ കഴിയാത്തതായി യാതൊന്നുമില്ല. മാർക്ക് ഷഗ്ഗാലി (Marc Chagall) ൻ്റെയും മറ്റും ചിത്രങ്ങൾ അത്  ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. അയാഥാർത്ഥമായ ലോകത്തിൻ്റെ മാനുഷികമായ സാധ്യതകളാണ് ഷഗ്ഗാൽ തേടിയത്. ഭാവന ചെയ്താലും ഒന്നും സംഭവിക്കുന്നില്ല. ഭാവനയുടെ ഒടുവിൽ മറ്റൊരു യാഥാർത്ഥ്യമാണ് കാത്തിരിക്കുന്നത്. ഒരു പുഴയുടെ ഒഴുക്ക് പോലെയാണ് മനുഷ്യഭാവനയും യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളും .അതു കൂടിക്കുഴഞ്ഞ് ഒഴുകുകയാണ്, പരസ്പരം തെറ്റിദ്ധരിപ്പിച്ച് .അവയിൽ ഏതിലാണ് സുരക്ഷിതത്വമെന്നത് നൈമിഷികമായ കാര്യമാണ്.


"സങ്കടങ്ങളൊഴിഞ്ഞ് ,
പ്രതിബിംബമില്ലാത്ത 
കണ്ണാടിപോലെ 
ഹൃദയം ശുദ്ധമാകട്ടെ ,
ഒരു തെളിഞ്ഞ 
കണ്ണാടിയാകണമെങ്കിൽ 
നിങ്ങളിൽതന്നെ 
ചേർന്നു നില്ക്കുക " .


ഹൃദയത്തിലെ മോഹങ്ങളും  സങ്കടങ്ങളുമാണ് വഴിയടച്ചുകളയുന്നത്.  ആശകൾ മനുഷ്യനെ മറ്റൊരു വഴിക്ക്  നടത്തിക്കുന്നു .മനസ്സിൽ  സംഘർഷങ്ങളും സന്ദേഹങ്ങളുമൊഴിഞ്ഞ് നാമെന്നു ശുദ്ധി നേടും?. എത്ര നദികളിൽ സ്നാനം ചെയ്താലും ശരീരമല്ലാതെ മറ്റൊന്നും വൃത്തിയാകുന്നില്ല. പക ,അസൂയ, ദേഷ്യം ആർത്തി ഇവയൊന്നും നദിയിലെ ജലത്തിന് ഇല്ലാതാക്കാനാവില്ല. മനസ്സ് അതുപോലെ തന്നെ തുടരുകയാണ്. മനസ്സിൽ പരിവർത്തനത്തിന് അവിടെ തന്നെ വിപ്ളവമുണ്ടാകണം. 


ചിന്തകൾ രോഗിയാക്കുന്നു 


"ഹൃദയം രഹസ്യങ്ങൾ 
സൂക്ഷിക്കുന്നു ,
എന്നാൽ കണ്ണാടിക്ക് 
അതിനു കഴിയില്ല " 


കണ്ണാടി ഒന്നും ഒളിപ്പിക്കുകയില്ല. അതിനു പക്ഷഭേദമില്ല .അത് ഏതിനെയും പ്രതിഫലിപ്പിക്കുക എന്ന കർമ്മം ചെയ്യുന്നു. അത് ആരുടെയും രഹസ്യം സൂക്ഷിക്കുന്നില്ല. മനുഷ്യനാകട്ടെ കണ്ണാടിയേക്കാൾ ചീത്തയാണ്. എല്ലാ മാലിന്യങ്ങളും പേറുന്നു ; ഒളിപ്പിച്ചു വയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു .റഷ്യൻ -യുക്രെയ്ൻ യുദ്ധത്തിൻ്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ സാധാരണക്കാരനായ ഒരാൾ മനസ്സിലാക്കുന്നത് എന്താണ്? മനുഷ്യൻ അവൻ്റെ മനസ്സിലെ താൽക്കാലിക വികാരങ്ങളാൽ ,തിന്മകളാൽ നശിച്ച ഒരു ജീവിയാണ്. ആർക്കും പരിവർത്തനപ്പെടുത്താനാവാത്ത ജീവി.


"ഞാൻ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ ,
ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു .
ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ എന്നെയും സ്നേഹിക്കുന്നു "


സ്നേഹിക്കുന്നത് ഒരു മാറ്റത്തിന് കാരണമാകുന്നുണ്ടോ ? യേശുക്രിസ്തുവിനുപോലും മനുഷ്യരാശിയെ സ്വാധീനിക്കാനായില്ല . അക്രമരാഹിത്യമാണല്ലോ യേശുവിൻ്റെ ആദർശം .മനുഷ്യൻ പക്ഷേ ,അക്രമിയായി തുടരുന്നു. അവനവനെ സ്നേഹിക്കുമ്പോൾ അപരനെയും സ്നേഹിക്കണം. അപരനെ സ്നേഹിക്കുമ്പോൾ നാം നമ്മെയും ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു .അങ്ങനെ സ്നേഹം ഒന്നായിത്തീരുന്നു. ഇവിടെ സ്നേഹം കുറയ്ക്കാനോ കൂട്ടാനോ  സാധ്യമല്ല .


"നിങ്ങളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതും 
ദു:ഖിപ്പിക്കുന്നതുമെല്ലാം 
അവഗണിക്കുക ,
അല്ലെങ്കിൽ അതെല്ലാം 
നിങ്ങളെ രോഗത്തിലേക്കും 
മരണത്തിലേക്കും 
എത്തിക്കും" .


നാം കൊണ്ടുനടക്കുന്ന ചിന്തകൾ നമ്മെ രോഗിയാക്കുന്നു; നമ്മുടെ ചിന്തകളിലാണ് ഊർജ്ജമുണ്ടാവേണ്ടത് .ഭയം ,ദുഃഖം എന്നിവ മനുഷ്യമനസിനെ മലിനപ്പെടുത്തുകയാണ്. ആ മാലിന്യം  ചുമക്കുമ്പോൾ വീക്ഷണം മാറിപ്പോകുന്നു. മനുഷ്യൻ അവനിൽ തന്നെ കേന്ദ്രീകരിക്കുകയും ലക്ഷ്യമില്ലാതാവുകയും ചെയ്യുന്നു.  അതിൻ്റെയർത്ഥം, രോഗാവസ്ഥ ഒരാഗ്രഹത്തിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്നു എന്നാണ്. നമ്മെ പിന്നോട്ട് പിടിച്ചുവലിക്കുന്നതും  വെളിച്ചത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചേരാൻ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നതുമായ യാതൊന്നിനെയും പിന്തുടരരുത്;  അതിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്ന ഫലം ദുരനുഭവമായിരിക്കും .


പ്രകൃതിയെ ആലപിക്കുന്നു 


"പക്ഷികളുടെ പാട്ടു 
പാടാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം;
അത് കേട്ടു ദുഃഖിക്കുകയോ ചിന്തിക്കുകയോ ചെയ്യാനില്ല" 


പക്ഷികളെപോലെ ശുദ്ധമായി ,ഹൃദ്യമായി പാടാൻ നമുക്കാവില്ലല്ലോ .അവ കൃത്രിമമായി, ചിന്തിച്ചു ഒന്നും തന്നെ അതിൽ ചേർക്കുന്നില്ല .പ്രകൃതി നല്കിയതാണ് അത് ആലപിക്കുന്നത്. അതിൻ്റെ ആലാപനം ലോകത്തിനു ആശ്വാസം  പകരുന്നു. അത് പാടുക മാത്രമല്ല ,ഒരാശയ ,വൈകാരിക വിനിമയത്തിൻ്റെ ജ്ഞാനസുഖം നേടുകയുമാണ്. മനുഷ്യൻ്റെ ആസക്തവും നാശോന്മുഖവുമായ അധിനിവേശങ്ങളുടെ പരിണാമം ശൂന്യതയാണെന്നും അതിൽ നിന്ന് പിന്തിരിയുകയാണ് സംഗീതം ആസ്വദിക്കാനുള്ള പ്രാഥമികമായ മാർഗമെന്നും അതിൽനിന്നും മനസ്സിലാക്കാം. എങ്കിലും ആ പാട്ട് ശരിക്കും ഒരാശയമല്ല; ലോകത്തെ  ഉപാസിക്കുന്നത് സ്നേഹം തന്നെയാണ്.


"ലോകത്തെ സ്നേഹിച്ചവനും 
അറിവിനെ സ്നേഹിച്ചവനും 
ഒരിക്കലും തൃപ്തനാവില്ല "


സേവിക്കുന്നതും ഉപാസനയാണ്. ഉപാസിക്കുമ്പോൾ അഹം മാഞ്ഞുപോകുന്നു .തന്നിൽ നിന്നു അഹത്തെ മാറ്റുമ്പോൾ  സ്നേഹത്തിൻ്റെ ഉപാസനയുണ്ടാകുന്നു.  എപ്പോഴും ദുഷിച്ചു പോകാവുന്ന ഒരു മനസ്സുമായി നടക്കുന്ന മനുഷ്യനു  സ്നേഹിക്കുമ്പോഴാണ് അർത്ഥമുണ്ടാകുന്നത് .റൂമി ഉപദേശിക്കുന്നത് ,നിശ്ചിതവും ഹ്രസ്വവുമായ ജീവിതത്തിൽ ഉണർന്ന മനുഷ്യന് എങ്ങനെ തൻ്റെ ദിനവേലകളെ പ്രാപഞ്ചികമായ ഒരു സത്തയിലേക്ക് ഉയർത്താമെന്നാണ്.


"ഞങ്ങൾ പുല്ലാങ്കുഴലിനെ  പോലെയാണ് ,
അതിനുള്ളിലെ സംഗീതം 
നീ തന്നതാണ് .
ഞങ്ങൾ പർവ്വതത്തെപോലെയാണ്
അതിലെ പ്രതിധ്വനികൾ 
നിന്നിൽ നിന്നാണ് വരുന്നത് " 


മനുഷ്യാസ്തിത്വം പൂർവ്വനിശ്ചിതമല്ലെന്നും പിറന്നു  വീണശേഷം ഒരോരുത്തരും അവരവരുടെ സ്വന്തം തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിലൂടെ ഒരു വിധി തേടുകയാണ് ചെയ്യുന്നതെന്നുമുള്ള ചിന്തയുണ്ട്. 
എന്നാൽ റൂമി അത് അങ്ങനെയല്ല കാണുന്നത്. വെളിച്ചത്തിനുവേണ്ടി എവിടേക്കും നോക്കണമെന്നാണ് വിവക്ഷ. നമ്മൾ എന്താണോ , അതിൽ സർവ്വാതിശായിയായ അത്ഭുതങ്ങൾ സന്നിവേശിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. കലകളും സിദ്ധികളും സ്നേഹവും കാരുണ്യവുമെല്ലാം ഈ അത്ഭുതങ്ങളിൽപ്പെടുന്നു. നാല് ദേശക്കാർ കൈയിൽ ആകെയുള്ള ഒരു നാണയംകൊണ്ട് മുന്തിരിപ്പഴം വാങ്ങാൻ നാലു ഭാഷയിൽ ആഗ്രഹം  പ്രകടിപ്പിച്ചതിനെപ്പറ്റി ഒരു സംഭവം റൂമി  വിവരിച്ചിട്ടുണ്ട് .നാലു ഭാഷയിലുള്ള വാക്കുകളാണ് അവർ പറയുന്നത്, അവരുടെ ഭാഷയിലെ വാക്കുകൾ എന്ന നിലയിൽ .എന്നാൽ  ഓരോരുത്തരും പറയുന്നത് മറ്റുള്ളവർക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല. വാദപ്രതിവാദങ്ങളുയർന്നു . നാലുപേരും വ്യത്യസ്ത വസ്തുക്കളാണ് ആവശ്യപ്പെടുന്നതെന്ന ധാരണയിലാണ് തർക്കം .ഒരു വഴിപോക്കൻ തർക്കം പരിഹരിക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞ് അവരെ അടുത്തുള്ള ഒരു കടയിൽ കൊണ്ടുപോയി മുന്തിരിപ്പഴം വാങ്ങിക്കൊടുത്തപ്പോൾ തർക്കം അവസാനിച്ചു. അതുകൊണ്ട്  ഭാഷയിലും വേഷത്തിലും വിശ്വാസത്തിലും വ്യത്യാസപ്പെടുന്നു എന്ന കാരണത്താൽ നമുക്ക് ഒരേയൊരു ലക്ഷ്യമാണുള്ളതെന്ന  കാര്യം വിസ്മരിക്കരുത്.


ഉറവിടത്തിൽനിന്നു വേർപെടാതെ


"നിഗൂഢതകളെക്കുറിച്ചുള്ള 
അറിവ് 
ശൂന്യമായ മനസ്സിൽനിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നതെങ്കിൽ
അത് മനസ്സിൻ്റെ പ്രകാശമാണ് " .


പൂർവ്വനിശ്ചിതമായ പക്ഷഭേദങ്ങളിൽ നിന്ന് വിടുതൽ നേടിയാൽ സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടും .അതു നമ്മെ ഉപാധികളില്ലാതെ സംയോജിപ്പിക്കും.വേർപിരിയാൻ  കാരണങ്ങളില്ലാത്തവരായി മാറുകയാണ് മാനവരാശിയുടെ ലക്ഷ്യമായി കാണേണ്ടത്. ഉറവിടത്തിൽനിന്ന് വേർപെട്ട് കാരണമറിയാതെ, ദിക്കു തെറ്റി  അലയുന്നവരായാൽ മാനവജീവിതത്തിനു സാംസ്കാരികമഹത്വം നഷ്ടപ്പെടാനിട യാക്കും. ഒരൊറ്റ ജനത എന്ന ആശയമാണ് റൂമി മുന്നിൽ കാണുന്നത്. അതാകട്ടെ ,മതപരമോ, ദേശീയമോ ആയ ഒരുമയല്ല ; സ്വതന്ത്രമായ മനുഷ്യാത്മാവിൻ്റെ  രമ്യതയാണ്. 


"നിങ്ങൾ ഇവിടെ വന്നത് 
ഒരു നക്ഷത്രത്തെപോലെ 
പേരില്ലാതെയാണ് .
രാത്രിയിലെ ആകാശത്തിനു നേർക്ക്
സഞ്ചരിക്കൂ ,
അജ്ഞാതമായ പ്രകാശധൂളികളെ 
ഒപ്പം കൂട്ടുക " .


ഈ വാക്കുകളിൽ ആ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൻ്റെ ആഹ്ലാദകരമായ, അതിശയകരമായ ആകാംക്ഷ തുടിക്കുകയാണ്. സ്വാതന്ത്ര്യമുള്ളപ്പോൾ തന്നെ വല്ലാത്ത ജിജ്ഞാസ ഘനീഭവിക്കുകയാണ് .ഏതോ വ്യാമിശ്രമായ പ്രപഞ്ചലോകങ്ങളുമായി നിഗൂഢമായി ആശയവിനിമയം നടത്തുന്ന മാനവമനസ്സ് ഒരു സവിശേഷസംഗീതസഭയാണെന്ന് ഉൾകൊള്ളുന്നവരാണ്, ഈ ജീവിതത്തെ ഗൗരവമായെടുക്കുന്നത്.നൈമിഷികമായ സംസാരജീവിതത്തെ സാരവത്തായ അന്വേഷണമാക്കി അവർ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നു. 


"സൂര്യദേവൻ !
അതു പറയണ്ട .
ദൈവം ഒന്നേയുള്ളൂ .
ശുദ്ധമാണത് ,
ഏകസത്യം"


ഏകദൈവത്തിൻ്റെ അനിഷേധ്യമായ സത്യത്തിലെത്താതെ വേറൊരു സാധ്യതയില്ല .ദൈവത്തിനു പ്രത്യേക ഭൂവിഭാഗത്തിൻ്റെ മാത്രം മേൽനോട്ട മോ ,ചില പ്രത്യേക വർഗത്തിൻ്റെ  മാത്രം പരിപാലനമോ സാധ്യമാകുകയില്ലല്ലോ. അപ്പോൾ ആ ശക്തിയെ ദൈവം എന്ന വാക്കിൻ്റെ വ്യാപ്തിയിൽ കാണാൻ പ്രയാസമായിരിക്കും. ദൈവത്തിന്നു എല്ലാറ്റിനെയും ചൂഴ്ന്നു നില്ക്കാതെ തരമില്ല .ദൈവത്തിന് പല പേരുകളും അർത്ഥങ്ങളും ഉണ്ടാകാമെങ്കിലും, അസ്തിത്വപരമായി പലതാകാൻ കഴിയില്ല.ഒരു ദൈവത്തിനു മാത്രമേ എല്ലാറ്റിലും ഒരുപോലെ വസിക്കാനാകൂ .നമ്മുടെ സ്നേഹവും നന്മയും ദൈവവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തുന്നതിൽ അർത്ഥമുണ്ട്. 


പ്രേമിക്കുമ്പോൾ സ്വാതന്ത്ര്യം 


"ഒരു സൂഫിയെ 
സൃഷ്ടിക്കുന്നതെന്താണ് ?
ഹൃദയശുദ്ധി .
എടുത്തുകെട്ടുകളോ 
തലതിരിഞ്ഞ മോഹങ്ങളോ അല്ല "


ഹൃദയശുദ്ധി ഉള്ളവർക്ക് മാത്രമേ പരമമായ പൊരുളിനു നേർക്ക് നിർവ്യാജമായി നോക്കി ,യാതൊന്നും  സമ്പാദിക്കണമെന്ന മോഹമില്ലാതെ നിശ്ശബ്ദതയെ അറിയാനൊക്കൂ . ഒന്നിലും കെട്ടിയിടപ്പെടാതിരിക്കുന്നതാണ് മനസ്സിനു സ്വാതന്ത്ര്യം നല്കുന്നത്. ഒന്നിനും ആധിപത്യമില്ലാത്തവർ പ്രകൃതിയോടാണ് അടുക്കുന്നത്. പ്രകൃതിയുടെ നീതിയാണത്. പ്രകൃതി ഒന്നിനെയും അന്തിമമായി  അധികാരപ്പെടുത്തുന്നില്ല. വലിയ വൃക്ഷങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും അവയ്ക്കും  അന്ത്യമുണ്ട്. വലിയ വൃക്ഷങ്ങൾ  ഉള്ളപ്പോഴും ചെറിയ സസ്യങ്ങൾക്ക് യഥേഷ്ടം വളരാം. 


" പ്രേമിക്കുമ്പോൾ 
ഒരു ഇരയാകുക ;
വേട്ടക്കാരനാകണ്ട .
ഒരു മെഴുകുതിരിയായി നടിക്കാതിരിക്കുക;
ഒരു പ്രാണിയാവുക .
എങ്കിൽ ജീവിതം ആസ്വദിക്കാം;
സേവിക്കുമ്പോഴുള്ള 
ശക്തി തിരിച്ചറിയാം" 


പ്രേമിക്കുമ്പോൾ എല്ലാം വിട്ടുകൊടുക്കുന്നതാണ് സ്വാതന്ത്ര്യം. എന്തിലെങ്കിലും പിടിമുറുക്കുന്നത് ബന്ധനമാണ്. നദികൾ ഒഴുകട്ടെ.  ജലത്തിൻ്റെ ഒഴുക്ക് വിശ്രാന്തിയാണ് ,പുനർജനനമാണ് ,ലയമാണ്. അത് ഹൃദയത്തിൻ്റെ  മമതയാണ്. പ്രേമിക്കുമ്പോൾ ആരെയും നാം രക്ഷപ്പെടുത്തുകയാണെന്നു കരുതേണ്ട. പ്രേമിക്കുന്നവനാണ് രക്ഷപ്പെടുന്നത്.
ശരിതെറ്റുകൾക്ക് പുറത്താണ് യഥാർത്ഥ പ്രകൃതി എന്ന് റൂമി പറയുന്നു:


Out beyond ideas of 
Wrongdoing and rightdoing, 
There is a field. 
I'will meet you there. 


When the soul lies down in that grass, 
The world is too full to talk about.
Ideas, language, even the phrase each other 
Doesn't make any sense 


ഭാഷ തന്നെ അപ്രസക്തമാകുന്നു. 





• 
  
• 
  
• 
  
• 
  
  
  

കുരീപ്പുഴയുടെ ഉപരിപ്ളവം /എം.കെ.ഹരികുമാർ

 

സർവ്വക്രമവും തെറ്റിച്ച് ,സ്വന്തം പാതയിൽ അനന്യതയെയും  അനന്തതയെയും സംയോജിപ്പിക്കുന്നവനാണ് കവി.  അങ്ങനെയുള്ളവർക്കേ കവിയാകാൻ കഴിയൂ. സ്വന്തം ഉടലിൽ വരെ കവിതയുണ്ടെന്ന് അറിയുന്നവന് നേരത്തെ നിശ്ചയിച്ച, സാമ്പ്രദായികമോ ശാസ്ത്രീയമോ ആയിട്ടുള്ള വഴികൾ അപര്യാപ്തമാണ്. Preface to the Lyrical Ballads  എന്ന കൃതിയുടെ ആമുഖത്തിൽ തങ്ങൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് കാല്പനികരായതെന്ന് വേർഡ്സ്വർത്ത് പറയുന്നുണ്ട്. വേർഡ്സ്‌വർത്തും കോളിറിഡ്ജും എഴുതിയ കവിതകൾ അടങ്ങിയ സമാഹാരമാണ് Lyrial Ballads (1798).കാല്പനികത എന്നു കേട്ടു വിറളികൊള്ളണ്ട. അത് പൈങ്കിളിയോ ജീർണിച്ചതോ അഭിരുചികളെ വന്ധ്യംകരിക്കുന്നതോ അല്ല. അത് ശാസ്ത്രത്തിൻ്റെ അപ്രമാദിത്വത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യാത്മാവിൻ്റെ അതിജീവനമാണ്.


"ശാസ്ത്രകാരൻ സത്യത്തെ വിദൂരമായ ഒന്നായിട്ടാണ് കാണുന്നത് .അവൻ അതിനെ ഏകാന്തതയിൽ താലോലിക്കുന്നു. എന്നാൽ കവി ഒരു കവിത ആലപിക്കുന്നതോടെ മനുഷ്യർ അതിൽ പങ്കുചേരുന്നു .സത്യത്തെ മുന്നിൽക്കണ്ട് ആഹ്ലാദിക്കുന്നു, നമ്മുടെ കാണപ്പെട്ട സുഹൃത്തെന്ന നിലയിൽ ".വേർഡ്സ്വർത്ത് എഴുതുന്നു. ലോക മഹാകവി ഡബ്ളിയു .ബി. യേറ്റ്സ് താൻ ലൗകികജീവിതത്തേക്കാൾ അനന്യതയെ യാഥാർത്ഥ്യമായി അംഗീകരിക്കുന്നുവെന്ന് പറഞ്ഞത് ശ്രദ്ധിക്കണം .കവികൾ കേവല യാഥാർത്ഥ്യമോ യുക്തിവിചാരമോ അടിസ്ഥാന പ്രമാണങ്ങളായി കാണുന്നവരല്ല.
എന്നാൽ കുരീപ്പുഴ ശ്രീകുമാർ താൻ വെറുമൊരു യുക്തിജീവി  മാത്രമാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുകയാണ് .അന്ധവിശ്വാസങ്ങളും അനാചാരങ്ങളും പിടിമുറുക്കുമ്പോൾ ശ്രീനാരായണഗുരുവിൻ്റെ 'ദൈവദശകം'  അല്ല വിദ്യാലയങ്ങളിൽ ആലപിക്കേണ്ടതെന്നും പകരം സഹോദരൻ അയ്യപ്പൻ്റെ 'സയൻസ് ദശകം' മതിയെന്നുമുള്ള കുരീപ്പുഴയുടെ പ്രസ്താവന (മാതൃഭൂമി, ഡിസംബർ 28)അങ്ങേയറ്റം നിരുത്തരവാദപരവും അസംബന്ധവുമാണ്. കേരള യുക്തിവാദിസംഘത്തിൻ്റെ സംസ്ഥാനസമ്മേളനവേദിയിലായിരുന്നു പ്രസംഗം. ദൈവം എന്നു കേട്ടാലുടനെ കുരീപ്പുഴ വാളെടുക്കുകയാണ്. കുരീപ്പുഴ ശാസ്ത്രത്തെ തെറ്റിദ്ധരിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ലോകത്തിലെ പ്രമുഖ ശാസ്ത്രചിന്തകനായ ഫ്രിജോഫ് കാപ്ര (Fritjof Capra) ശാസ്ത്രത്തിൻ്റെ പരിഹരിക്കാനാവാത്ത സമസ്യകൾ തേടി ചൈനീസ് ദർശനമായ താവോ(Tao)യിലേക്ക് തിരിയുകയാണ് ചെയ്തത്. ഫിസിക്സിൻ്റെ അപാരവും ആത്യന്തികവുമായ സാരം താവോയിൽ നിന്നു മനസ്സിലാക്കാനാവുമെന്ന് ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം താവോ ഓഫ് ഫിസിക്സ് (Tao of Physics) എന്ന പുസ്തകമെഴുതിയത്. ജീവിച്ചുകൊണ്ടു മാത്രമേ പ്രാപഞ്ചികസത്യങ്ങളെ അറിയാനാവൂ എന്ന് താവോ പഠിപ്പിക്കുന്നു. അതിനു പ്രപഞ്ചവുമായി മനുഷ്യാത്മാവ് രമ്യതയിലാവണം; കേവല യുക്തിയല്ല അത്. ശാസ്ത്രത്തെ എല്ലാറ്റിൻ്റെയും ഉത്തരമായി സാമാന്യവത്ക്കരിച്ചാൽ പിന്നെ കവിതയില്ല;അതോടെ മനുഷ്യൻ നിർഗുണനാവുകയും ചെയ്യും .


എന്താണ് ദൈവമെന്ന് ആത്മീയമായി ,ദാർശനികമായി, മാനസികമായി അനുഭവിക്കാൻ കഴിയാത്ത കുരീപ്പുഴ എന്ത് കവിത എഴുതാനാണ് ?ദൈവം അദൃശ്യതയെയാണ് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത് .തോമസ് കെംപിസ്, നിക്കോളാസ് ബെർദ്യേവ്  തുടങ്ങിയ ചിന്തകരും വില്യം ബ്ളേക്ക്, ഖലിൽ ജിബ്രാൻ തുടങ്ങിയ കവികളും എഴുതിയത് വായിച്ചാൽ ഇത് ബോധ്യപ്പെടും. കുരീപ്പുഴയുടെ ചിന്തകൾ രണ്ടാംതരവും കാലത്തിന് നിരക്കാത്തതുമാണ്. ഗുരു 'ദൈവദശക 'ത്തിൽ ഉദ്ബോധിപ്പിക്കുന്നത്  അന്ധവിശ്വാസിയാകാനല്ല. ഗുരു അന്ധവിശ്വാസത്തിനു എതിരായിരുന്നുവെന്ന് കുരീപ്പുഴയ്ക്ക് ഇനിയും മനസിലായില്ലെങ്കിൽ അത് അന്വേഷിക്കണം. കുരീപ്പുഴ പറയുന്നത്, അന്ധവിശ്വാസങ്ങളുടെ ഈ കാലത്ത് ദൈവദശകം ആലപിക്കരുതെന്നാണ്. ഇത് വളരെ വിധ്വംസകവും ദുഷ്ടലാക്കോടെയുള്ളതുമാണ്.ഇതിനെ വിമർശിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഗുരുവിനെ അന്ധവിശ്വാസത്തിൻ്റെ വക്താവാക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ വിജയിക്കില്ല.


മനുഷ്യൻ ദൈവമാണ് 


ഗുരു ശൂന്യമായ സ്ളേറ്റിൽ  എഴുതുകയാണ് ചെയ്തത്. ആ  ദൈവത്തിനു പ്രത്യേക മതമില്ല; ജാതിയില്ല .എന്നാൽ അത് തീർത്തും മതവിരുദ്ധമല്ല; ചട്ടക്കൂടുകളുടെ മതമല്ലെന്നു മാത്രം. 
ആ ദൈവം സകലതിൻ്റെയും സൃഷ്ടാവ് മാത്രമല്ല ,സൃഷ്ടി തന്നെയാണ്; സൃഷ്ടിയുടെ സാമഗ്രി പോലുമാണ്.  മനുഷ്യൻ സൃഷ്ടികർത്താവാണ്. പുരുഷൻ്റെ ബീജവും സ്ത്രീയുടെ അണ്ഡവും സൃഷ്ടിക്കുള്ള സാമഗ്രിയാണ്. സൃഷ്ടിയുടെ സാമഗ്രി ദൈവാംശമാണ്. അതുകൊണ്ട് മനുഷ്യൻ ദൈവമാണ്. ആ  ദൈവത്തെ പക്ഷേ, അന്ധതമസ്സിലേക്ക് തള്ളരുതെന്നാണ് ഗുരു ഉപദേശിക്കുന്നത്.


മനുഷ്യൻ ദൈവമാണെങ്കിൽ അത് അവൻ അറിയണം. അറിവിലാണ് ദേവനുള്ളത്. മനുഷ്യൻ പാപിയായാൽ  അവൻ്റെ ദൈവവും പാപിയാകും . അവൻ്റെ പാപകർമ്മങ്ങളെ  പിന്തുണയ്ക്കാൻ ദൈവത്തെ അനുവദിക്കരുത്; അതാണ്  മനുഷ്യൻ്റെ ജാഗ്രത. അവിടെയാണ് സകല തിന്മകളും ഒഴിഞ്ഞുപോകുന്നത്.
സ്വന്തം ദൈവത്തെ പാപത്തിൽ മുക്കാതിരിക്കാൻ ഓരോ മനുഷ്യനും സ്വന്തം കർമ്മത്തിൽ സമഗ്രമായി ശുദ്ധ ത കൈവരിക്കണം. അതാണ് മനുഷ്യത്വത്തിൻ്റെ മഹത്വമായി ഗുരു  ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത്.


'ദൈവദശക 'ത്തിൽ അന്ധവിശ്വാസമാണ് കുരീപ്പുഴ കാണുന്നതെങ്കിൽ അത് പാപ്പരത്തമാണ് ,വിവരക്കേടാണ്. 
അഗാധമായ മനനം ഇല്ലാത്ത കുരീപ്പുഴയുടെ വിപ്ളവം വളരെ ഉപരിപ്ലവമാണ്. ശാസ്ത്രവും യുക്തിയും  എങ്ങനെയാണ് അവസാനവാക്കാകുന്നത്? ശാസ്ത്രം  എപ്പോഴും മാറ്റത്തിനു വിധേയമാണ്. എന്നാൽ സ്പാനീഷ് കലാകാരനായ ഫ്രാൻസിസ്കോ ഗോയ (Goya)യുടെ ചിത്രങ്ങൾ മാറ്റത്തിനു വിധേയമല്ല; അത് മറ്റൊരു രീതിയിൽ ആർക്കും വരയ്ക്കാനാവില്ല. വരച്ചാൽ വേറൊന്നാണ് ഉണ്ടാവുക .ഗോയയുടെ നോട്ടം സവിശേഷമാണ്. അത് ശാസ്ത്രയുക്തികൾക്ക് അപ്രാപ്യമായ സിദ്ധിവിശേഷമാണ്. 




ഗുരുദർശനം അന്ധവിശ്വാസമാണെന്ന്  പ്രചരിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കവിയെ ആദ്യമായി കാണുകയാണ്. വിലകുറഞ്ഞതും ചിന്താദരിദ്രവുമായ കുരീപ്പുഴയുടെ വാക്കുകൾ കാലം അതിൻ്റെ സുരക്ഷിതമായ ചവറ്റുകുട്ടയിലേക്ക് തന്നെ വലിച്ചെറിയും .ദൈവദശകം ഒരു ശുദ്ധീകരണമാണ്; അത് കേവല ഭക്തിയല്ല. ഒരു വിശ്വദൈവാവബോധമാണ്. നമ്മുടെ നാട്ടിലെ ഒരു സ്ഥലനാമമോ സന്ദർഭമോ അതിലില്ല. ദൈവനാമം പോലുമില്ല. അത് മേല്പത്തൂരിൻ്റെയോ പൂന്താനത്തിൻ്റെയോ ഭക്തിയല്ല . ചിന്തകളിൽ ഉണ്ടായിരിക്കുന്ന ആത്മീയമായ ഉണർവിനെയും ബുദ്ധിയെയും നവമാക്കുകയാണ് ഗുരു.   സാർവത്രികവും മതരഹിതവും ആത്മീയവും ശുദ്ധവുമായ പ്രാർത്ഥന എന്താണെന്ന് അനുഭവപ്പെടുത്തുകയാണിവിടെ. 


ദൈവത്തിൻ്റെ അദൃശ്യത 


ദൈവത്തിനു എന്തിനാണ് വിശ്വാസങ്ങൾ ,ചിട്ടകൾ ? ഇതെല്ലാം നമുക്കാണ് വേണ്ടത്. എന്നാൽ ഇത് ബന്ധനമാകരുത്. ദൈവത്തിൻ്റെ മതേതരത്വമാണത്. നാനാജാതി മതങ്ങളിലെ ആത്മീയപ്രതിസന്ധികളെ സരളമായി ,ജൈവമായി സമീപിക്കുകയാണ്‌. മനുഷ്യന് ഒരു സസ്യത്തെപോലെ നിർമ്മലമായി ദൈവത്തെ അറിയാനാകുമോ എന്ന ചിന്തയാണത്. വിലകൂടിയ വസ്ത്രങ്ങൾ വാങ്ങി ധരിക്കുന്നതുപോലെയല്ല മതം. വസ്ത്രങ്ങൾ ഏതായാലും മനുഷ്യൻ മാറുന്നില്ലല്ലോ. മനുഷ്യനിലാണ് മാറ്റം ഉണ്ടാകേണ്ടത്. ആ മാറ്റത്തിനനുസരിച്ച്  ദൈവവും മാറുകയാണ്. ദൈവം തന്നെ പുതിയ പരിപ്രേക്ഷ്യത്തിൽ അവതരിക്കുന്നു. രമ്യതയുടെ ദൈവശാസ്ത്രമാണ് 'ദൈവദശകം'. അതിലെ ദൈവത്തിനു നാടോ വീടോ മതമോ കാലമോ ഇല്ല .


ഗുരു 'ഇന്ദ്രിയവൈരാഗ്യം' എന്ന കവിതയിൽ ഇങ്ങനെ എഴുതുന്നു:
"കാണുന്ന കണ്ണിനൊരു ദണ്ഡവുമില്ല കണ്ടെൻ
പ്രാണൻ വെടിഞ്ഞിടുകിലെന്തിനു പിന്നെയെല്ലാം!
കാണും നിറം തരമിതൊക്കെയഴിഞ്ഞെഴും നിൻ 
ചേണുറ്റ ചെങ്കഴലു തന്നു ജയിക്ക ശംഭോ!"


ഗുരുവിൻ്റെ ദൈവദർശനം ഈ വരികളിലുണ്ട്. അത് അന്ധവിശ്വാസമല്ല. പ്രാപഞ്ചിക രഹസ്യത്തിലേക്ക് നമ്മെ നടത്തിക്കുകയാണ്. കാണും നിറം തരമിതൊക്കെയും  അഴിഞ്ഞില്ലാതാകുമ്പോഴാണ് ദൈവം പ്രത്യക്ഷമാകുന്നതെന്നാണ് വിവക്ഷ. കാണുന്നത് രസമാണ് .കണ്ണുകൾ യഥേഷ്ടം അത് പിന്തുടരുന്നു . എന്നാൽ കണ്ടതുകൊണ്ട് നാം എവിടെയും വിജയിക്കുന്നില്ല.  കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നാലും പ്രാണൻ സുരക്ഷിതമാകുന്നില്ലല്ലോ. കണ്ടതെല്ലാം പാഴായി പോകും. കണ്ടതെല്ലാം നൈമിഷികമായിരുന്നു. എന്തെല്ലാം ദൃശ്യങ്ങൾ കണ്ടു നാം സഞ്ചരിച്ചു .എല്ലാം നമ്മിൽ നിന്നും നിശ്ശബ്മായി പിൻവാങ്ങുകയല്ലേ ചെയ്യുന്നത്. ഈ കാണലിന് അപ്പുറമുള്ള ഒരു ദൈവത്തെ കാണാനാണ് ഗുരു ആലോചിക്കുന്നത്. ആ ദൈവം അദൃശ്യതയെ ആകെ  ചൂഴുകയാണ് .നമ്മൾ കാണാത്ത നമ്മുടെ തന്നെ ജീവിതമാണ് ദൈവം. ദൈവം അദൃശ്യമായിരിക്കുന്നതു അതുകൊണ്ടാണ്. അദൃശതകളെ നോക്കുന്നത് ദൈവത്തിൻ്റെ മൂന്നാം കണ്ണാണ്. ഭാവി അതാണ്. കാലം അതാണ്. കാണാത്ത മനസ്സ് അതാണ്. ഇന്ദ്രിയാതീതമായതെല്ലാം അതാണ്. പ്രത്യക്ഷതകൾ ശാസ്ത്രത്തിൻ്റേതാണ്. അതിൻ്റെ യുക്തികൾ മാത്രമാണ് അതിൻ്റെ രക്ഷയ്ക്കുള്ളത്. 


ഇന്ദ്രിയങ്ങൾകൊണ്ട് അറിയാനാവാത്ത തെല്ലാം മനുഷ്യനു വെല്ലുവിളി ഉയർത്തുകയാണ് .അതു കൂടി ഉൾപ്പെടുന്നതാണ് ദൈവം. ശാസ്ത്രത്തിൻ്റെ ദൈവം യുക്തിയുടെ വലയത്തിലാണുള്ളത്. ഖലിൽ ജിബ്രാൻ ശാസ്ത്രത്തിൻ്റെ അതിബുദ്ധിയെ പരിഹസിച്ചുകൊണ്ട് ഏകാന്തതയെക്കുറിച്ച് ഒരു കുറിപ്പെഴുതിയിട്ടുണ്ട്. തൻ്റെ ഏകാന്തത തൻ്റേതു മാത്രമാണെന്ന് അറിയുന്നത് താൻ മാത്രമാണ്. എന്നാൽ തൻ്റെ  ഏകാന്തതയുടെ അപ്പുറത്തുള്ളവനു ഇത് വ്യക്തമല്ല. അവൻ്റെ നോട്ടത്തിൽ തൻ്റെ ഏകാന്തത ജനസാന്ദ്രവും  ശബ്ദബഹുലവുമാണ്. ഇതു തന്നെയാണ് ലോകത്തിലെ പ്രമുഖ കവികളെല്ലാം അവരുടെ ജ്ഞാനമായി   ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുവന്നിട്ടുള്ളത്.




• 
  


• 
  
• 
  
• 
  
• 
  
  
  

വൈരുദ്ധ്യങ്ങളുമായി ഒരു ലീല /എം.കെ.ഹരികുമാർ

 

എഴുത്തുകാരൻ ഇന്ന് സംസ്കാരത്തിൻ്റെ വക്താവോ നിർമ്മാതാവോ അല്ല;അയാൾ സംസ്കാരത്തിൻ്റെ ഉപയോക്താവ് മാത്രമാണ്. ഉത്തര-ഉത്തരാധുനികതയുടെ ഈ ഡിജിറ്റൽ കാലത്ത് സംസ്കാരം എന്ന വാക്കിന് പുതിയ അർത്ഥങ്ങൾ ലഭിക്കുകയാണ് .പരമ്പരാഗത കലകളോ ,ക്ളാസിക്കുകളോ ,പ്രത്യേക ജീവിതരീതിയോ ,പുരാതന കലാനുഷ്ഠാനങ്ങളോ ഒന്നുമല്ല സംസ്കാരം. ആ കാലം കഴിഞ്ഞു. ക്ലാസിക് കാലത്തിൻ്റെ തുടർച്ചയിൽ  ചിന്തിച്ചവരാണ് സംസ്കാരത്തെ കലാലോകത്തും സ്കൂളുകളിലും തളച്ചിട്ടത്. കലാസ്കൂളുകളും കലാസംഘടനകളും സംസ്കാരത്തെ ഒരു മതമായി തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നു. സംസ്കാരജീവിയാകാൻ പ്രത്യേക പുസ്തകങ്ങൾ പഠിക്കണമെന്നും അനുഷ്ഠാനങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടണമെന്നും ശഠിക്കുന്ന രീതി കാലഹരണപ്പെട്ടു. കലാപഠനം വാണിജ്യലോകത്തെയാണ് ഇന്ന് നിർമ്മിക്കുന്നത്. വാണിജ്യവിജയത്തിനാവശ്യമായ കലയെ ഇന്നാവശ്യമുള്ളു .

സംസ്കാരം വരേണ്യതയുടെ കുത്തകയോ പാസ്പോർട്ടോ തിണ്ണമിടുക്കോ അല്ല; ഒരു കലാലയത്തിൽ പോയി വർഷങ്ങൾ  പഠിച്ച് , ഒരു കലയിൽ പരിശീലനം നേടി ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്ന അവസ്ഥയല്ല സംസ്കാരം .നിയമം അനുസരിക്കുന്നവർക്കുള്ളതല്ല  സംസ്കാരികജീവി എന്ന പേര്. ഒന്നും മിണ്ടാതിരിക്കുന്നവനെയാണല്ലോ നാമിന്ന് സാംസ്കാരികബുദ്ധിജീവി  എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. സംസ്കാരം ,ചത്തതിൻ്റെ പുരാണമല്ല; അത് ഭൂതകാലത്തിൻ്റെ വാഴ്ത്തുപാട്ടുമല്ല .സംസ്കാരം ഒരു രാജ്യത്തിൻ്റെയോ സാഹിത്യകൃതിയുടെ യോ പ്രദേശത്തിൻ്റെയോ മാത്രം അവകാശമല്ല. സംസ്കാരം ഇപ്പോൾ എല്ലാവരുടെയുമാണ്. എല്ലാവർക്കും അതിൻ്റെ ഓഹരി കൈപ്പറ്റാം. അത് ശുദ്ധവായുവോ വെള്ളമോപോലെ എല്ലാവരുടെയും നിലനിൽപ്പിൻ്റെ  അടിസ്ഥാനഘടകമാണ്. എല്ലാവർക്കും പാട്ടുപാടാം ,നൃത്തം ചെയ്യാം, അഭിനയിക്കാം, എഴുതാം . എല്ലാവർക്കും കവിയാകാം, വിമർശകനാകാം .അതിന് പ്രത്യേക സ്കൂളിൻ്റെ ആവശ്യമില്ല .ഇത് ഉത്തര- ഉത്തരാധുനികതയുടെ സാംസ്കാരിക വിശേഷമാണ്. സംസ്കാരം ഇന്ന് സ്വകാര്യമോ, വരേണ്യമോ അല്ല; അത് പൊതുബോധമാണ്; പൊതു മാധ്യമമാണ് .

സംസ്കാരം വിലയ്ക്കുവാങ്ങാം

വിലകൊടുത്തു വാങ്ങാവുന്നതാണ് സംസ്കാരം എന്നത്  ജനാധിപത്യവിരുദ്ധമാണെങ്കിലും അത് വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യമാണ്. മെട്രോ റെയിലിൽ കയറാൻ കൂടുതൽ പണം കൊടുക്കണം. അത് വ്യക്തിസ്വാതന്ത്യമാണ്. അതാണ് നാം കാണുന്നത് .പണമുണ്ടെങ്കിലേ വിനോദസഞ്ചാരിയാകാൻ പറ്റൂ .വിലകൂടിയ അനുഭവങ്ങൾ പണം കൊടുത്താൽ കിട്ടും .ഒരു വലിയ ഫുഡ് കോർട്ടിൽ കയറി അതിശയിപ്പിക്കുന്ന ഇരിപ്പിടങ്ങളിലിരുന്ന് അപൂർവമായ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നവന് ഇപ്പോൾ വലിയ പദവി കിട്ടുന്നു. അവൻ ഇന്നത്തെ ആഗോള നാഗരികതയുടെ ചാമ്പ്യനാണ് .അവർ സാംസ്കാരികബുദ്ധിജീവിയാണ്.  കാരണം, അവന് ഭൂരിപക്ഷത്തിൻ്റെ  കൈയിലുള്ളതിനേക്കാൾ വിലകൂടിയ അനുഭവമുണ്ട്.മേൽത്തരവും  ചെലവേറിയതും വളരെ കുറച്ചു പേർക്ക് മാത്രം നേടാവുന്നതുമായ  എന്തും ഇന്ന് സാംസ്കാരികമായി വിലയിരുത്തപ്പെടുകയാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് സ്പേസിൽ പോയി വരാനായി ആളുകൾ ബുക്ക് ചെയ്ത് കാത്തിരിക്കുന്നത്. ഇതാണ് നവീനനാഗരികത അവതരിപ്പിച്ച സാംസ്കാരികാവബോധം. ഇത് വിനാശകരവും ആത്മശൂന്യവുമാണ്. 

സ്പേസിൽ പോകാൻ എല്ലാവർക്കും കഴിയില്ല .അതുകൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിൽ ഒരാൾക്ക് സ്പേസിൽ പോകാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ ,അയാൾ വലിയ ആകർഷണകേന്ദ്രമാണ്. മാത്രമല്ല, ഒരു വലിയ സാംസ്കാരിക ബുദ്ധിജീവിയുമാണ്. പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപായിരുന്നെങ്കിൽ യഹൂദി മെനുവിനെ(Yehudi Menuhin) പോലെ വയലിൻ വായിച്ചാൽ ലോകത്തിൻ്റെ സാംസ്കാരികകേന്ദ്രമാകാമായിരുന്നു.സാർത്രി(Sartre) നെപോലെ എഴുതിയാൽ മതിയായിരുന്നു. മെനുവിൻ്റെ വയലിൻ നാദം ജനലക്ഷങ്ങളുടെ ഉന്മാദമായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ വയലിൻ വായിക്കാൻ ലക്ഷക്കണക്കിനാളുകളുണ്ട്. 

അതുപോലെ ഓരോ മേഖലയിലും ധാരാളം പേരുണ്ട്. ഇന്ന് ആരുടെയും കല ഒരു സമൂഹത്തെ നയിക്കാൻ മാത്രം ശേഷിയുള്ളതല്ല. കാരണം ,അത് ആവർത്തിക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത്. ഹെർമ്മൻ ഹെസ്സെ ,കസൻദ്സാക്കിസ് ,ആൽബേൽ കമ്യു തുടങ്ങിയവർ ആവിഷ്കരിക്കാത്ത ഒന്നും തന്നെ 'മോ യാൻ ,ഇറിസ് മുർഡോക്ക്, സാൽമൻ റുഷ്ദി എന്നിവരിലില്ല .ജോർജ് ഓർവെല്ലിൻ്റെ 1984 എന്ന നോവലിനെ മറികടക്കുന്ന ഒരു കൃതി ഇന്ത്യൻ നോവൽ സാഹിത്യത്തിലില്ല. 

പത്മാ സുബ്രഹ്മണ്യത്തെപോലെ പതിറ്റാണ്ടുകൾ നൃത്തം ചെയ്യുന്നവരുടേത് ഒരു കലാനൈപുണ്യമാണെങ്കിൽ, അവരെക്കുറിച്ച് ഫേസ്ബുക്കിൽ എഴുതുന്നവരും സാംസ്കാരിക ജീവികളാണ്. ഫേസ്ബുക്ക് ഒരു മാധ്യമം മാത്രമല്ല ,കല തന്നെയാണ്. അതിൻ്റെ പേജ് സംവിധാനം അതിൽ പങ്കുകൊള്ളുന്ന ആരെയും കലാകാരനാക്കും .മാധ്യമമാണ് സന്ദേശം എന്ന് മക്ലൂഹൻ (Marshall McLuhan) പറഞ്ഞല്ലോ. അതിനെ ഒന്നു പരിഷ്കരിക്കുകയാണ് ,മാധ്യമം തന്നെയാണ് കല. ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യത്തെ മൊബൈൽ പത്രമായ ട്രൂത്ത് ലൈവ് ഒരു മാധ്യമവുമാണ് ,അതേസമയം കലയുമാണ്. ആ പേജുകൾ വാർത്ത മാത്രമല്ല ,കലയും വിനോദവും നല്കുന്നു. മൊബൈൽ ഫോൺ കലയാണ് ;അതിൻ്റെ ടെംപ്ളേറ്റ് കലയാണ്. ഒരു പുസ്തകം ഇന്ന് ഭാവുകത്വം അഥവാ സവിശേഷ വൈകാരികലോകം സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ല. റഷ്യൻ എഴുത്തുകാരൻ നിക്കോളേ ഗോഗോൾ (Nikolai Gogol) എഴുതിയ 'ദ് ഓവർകോട്ട് ' എന്ന കഥ ഒരു കാലഘട്ടത്തെ സ്വാധീനിച്ചു .എങ്ങനെ ജീവിതത്തെ സമീപിക്കണമെന്നറിയാൻ ആളുകൾ ആ കഥ വായിച്ചു. ദസ്തയെവ്സ്കി തുടങ്ങിയ വലിയ എഴുത്തുകാരെപോലും അത് വശീകരിച്ചു, ചിന്താഗതിയിൽ മാറ്റമുണ്ടാക്കി .ഇന്ന് അങ്ങനെയുള്ള കഥകളില്ല .

ജ്ഞാനോദയം യാദൃച്ഛികമാണ് 

സാഹിത്യകൃതികൾ പറയുന്ന  കാര്യങ്ങളെക്കാൾ ആൾദൈവങ്ങളോ , ടൂറിസ്റ്റ് കേന്ദ്രങ്ങളോ ,മൊബൈൽ ആപ്പുകളോ ,യൂട്യൂബ് ദൃശ്യങ്ങളോ  സമൂഹമാധ്യമങ്ങളോ ,വാട്സപ്പ് ഗ്രൂപ്പുകളോ ആളുകളെ ചലിപ്പിക്കുന്നു. ബ്രസീലിയൻ എഴുത്തുകാരൻ പാവ്ലോ കൊയ്ലോ (Paulo Coelho) പറഞ്ഞു ,യേശുക്രിസ്തുവിനു പോലും മാനവരാശിയെ സ്വാധീനിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലെന്ന് .ക്രിസ്തുവിനെതിരെയുള്ള അക്രമങ്ങൾ പരിധിവിട്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയിട്ടും നാം അത് തന്നെ ആവർത്തിക്കുകയാണല്ലോ .

എഴുത്തുകാരുടെ വ്യാവഹാരിക ജീവിതം ഏക സ്കൂളിൽ ഒതുങ്ങിപ്പോകുന്ന പ്രവണത കാലഹരണപ്പെട്ടു. ഒരു പ്രത്യേക ഇസത്തിലോ സിദ്ധാന്തത്തിലോ  പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിലോ മാത്രമായി നിലകൊള്ളുന്നത് പാരതന്ത്ര്യവും സംസ്കാരവിരുദ്ധവുമാണെന്ന് ഇപ്പോൾ തിരിച്ചറിയുന്നു. അങ്ങനെ സംഭവിക്കുകയാണെങ്കിൽ അതിലെ സഹജമായ പ്രക്ഷോഭങ്ങളും പ്രതിഷേധങ്ങളും വഴിമാറി നടപ്പും  വെട്ടിയൊതുക്കപ്പെടുകയേയുള്ളൂ. ജീവിതകാലമത്രയും ഒരു തത്ത്വശാസ്ത്രത്തിന് ,നിലവാരപ്പെടലിന് ,കീഴ് വഴക്കത്തിന് നിന്നുകൊടുക്കേണ്ടിവരും. മനസ്സിൽ സത്യസന്ധമായി ,നൈമിഷികമായി ഉയിർക്കുന്ന ആശയങ്ങളെ അവഗണിക്കേണ്ടി വരും .ജ്ഞാനോദയങ്ങൾ  ഉണ്ടാകുന്നത് മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ച ട്ടല്ല . അതിന് യാദൃശ്ചികതയുടെ താളമുണ്ട്.എന്നാൽ എഴുത്തുകാരൻ തൻ്റെ സ്വാഭാവികമായ ചോദനകളെ  നിർമാർജനം ചെയ്തിട്ട് ,മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ച ആശയധാരകളുമായി  മുന്നോട്ടു പോകുന്നത് യാന്ത്രികവും ഭൗതികവും മാത്രമായി പരിമിതപ്പെടും .അയാൾക്ക് ജീവിതമുണ്ടാകില്ല. നമ്മുടെ ഉത്തരാധുനിക സാഹിത്യവിമർശകരെ പോലെ യാതൊന്നും ജീവിക്കാതെ എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കേണ്ടി വരും .

ജീവിക്കാതെ എഴുതുന്നവരെകൊണ്ട് ഈ മലയാളം നിറയുകയാണ്. എങ്ങനെയാണ് ജീവിക്കാതെ എഴുതുന്നതെന്ന് ചോദിക്കാം. അത് എങ്ങും സ്പർശിക്കാതെ ,ആരെയും അറിയാതെ ജീവിക്കുമ്പോഴുള്ള എഴുത്താണ് .നമുക്ക് ഒരാളോടും ഒന്നിനോടും  വൈകാരികബന്ധമില്ലെങ്കിൽ അതിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്ന വാക്കുകൾ നിർജീവമായിരിക്കും. ഒരു പരിവ്രാജകനാണെങ്കിൽപോലും ആ  വ്യക്തിക്ക് താൻ പിന്തുടരുന്ന ശൂന്യതയോടോ സത്യത്തോടോ ഒരു ബന്ധമുണ്ടായിരിക്കും .അതാണ് ആ മനുഷ്യൻ്റെ വാക്കുകളെ  നിർണയിക്കുന്നത് .ഇന്നത്തെ കവികൾക്കും കഥാകൃത്തുക്കളും വിമർശകർക്കും യാതൊന്നിനോടും വ്യക്തിപരമായ അടുപ്പമോ സ്ഥിരമായ ബന്ധമോ ഇല്ല. പ്രൊഫഷണൽ ലാഭം നോക്കിയുള്ള സമീപനമാണ് എവിടെയും .എവിടെ നിന്നാണോ വല്ലതും കിട്ടാനുള്ളത് അതിനോട് പെട്ടെന്ന് ഒരു സ്നേഹമുദിക്കുന്നു ;കിട്ടുന്നതോടെ ആ സ്നേഹം ഇല്ലാതാകുകയായി.  ഇങ്ങനെ തുടരുന്ന ജീവിതത്തിൽ ഒരാൾക്ക് യാതൊന്നും പ്രശ്നമല്ല. അയാൾ ഒരു തടിയാണ് .തിന്നുകയും ഉറങ്ങുകയും പണിയെടുക്കുകയും ചിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു തടി.

കല്ലിലും ആത്മീയകണങ്ങൾ

വൈകാരികബന്ധമില്ലാതെ എഴുതുന്നവരുടെ രചനകൾ ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ മനസ്സിലാകും .അവർ വാക്കുകളെ നിരത്തുന്നത് മനുഷ്യവികാരങ്ങളുടെ ജീവിതാരോഹണത്തിന് അനുസരിച്ചായിരിക്കില്ല .അവനവൻ്റെ കുതന്ത്രങ്ങളും ഒഴിഞ്ഞുമാറലുകളും ചതികളുമായിരിക്കും അവരുടെ ഭാഷയെ നിഷ്ക്രിയവും നിർജീവവുമാക്കുന്നത്. അത്തരം രചനകളിലെ ഒരു വാക്യം പോലും നമ്മെ സ്പർശിക്കുകയില്ല .പലരും ഉപയോഗിച്ച് നശിപ്പിച്ച പ്രയോഗങ്ങൾ യാതൊരു ലജ്ജയുമില്ലാതെ ഇക്കൂട്ടർ എടുത്തുപയോഗിക്കും. ഒരു വാക്യം എഴുതുമ്പോൾ അതിൽ താൻ ജീവിച്ചോ എന്ന് കഷ്ടപ്പെട്ടാണെങ്കിലും ഒന്ന് നോക്കിയാൽ നന്നായിരിക്കും.

മറ്റുള്ളവരെക്കുറിച്ച് എഴുതുകയാണെങ്കിലും ,അതിൽ ആവിഷ്കരിക്കപ്പെടേണ്ടത് നമ്മൾ അനുഭവിച്ച ജീവിതമാണ്. 

എല്ലാ വസ്തുക്കളിലും  നമ്മളാണുള്ളത്. കല്ലിൽപോലും എൻ്റെ ആത്മീയകണങ്ങൾ വിന്യസിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എൻ്റെ അസ്തിത്വത്തിൻ്റെ ദുർഗ്രഹമായ പാതകൾ തേടി എനിക്ക് നീർച്ചാലുകളിലേക്കും അലയുന്ന നായകളിലേക്കും വൃക്ഷശിഖരങ്ങളിലേക്കും ചരൽക്കല്ലുകളിലേക്കും പരൽമീനുകളി ലേക്കും പോകേണ്ടതുണ്ട്. എൻ്റെ ജീവിതമാണ് ഞാൻ തിരയുന്നത്. എൻ്റെ അസ്തിത്വമാണ് ഞാൻ തേടേണ്ടത്. എനിക്ക് അന്യമായി യാതൊന്നുമില്ല. എന്നെ കാണാനായി ഞാനൊരു പേരറിയാത്ത പക്ഷിയെ സമീപിക്കുന്നു. അതിലാണ് എൻ്റെ  നവാദ്വൈതമുള്ളത്. എനിക്ക് ഒരു പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിലോ മതത്തിലോ സംഘടനയിലോ ഒതുങ്ങാനാവില്ല. കാരണം, അതെൻ്റെ സൃഷ്ടിപ്രക്രിയയ്ക്ക് എതിരാണ്. ഞാൻ ബഹുശതസൗന്ദര്യാത്മകതലങ്ങളുടെ ഭാഗമാണ്. ഇതാണ് എഴുത്തുകാരൻ്റെ സജീവത നിശ്ചയിക്കുന്നതെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.

എഴുതുമ്പോൾ നമ്മൾ സൗന്ദര്യാത്മകമായോ താത്വികമായോ  വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെ നേരിടുന്നത് ഒരു അപരാധമല്ല. സൗന്ദര്യശാസ്ത്രങ്ങളുടെ ശാസനകൾക്കും നിബന്ധനകൾക്കും  നൂൽപ്പാലങ്ങൾക്കും വെളിയിലാണ് ഒരാൾ തൻ്റെ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളുമായി സർഗ്ഗപരമായ ലീലയിൽ ഏർപ്പെടുന്നത്. അമേരിക്കൻ കവി അലൻ ഗിൻസ്ബെർഗിൻ്റെ ഒരു വാക്യം ഓർക്കുകയാണ്. കവിത രാഷ്ട്രീയപാർട്ടിയുടെ നയമല്ലെന്നും കവി യഥാർത്ഥത്തിൽ ചിന്തിക്കുന്നത് അതേപടി ആവിഷ്കരിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നതെന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ഇതാണ് രചനയുടെ സ്വാഭാവികമായ  ആവിർഭാവം.

കവി മറ്റെല്ലാം മറക്കുകയും തന്നിലേക്ക് വരുന്നതിനെ വഴിതിരിച്ച് സമൂഹത്തിലേക്ക് സംക്രമിപ്പിക്കുകയും  ചെയ്യുന്നു .ഈ പ്രക്രിയയിൽ പരസ്പരം ചേരാത്ത പലതും ഉണ്ടാകും. ആ ചേർച്ചക്കുറവിനെ  കേവലമായ അർത്ഥത്തിലല്ല നോക്കേണ്ടത്. കുറേക്കൂടി ഉയർന്ന ഒരു നിരീക്ഷണം ആവശ്യമാണ്. 

സൗന്ദര്യജീവിക്ക് സ്വത്വം വേണ്ട 

എഴുത്തുകാരന് പ്രത്യയശാസ്ത്രമല്ല, സൗന്ദര്യാത്മകതയാണ് പ്രാണവായു .ഇതാകട്ടെ പരസ്പര പൊരുത്തമുള്ള ,അഖണ്ഡമായ ഒരു വ്യവസ്ഥയല്ല .പരസ്പരം ഏറ്റുമുട്ടുന്നതും നിമിഷം തോറും മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതും സ്വയം ധ്വംസിക്കുന്നതും ഭയപ്പെടുത്തുന്നതുമായ ലാവണ്യാത്മകതകളുടെ ലയനവും സംഘർഷവുമാണത്; അയുക്തികവും അതീതവുമാണത്. ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാത്ത ലീല തന്നെ .ഒരാൾ താൻ എഴുതിയത് മായ്ച്ചുകളഞ്ഞ് മറ്റൊന്ന് എഴുതുമ്പോൾ ഈ ലില  സംഭവിക്കുന്നു. എഴുത്തുകാരനെ ഈ സൗന്ദര്യാത്മകമാനങ്ങൾ വലിച്ചിഴച്ചുകൊണ്ടുപോയി നിർവ്യക്തീകരിക്കുന്നു. ഇവിടെയാണ് സ്വത്വം അപ്രസക്തമാകുന്നത്. തനിക്ക് ഭയങ്കര രാഷ്ട്രീയബോധമുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു എഴുതുന്നവരുണ്ട്. അവർ അനാവശ്യമായി എന്തിലേക്കും  രാഷ്ട്രീയം കൊണ്ടുവരും .മറ്റു ജൈവ മണ്ഡലങ്ങളെയെല്ലാം മറന്നു കളയുകയും ചെയ്യും. മനുഷ്യമനസ്സിനെ ബാധിച്ചിരിക്കുന്ന നിത്യമായ ആകുലതകൾ ,രോഗങ്ങൾ എവിടെ കൊണ്ടുപോയി തള്ളും ?ഏത് ഭരണഘടന വന്നാലും ഈ രോഗങ്ങൾ മാനവരാശിയെ നോക്കി പൈശാചികമായി ചിരിക്കുകയാണ്. സ്വത്വം ഒരു തടവറയാണ് ; യഥാസ്ഥിതികവുമാണത്. ഏത് കാലത്തിലുള്ളതും ഏത് നാട്ടിലുള്ളതും ഓരോ മനുഷ്യനും പൈതൃകമാണ്,

അനുഭവമാണ് .അതുകൊണ്ട് ഇതെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചിട്ട് ,വെറുമൊരു വ്യക്തിസ്വത്വത്തിലേക്ക് ചുരുങ്ങുന്നത് സമകാലിക ലോകത്ത് ആപൽക്കരമാണ്. പൂർവ്വകാല സാഹിത്യകാരന്മാരുടെ പരിമിതിയായി മാത്രമേ സ്വത്വസങ്കല്പത്തെ കാണാനാവൂ .

സാങ്കേതികവിദ്യയും മെഡിക്കൽ സയൻസും സകല സ്വത്വവാദത്തെയും  പൊള്ളയാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുകയാണ്. മജ്ജമാറ്റിവയ്ക്കൽ ,കിഡ്‌നിദാനം തുടങ്ങിയവ വ്യക്തികളുടെ അമൂർത്തവും മിഥ്യയുമായ ബോധങ്ങളെ തകർത്തു .

ഒരു സ്വത്വം ഉണ്ടെന്നു കരുതുന്നത്  വിഡ്ഢിത്തമാണ്. അങ്ങനെ കരുതുന്നവരുടെ പുറംലോകങ്ങൾ അന്യമാണ് .അവർ സ്വയം ഒരു അടഞ്ഞ ലോകം ഉണ്ടാക്കുകയാണ്. ഒരാൾക്ക് ഒന്നിലധികം സൗന്ദര്യശാസ്ത്രങ്ങളും സൗന്ദര്യ ചിന്തകളും ആവശ്യമുണ്ട്. അതിനിടയിലാണ് ഒരു സൗന്ദര്യജീവി സ്വയം കണ്ടെത്തുന്നത്. മനുഷ്യനു വൈരുദ്ധ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് സൗന്ദര്യം സൃഷ്ടിക്കാനാവും .ഒന്നിനൊന്ന് പൊരുത്തപ്പെടാത്ത ഘടനകൾ ഒരാളിൽ ഉണ്ടെങ്കിൽ അത് മറ്റൊന്നാ കാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട് ഒരുക്കുന്നത്. അത്തരം ഘടനകളെ ഉല്പാദനക്ഷമമാക്കാനുള്ള വിദ്യാഭ്യാസമാണ് ഉണ്ടാകേണ്ടത്.

സൗന്ദര്യബോധം മാറി

 ജീവിതം എന്ന അമൂർത്ത തത്ത്വത്തേക്കാൾ, അതിന്റെ ഓരോ നിമിഷത്തിലുമുള്ള അതിജീവനത്തിനു പ്രാമുഖ്യം കൈവന്നു. ഓരോ വ്യവഹാരവും നോക്കൂ. വീട്‌ എന്നത്‌ ഇപ്പോൾ താമസിക്കാനുള്ള സ്ഥിരം സങ്കേതമല്ല. അത്‌ സൗന്ദര്യബോധത്തിന്റെയും സമ്പാദ്യത്തിന്റെയും പ്രതിനിധാനമായി. ജീവിതത്തിൽ ഭൂരിഭാഗം സമയവും പലയിടങ്ങളിലായി അലയുന്നവർ, വീട്‌ സ്വപ്നം എന്ന നിലയിലാണ്‌ പണിയുന്നത്‌. അറുപത്‌ വയസ്സിനോടടുപ്പിച്ച്‌ വീട്‌ വയ്ക്കുന്നവർ, അത്‌ പൂർത്തിയാക്കിയശേഷം പിന്നെയും വീട്‌ വിട്ട്‌ പോകുന്നു. വീട്‌ ചിഹ്നമായി അവശേഷിക്കുന്നു. ഇന്നത്തെ തലമുറയ്ക്ക്‌ വീടില്ല. അവർ അലഞ്ഞുതിരിയുന്നവരാണ്‌. ലോകത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലുമൊക്കെ കോണുകളിൽ കഴിയും. വീട്‌ വികാരമല്ല. സുന്ദരമായ വസ്തു എന്ന നിലയിലേക്കത്‌ മാറിയിരിക്കുന്നു. ജീവിതത്തിന്റെ 80 ശതമാനവും വീട്ടിൽ കഴിയാത്തവർ ഇന്ന്‌ വലിയൊരു സമൂഹമാണ്‌.
 വീടിന്റെ ഒരു ഭാഗം അതിഥികൾക്ക്‌ വാടകയ്ക്ക്‌ കൊടുക്കുന്നവരും, റസ്റ്റോറന്റ്‌ നടത്താനായി നീക്കിവയ്ക്കുന്നവരും ഉണ്ട്‌. അർജന്റീനയിൽ ശനി,ഞായർ ദിവസങ്ങളിൽ വീട്‌ റസ്റ്റോറന്റായി ഉപയോഗിക്കുന്ന കുടുംബത്തെപ്പറ്റി വായിച്ചതോർക്കുന്നു. നമ്മുടെ കൊച്ചിയിൽ, നിത്യവും വീട്‌ ഹോട്ടലാക്കി ബിസിനസ്സ്‌ നടത്തുന്നവരുണ്ട്‌. ഇതെല്ലാം വ്യതിയാനങ്ങളാണ്‌. ഫ്യൂഡൽ കാലഘട്ടത്തിലെ സഞ്ചരിക്കാത്ത ജീവിതമല്ല ഇന്നത്തേത്‌. അന്നത്തെ വീടുകൾ, ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കുന്ന തരത്തിൽ പണിതതും, വളരെക്കാലം കേടുകൂടാതെ അവശേഷിക്കുന്ന തരത്തിൽ പണിത ഫർണിച്ചറുകൾ ഉള്ളതുമാണ്‌. ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കുന്നത്‌ എന്നത്‌ വലിയ ആശയമായിരുന്നു. കസേരകൾ, മേശകൾ, ജനാലക്കർട്ടനുകൾ, കട്ടിലുകൾ, സോഫകൾ എല്ലാം ദീർഘകാലത്തെ നോട്ടമിട്ടു നിർമ്മിച്ചതായിരുന്നു. ഇന്ന്‌ ഈ കാഴ്ചപ്പാടില്ല. പെട്ടെന്ന്‌ മാറാവുന്നതായിതീർന്നു, എല്ലാം. പുതിയ ഫാഷനനുസരിച്ച്‌ മാറ്റാൻ കഴിയണം. ഫാഷൻ സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകും. ജാതിപരമോ, ഗോത്രപരമോ ആയ മുദ്രകൾ ഇല്ലാത്ത ഉപകരണങ്ങൾ വന്നു. മാർക്കറ്റിൽ വസ്തുക്കളുടെ സൗന്ദര്യത്തിനും വിലയ്ക്കും ഉപയുക്തതയേക്കാൾ പ്രാധാന്യം കൈവന്നു.

 മാർക്കറ്റിലെ ഏറ്റവും സൗന്ദര്യമുള്ള, വിലയേറിയ വസ്തു സ്വന്തമാക്കുന്നവനാണ്‌ സാംസ്കാരികശ്രദ്ധ കിട്ടുന്നത്‌. മാറുന്ന ശൈലികളിൽ ആളുകൾ വിശ്വസിക്കുന്നു. സ്ഥിരമായ ബ്രാൻഡുപോലും ഇല്ലാതായി. കൂടുതൽ പരസ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നത്‌, മേൽത്തരമെന്ന്‌ അവകാശപ്പെടുന്നത്‌ എല്ലാം സ്വന്തമാക്കിയാൽ മതി. അതിന്റെ പേരിൽ വരുന്ന പണനഷ്ടത്തെപ്പറ്റി വേവലാതിയില്ല. കൂടുതൽ കാലം കിട്ടുന്ന ഉപയുക്തത്തയ്ക്കല്ല പണം ചെലവഴിക്കുന്നത്‌. കുറച്ചു കാലത്തേക്കായാലും വേണ്ടില്ല, ആകർഷകമായ, ആളുകൾക്കിടയിൽ ശ്രദ്ധകിട്ടുന്ന ഉൽപന്നമായാൽ മതി. മൊബൈൽ ഫോൺ, കാർ എന്നിവയുടെയെല്ലാം വിൽപനയിലുള്ള മനഃശ്ശാസ്ത്രം ഇതാണ്‌. പണത്തേക്കാൾ വലിയ മൂല്യങ്ങളാണിവ. ഫ്ലാറ്റുകൾ, വില്ലകൾ തുടങ്ങിയവയാണ്‌ ബ്രാൻഡിംഗിനുള്ള മറ്റ്‌ മേഖലകൾ. ആശുപത്രികളും ചികിത്സാരീതികളും മറ്റു ചില മേഖലകളാണ്‌. ആശുപത്രികളിലും മറ്റും പുതിയ ഉപകരണങ്ങളാണ്‌ പുതിയ രോഗികളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നത്‌. ഉപകരണങ്ങൾ രോഗം ഉണ്ടോയെന്ന്‌ ചെക്ക്‌ ചെയ്യാനുള്ളവയാണ്‌. രോഗം ഉണ്ടോ എന്നറിയാനുള്ള ജിജ്ഞാസ പുതിയ രോഗമേഖലയാണ്‌. ധാരാളം പേർ ഈ രോഗം ബാധിച്ചവരായി എത്തുന്നു.  ഇവർ രോഗമില്ലെന്ന്‌ ഉറപ്പുവരുത്താൻ വേണ്ടി ഇപ്പോൾ ടെസ്റ്റുകൾക്ക്‌ വിധേയരാവുന്നു. രോഗചികിത്സയേക്കാൾ ചെലവ്‌ ടെസ്റ്റുകൾക്കാണ്‌. യഥാർത്ഥ രോഗികൾക്ക്‌ ഇന്ന്‌ ചികിത്സ നൽകാൻ ഇടമില്ല. പകരം ടെസ്റ്റുകൾ നടത്താൻ കഴിവുള്ളവർക്കേ ചികിത്സയുള്ളു. ഡോക്ടർമാർ ടെസ്റ്റുകൾ നടത്തി ഫലം പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന പുതിയ ജ്യോത്സന്മാരായി അവതരിച്ചു കഴിഞ്ഞു.

പുതിയ ഉപകരണങ്ങൾ പുതിയ 'രോഗി'കളെ സൃഷ്ടിക്കുകയാണിന്ന്‌. എന്തും രോഗമാണ്‌. കുഴപ്പമാണ്‌, അല്ലെങ്കിൽ രോഗമാവും, കുഴപ്പമാകും എന്ന ചിന്ത പ്രബലമായിക്കഴിഞ്ഞു. 50 വയസ്സുവരെ നല്ലപോലെ ശ്വാസം പിടിച്ചവരൊക്കെ, ഇപ്പോൾ ശ്വാസം പിടിക്കേണ്ടതെങ്ങനെയെന്നറിയാതെ, ഇതുവരെ ശ്വാസം പിടിച്ചതു തെറ്റായിപ്പോയെന്ന ചമ്മലോടെ, ശ്വാസം പിടിക്കാനായി പുതിയ ഗുരുക്കന്മാരുടെയടുത്ത്‌ പോകുന്ന കാലമാണിത്‌.

നിരാസവും നിർമ്മാണവും സ്വഭാവവിശേഷങ്ങളാണ്‌. അതിനു എല്ലായ്പ്പോഴും പോസിറ്റീവായ ലക്ഷ്യം മാത്രമേ ഉണ്ടാവൂ എന്നില്ല. പുതിയ കാലത്ത്‌ മനുഷ്യൻ ജീവിതത്തിന്റെ വർത്തമാനകാലത്തെയാണ്‌ ആഘോഷിക്കുന്നത്‌; ഭൂതകാലത്തെയല്ല. ബ്രാൻഡുകൾക്ക്‌ അടിപ്പെടുന്നവരും മൗലികവാദികളായി മാറാറുണ്ട്‌. ചിലർ, അവർ പിന്തുടരുന്ന ബ്രാൻഡ്‌, ഉപദേഷ്ടാവ്‌, സ്ഥാപനം മാത്രമാണ്‌ ശരിയെന്ന്‌ ശഠിക്കും. വായനയിലും ചിന്തയിലുമെല്ലാം ഇതുണ്ട്‌. മറ്റൊരാൾ എത്രവലിയ സത്യം പറഞ്ഞാലും അങ്ങോട്ട്‌ തിരിഞ്ഞുനോക്കണമെന്നില്ല. മാധ്യമങ്ങളാണ്‌ ഇതെല്ലാം ഡിസൈൻ ചെയ്യുന്നത്‌.

പാരമാർത്ഥികവും അവ്യയവുമായ അന്ത:കരണം /എം.കെ.ഹരികുമാർ

 

"മനുഷ്യനുമായി ഇടപഴകുമ്പോഴെല്ലാം  മുറിവുകൾ മാത്രമാണ് എനിക്ക് കിട്ടിയത് " -ജർമ്മൻ ചിന്തകനായ ഫ്രഡറിക് നിഷെ (Friedrich Nietzsche) ഒരു സുഹൃത്തിനെഴുതിയ കത്തിലെ വാചകങ്ങളാണിത്. ജീവിതം ഒരു ചിന്തകനു ,കലാകാരനു എന്താണോ  നല്കുന്നത് ,അതിനോടുള്ള  പ്രതികരണം എന്ന നിലയിലാണ് സാഹിത്യമുണ്ടാകുന്നത്. സാമൂഹികജീവിതത്തിൽ വിരക്തനായ നിഷെ ഒരു ദശാബ്ദത്തോളം ഒറ്റയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞു. മനുഷ്യരുമായി ഇടപഴകുന്നതാണ് തന്നെ ഏറ്റവും ദുരിതത്തിലാക്കുന്നതെന്ന ചിന്തയിൽപ്പെട്ട അദ്ദേഹം രോഗം വന്നപ്പോൾ ചികിത്സയ്ക്കായി ആശുപത്രിയിൽ പോയിട്ടില്ല. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മഹത്തായ ഗ്രന്ഥങ്ങളിലൊന്നായ Thus spoke Zarathustra (1883) എഴുതിയ നിഷെയാണ് ആധുനികകാലത്തെ പ്രക്ഷോഭകാരിയെ സങ്കല്പിച്ചത്.ഒരു സത്യത്തെ നാം നമുക്കായി വ്യാഖ്യാനിക്കേണ്ടതുണ്ട്. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൻ്റെ സമസ്യകളിൽ ഒരാൾ നീന്തുകയും തുടിക്കുകയും ചെയ്യണമെങ്കിൽ ,അയാൾ അതിൻ്റെ തന്നെ സംഘർഷങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകണം -നിഷെ എഴുതി.


"You must have chaos within you to give birth to a dancing star " എന്നു അദ്ദേഹം എഴുതുന്നത് ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ്. നൃത്തം ചെയ്യുന്ന ഒരു നക്ഷത്രത്തെ സൃഷ്ടിക്കാൻ നിങ്ങളിൽ വേണ്ടുവോളം അലങ്കോലമുണ്ടായിരിക്കണം. സ്വന്തം ക്രമധ്വംനങ്ങളിൽ നിന്ന് ,അവ്യവസ്ഥകളിൽ നിന്ന്  ഭ്രാന്തൻ സ്വാതന്ത്ര്യബോധങ്ങളിൽ നിന്ന് ,അശരണമായ അലച്ചിലുകളിൽ നിന്നാണ് ഒരാൾ തൻ്റെ സൗന്ദര്യമുണ്ടാക്കേണ്ടത്. കൃത്യമായി കരമടച്ചു ,ഓഫീസ് ഡ്യൂട്ടി ചെയ്ത് ,അനുസരണയോടെ ,അനുരഞ്ജനപ്പെട്ട് ,രാഷ്ട്രീയതണലിൽ കഴിയുന്നവർക്ക് ക്ലറിക്കൽ സാഹിത്യമുണ്ടാക്കാൻ കഴിഞ്ഞേക്കാം. എന്നാൽ അതിൽ സർഗ്ഗാത്മകമായ വെളിച്ചമുണ്ടാവുകയില്ല.


നിഷെയുടെ ജീവചരിത്രമെഴുതിയ സ്റ്റെഫാൻ സ്വീഗ് (Stefan Zweig) അദ്ദേഹത്തിൽ കണ്ടത് അഗാധമായ ഏകാന്തതയാണ് -immutable solitude multiplied ; മാറ്റമില്ലാതെ പെരുകുന്ന ഏകാന്തത മാത്രം. എന്തുകൊണ്ടാണ് നിഷെ സമൂഹത്തിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടതെന്ന് അന്വേഷിക്കാനാണ് സ്വീഗ് തൻ്റെ നിഷെ എന്ന ജീവചരിത്രം എഴുതിയത് .ഇത് ലോകത്തിൽ പുതിയ വേദം തേടുന്ന എല്ലാ  കലാകാരന്മാരുടെയും വിധിയാണ്. ലോകം നിർമ്മിച്ചുവച്ചിരിക്കുന്ന ബോധനത്തിൻ്റെയും അധ്യയനത്തിൻ്റെയും നിയതമായ പാതയിലൂടെയല്ല സർഗ്ഗാത്മകത വികസിക്കുന്നത്. അത്  മറ്റൊരു ഇരുണ്ടവഴിയാണ്. അതിലെ സഞ്ചരിക്കാനുള്ള ധീരതയും സഹനശക്തിയുമാണ് കലാകാരനെ സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. സ്വയം സഹിച്ചും വേദനിച്ചുമാണ് അവൻ എതിർക്കുന്നത്. എതിർപ്പിൻ്റെ , ഏറ്റുമുട്ടലിൻ്റെ ധൈഷണികസ്വരം സൃഷ്ടിച്ച പ്രതിഭകൾ നമ്മുടെ ഭാഷയിൽ വളരെ പരിമിതമാണല്ലോ . എതിർപ്പ് സൃഷ്ടിച്ചവർ തന്നെ അതെല്ലാം മുഖ്യധാരാസാഹിത്യത്തിനു സ്വീകാര്യമായ വിധത്തിലായിരുന്നു.


ഉത്തരമല്ല ,ചോദ്യം


പി.എ.ബക്കർ ,സുരാസു തുടങ്ങിയവരെ ആദരവോടെ ഓർക്കുകയാണ്. ബക്കർ സിനിമയെടുത്തത് , മുഖ്യധാരാസങ്കൽപ്പങ്ങൾക്കപ്പുറത്ത് തന്നെ മുറിപ്പെടുത്തിയ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് ആവിഷ്കാരം എന്ന നിലയിലാണ്. മണിമുഴക്കം, ചുവന്ന വിത്തുകൾ തുടങ്ങിയ സിനിമകൾ ഉദാഹരണം. ഒരു ചോദ്യത്തെയാണ് സംവിധായകൻ സമീപിച്ചത്‌ ;ഉത്തരത്തെയല്ല . മനസ്സിൽ നിന്നും മായാത്ത മുഖമാണ് സുരാസുവിൻ്റേത്. വേരുറയ്ക്കാത്ത ഒരു ജീവിതം നയിച്ച അദ്ദേഹം കലയുടെ അനൈഹികവും പ്രക്ഷുബ്ധവുമായ തീച്ചാലുകൾ തന്നെ കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. കലാപരമായ ഒഴിഞ്ഞുനിൽക്കൽ ഒരു രോഗംപോലെയാണ് ഈ കലാകാരന്മാരെ പിടികൂടിയത്.  സ്വന്തം ചിന്തകളുടെ ചുറ്റിനുമുള്ള നിശ്ശബ്ദതയാണ് നിഷയെ  ഒറ്റപ്പെടുത്തിയതെന്ന് സ്വീഗ് പറയുന്നുണ്ട് .പ്രമുഖ കവി വിൽ സ്റ്റോൺ പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയ നിഷെയുടെ ജീവചരിത്രത്തെക്കുറിച്ച് എഡ്വാർഡോ കാർലി ഡി മൊറെയ്സ് എഴുതിയ ലേഖനത്തിൽ ഇങ്ങനെ വായിക്കാം: " നിങ്ങൾക്ക് ജ്ഞാനം വേണോ ,എങ്കിൽ നിങ്ങൾ അഗാധതകളിലെ ഭീകരജീവികളെ  അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ടിവരും.ആ അഗാധത നിങ്ങളെ  തുറിച്ചു നോക്കാൻ അനുവദിക്കുകയും വേണം" .നിഷയെക്കുറിച്ച് സ്വീഗ് എഴുതിയത് ഇതിനു സമാനമാണ്. "സുരക്ഷിതമായ അസ്തിത്വത്തെ തള്ളിക്കളയുന്നു ,സ്വമേധയാ ,എല്ലാ വ്യക്തതയോടെയും . നിഷെ തൻ്റെ അസാധാരണ ജീവിതത്തെ നിർമ്മിച്ചത് അഗാധമായ ദുരന്തവാസനയോടെയാണ്; അപാരമായ ധീരതയോടെ  ദൈവങ്ങളെ വെല്ലുവിളിച്ചു .മനുഷ്യനു ജീവിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും അപകടകരമായ നില എന്താണെന്ന് സ്വയം അനുഭവിക്കാൻ വേണ്ടി".


ആവിഷ്കാരത്തിൻ്റെ ആഴമുള്ള മുറിവുകൾ ഒരിടത്ത് ബാക്കിയാവുകയാണ്. മൗലികവും  തീക്ഷ്ണവുമായ അനുഭവങ്ങളിൽ  ജ്വലിക്കുന്ന കലാകാരന്മാരുടെയും എഴുത്തുകാരുടെയും അഖണ്ഡമായ സൃഷ്ടിക്കു ബദലായി യാതൊന്നുമില്ല. സൗന്ദര്യം എന്ന സൂര്യപ്രഭയിൽ ഇല്ലാതാകാതിരിക്കാൻ അവർ സ്വീകരിക്കുന്ന ഒഴിഞ്ഞോട്ടവും  കലയാവുകയാണ്. 


ആന്തരികധ്വനിയിൽ


പുസ്തകങ്ങളും വാക്കുകളും എഴുത്തുകാരൻ്റെ അപരിചിതമായ ഭൂപ്രദേശമാണ് .അമേരിക്കൻ എഴുത്തുകാരൻ വില്യം ഫോക്നർ, മിസിസിപ്പി സംസ്ഥാനത്തെ ലഫയെറ്റെ (Lafayette) കൗണ്ടിക്ക് സമാനമായി തൻ്റെ കൃതികളിൽ മറ്റൊരു സാങ്കല്‌പിക കൗണ്ടി സൃഷ്ടിച്ചു. യൊകോണ നദിയെ  ആദ്യകാലങ്ങളിൽ വിളിച്ചിരുന്ന യോക്നാപാടാഫ(Yoknapatawpha ) എന്ന പേരാണ് അദ്ദേഹം ഈ കൗണ്ടിക്ക് നല്കിയത്‌.


'ഖസാക്കിൻ്റെ ഇതിഹാസ'ത്തിൽ ഖസാക്ക് എന്ന ഗ്രാമം വിജയൻ സൃഷ്ടിച്ചത് പാലക്കാട്ടെ തസ്രാക്ക് എന്ന ഗ്രാമത്തിനു ബദലായാണല്ലോ .എഴുത്തുകാരൻ്റെയുള്ളിൽ രൂപപ്പെടുന്ന ഒരു സാങ്കല്പിക  ഭൂപ്രദേശമാണിത് .തൻ്റെ കല ആന്തരികമാണെന്ന് ധ്വനിപ്പിക്കുകയാണ് നോവലിസ്റ്റ് .എന്നാൽ ഖസാക്ക് യഥാർത്ഥത്തിലുള്ള ഗ്രാമമാണെന്ന് ധരിച്ച് ചിലർ ഫോട്ടോയെടുത്ത് പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതും ഗ്രാമത്തിൽ ഗവേഷണം നടത്തുന്നതും ഈ വസ്തുത മനസ്സിലാക്കാതെയാണ്.  ഖസാക്ക് എന്ന പേര് വന്നത് ,മുൻ സോവിയറ്റ് റിപ്പബ്ലിക്കിലെ കസാക്ക്സ്ഥാനി (Kazakhstan) ൽ നിന്നാകാമെന്ന് സുകുമാർ അഴീക്കോട് ഒരു സമ്മേളനത്തിൽ നിരീക്ഷിച്ചത് കൗതുകത്തോടെ ഓർക്കുകയാണ്. മധ്യപൗരസ്ത്യ ഏഷ്യയിലെ ചില പ്രദേശങ്ങളിൽ മധ്യകാലത്ത് താമസിച്ചിരുന്ന കസാക്ക്സ് (Kazakhs) എന്ന വംശത്തെ ചരിത്രത്തിൽ കാണാം. ഈ പേരുകളിൽ ഏതാവാം വിജയനിൽ കൗതുകം ജനിപ്പിച്ചത്? .


വിശുദ്ധമായ പ്രാർത്ഥനപോലെ


സൃഷ്ടിയുടെ മൂർദ്ധന്യാവസ്ഥയിൽ കലാകാരൻ നന്മതിന്മകൾക്കപ്പുറത്തുള്ള ഒരു അവസ്ഥയിലെത്തിച്ചേരുകയാണ്. അവിടെ തന്നിലെ ഏകാന്തതയെ അയാൾ  തന്നിലേക്കാവാഹിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ബാഹ്യലോകത്തെ തന്നിലേക്ക് കൊണ്ടുവരികയാണ് കലാകാരൻ. Soul Mountain എന്ന നോവൽ എഴുതിയ ചൈനീസ് സാഹിത്യകാരൻ ഗാവോ സിങ്ജിയാൻ (Gao Xingjian) ഒരു ചിത്രകാരനുമാണ്. ലെബനീസ് കവി ഖലീൽ ജിബ്രാനെപോലെ, വ്യക്തിപരമായ മുദ്രയാണ് സിംഗ്ജിയാൻ്റെ ചിത്രങ്ങളുടെയും പ്രത്യേകത. കറുപ്പിലും വെളുപ്പിലുമുള്ള ആ ചിത്രങ്ങൾക്ക് മിസ്റ്റിക് സ്വഭാവമാണുള്ളത് .ഒറ്റപ്പെട്ട മനുഷ്യാത്മാവിൻ്റെ ആന്തരപരിപ്രേക്ഷ്യമാണ് ഓരോ ചിത്രവും. അപരിചിതമായ ഒരിടമാണ് ചിത്രത്തിൻ്റെ പശ്ചാത്തലം .അവിടെ ഏതോ വിശുദ്ധമായ പ്രാർത്ഥനപോലെ കാണപ്പെടുന്ന മൗനത്തെ ഉള്ളിലേക്ക് സ്വാംശീകരിക്കുന്ന മനുഷ്യരൂപങ്ങൾ  കാണാം .അതു നമ്മുടെ തന്നെ നിഷ്കളങ്കവും പാരമാർത്ഥികവുമായ ലോകത്തെ തേടുന്ന അവ്യയമായ അന്ത:ക്കരണത്തെ തന്നെയാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത് .വിദൂരവും അനന്തവുമായ ഏതോ ഒരു സംസ്കൃതിയെ ആത്മാവിൻ്റെ കനത്ത നിശ്ശബ്ദതയിൽ ദർശിക്കുകയാണ്. ഈ പ്രപഞ്ചത്തിൻ്റെ നിഗൂഢ മന്ത്രമുഖരിതമായ പ്രണവങ്ങളിൽ നിന്നു തനിക്കു മാറിനില്ക്കാനാവില്ലെന്ന്‌ അറിയുന്ന നിമിഷമാണത്.


ഇന്നു ഒരു എഴുത്തുകാരനു പുതിയതെന്നു പറയാവുന്ന ഒരു പ്രമേയവുമില്ലെന്നാണ് സിങ്ജിയാൻ പറയുന്നത്. എഴുത്തുകാരൻ അതിനെ പുതിയ രൂപത്തിലും ഭാഷയിലും സന്നിവേശിപ്പിക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത്. അസ്തിത്വത്തിൻ്റെ പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കുകയാണ് എഴുത്തുകാരൻ്റെ യഥാർത്ഥ പ്രതിസന്ധിയെന്നു സിങ്ജിയൻ വിശദീകരിക്കുന്നത് പ്രസക്തമാവുകയാണ്.  




• 
  
•